ბედის ჩივილი

დამხვრჩვალი ქარი უმწეოდ წივის,
ზღვის ღელვა მაინც აღარ მინელდა.
კვირტივით სკდება წვეთები წვიმის,
ცვარი მეყრება მხრებზე მძივივებად.

მოქუფრებული ზეცის კივილით,
ეხმიანება ძველთაძველ ორღანს.
აცრემლებული ბედის ჩივილი,
განწირულ სულის აღსასრულს მოჰგავს.

დათო არახამია