იყო ერთი კაცი. კაცს ვადუაიე ერქვა. ჰქონდა ხორბლის ერთი მარცვალი. ვადუაიე
მივიდა ერთ დედაკაცთან და უთხრა:
— გამარჯობა, დედი.
— გაგიმარჯოს, ვადუაიე.
— პურის მარცვალი შემინახეო.
— შეგინახავ. ემანდ დადევი, მერე ჩემს მარცვალთან ერთად ბეღელში წავიღებო.
მეორე დღეს ვადუაიე ამ კეთილ დედაკაცს ისევ მიადგა.
— გამარჯობა, დედი.
— გაგიმარჯოს, ვადუაიე.
— პურის მარცვალი კარგად თუ შემინახეო?
— ოჰ, საბრალო ვადუაიე! უბედურება დამატყდა თავს: შენი მარცვალი ქათამმა
აკენკაო.
— სასამართლოში გიჩივლებ, დედი, იცოდე. სასამართლოში გიჩივლებო!
— არა, ნუ მიჩივლებ, ჯობს ქათამი წაიყვანო. იცოდე, არიზარალებ, კარგი კრუხიაო.
ვადუაიემ გამოიყვანა საქათმიდან ქათამი და მეორე გლეხის ქალთან წავიდა.
— გამარჯობა, დედი.
— გაგიმარჯოს, ვადუაიე.
— ქათამს ხომ ვერშემინახავო.
— რატომაც არა, დამიტოვე. საქათმეში დავამწყვდევ და საკუთარივით მოვუვლიო.
მაგრამ დახეთ უბედურებას, ძროხამ წიხლი ჰკრა და ქათამი მოკლა.
ცოტა ხანმარომ გაიარა, ქათმის პატრონი მოვიდა.
— გამარჯობა, დედი.
— გაგიმარჯოს, ვადუაიე.
— ქათამი კარგად თუ შემინახეო?
— ოჰ, საბრალო მეზობელო! ამ დილით ჩემმა ძროხამ წიხლი ჰკრა და მოკლაო.
— სასამართლოში გიჩივლებ, დედი, იცოდე, სასამართლოში გიჩივლებო.
— რაღა სასამართლოში მიჩივლებ, ჩემი ძროხა წაიყვანეო.
ვადუაიემ წაიყვანა ჩინებული მეწველი ძროხა, ფესანგი, პეწიანი. მიიყვანა მესამე
გლეხის ქალთან და ეუბნება:
— გამარჯობა, დედი.
— გაგიმარჯოს, ვადუაიე.
— ძროხას ხომ ვერშემინახავო?
— რატომაც არა, შეგინახავ. აგე, ახლოს მიაბი. მერე ჩემს ძროხებთან ერთად ბაგაზე
დავაბამო.
რომ მოსაღამოვდა, მოახლე გოგომ აიღო ჯორკო და საწველელი და ძროხების მო-
საწველად წავიდა, მაგრამ ვადუაიეს ძროხამ ახლოს არგაიკარა, წიხლს ისროდა. მოახ-
ლე გოგოს წიხლი ჰკრა და საწველელი გადააბრუნა. გოგო გაჯავრდა, ძროხას ჯორკო
დასთხლიშა და სული გააფრთხობინა.
მეორე დღეს ვადუაიე მოვიდა.
— გამარჯობა, დედი.
— გაგიმარჯოს, ვადუაიე.
— ძროხა კარგად თუ შემინახეო.
— ოჰ, საბრალო ვადუაიე! წუხელის მოახლე გოგოს შენი ძროხის მოწველა უნდოდა,
მაგრამ ისე გააჯავრა, რომ ჯორკო დაჰკრა და სული გააფრთხობინა.
— სასამართლოში გიჩივლებ, დედი, იცოდე, სასამართლოში გიჩივლებო!
— ამასროგორმიზამ, მეზობელო! ჯობს მოახლე გოგო წაიყვანოო.
ვადუაიემ გოგო ტომარაში ჩასვა და სხვა ქალთან წაიყვანა. ის ქალი მოახლე გოგოს
ნათლია იყო, მაგრამ ვადუაიემ ეს არიცოდა.
— გამარჯობა, დედი.
— გაგიმარჯოს, ვადუაიე.
— ამ ტომარას ცოტა ხანს ვერშემინახავო?
— კარის უკან დადევი, ხელს არავინ ახლებსო.
ვადუაიე წავიდა. ცოტა ხანმარომ გაიარა, დედაბერმა იფიქრა, ჩემი მოახლე ალბათ
სადმე ახლოსააო, და დაიძახა:
— ჟანეტა, მათლაფა წვნიანს ხომ არშეჭამო?
მოახლეს არგაუგონია, მაგრამ მის მაგივრად ტომარაში მჯდარმა გოგომ უპასუხა:
— მე შევჭამო.
დედაბერმა კითხვა ორჯერგაიმეორა, ორჯერვე ერთი და იგივე ხმა მოესმა ტომრი-
დან. მან ტომარაში ჩაიხედა და თავისი ნათლული არ დაინახა?!
ნათლული ტომრიდან ამოიყვანა, ხოლო მის ნაცვლად შიგ დიდი ნაგაზი ჩასვა.
მოვიდა ვადუაიე.
— გამარჯობა, დედი, — უთხრა დედაბერს.
— გაგიმარჯოს, ვადუაიე.
— ტომარა კარგად თუ შემინახეო.
— როგორარა, აგერაა, თუ გინდა, წაიღეო.
დარწმუნებული, ტომარაში მოახლე გოგო ზისო, ვადუაიემ ტომარა ზურგზე მოიკი-
და. რამდენიმე ნაბიჯირომ გაიარა, ტომარას პირი მოხსნა და თქვა:
— გოგოვ, აბა, მაკოცეო!
— ჰამ, ჰამ, — დაიყეფა ძაღლმა.
ვადუაიეს ისე შეეშინდა, რომ ტომარა დააგდო და თავქუდმოგლეჯილი გაიქცა