მე გაზაფხულთან ვიწექი გუშინ,
იის სურნელით უგონო მთვრალი.
საბნად გვეფარა ფერადი ნუში,
გაზაფხულობდა სხეულში ქალი.

მე გაზაფხულთან ვიწექი დღესაც,
საათის წამზომს აებნა გზები,
ყოჩივარდების სამოსი მეცვა,
იასამნების მეკეთა ფრთები.

მე გაზაფხულთან დავწვები ხვალაც,
უმისოდ ყოფნა გონებას შეშლის,
მისი სურნელით დავთვრები კვალავაც,
შევისუნთქავ და დავტოვებ ჩემში.

ნანა მეფარიშვილი