მახსოვს შარშან წინ შეგამჩნიე, ლოყა წითელი, სახე ნათება,
ვიცი მე დღსაც როგორც წუხელის, შენი სახე რომ მომელანდება,
როგორ გიხდება ეგ კაპასობაც ლამაზო ხმაში,
გიშრის მტევნები დახუნძლული ქერა ხუჭუჭა თმაში.

ადრე თუ გვიან მეც დავიღლები ფუჭი ოცნებით,
და გავაკეთებ ამ ლექსებისგან ფურცლების გუნდებს,
ადრე თუ გვიან ჩემო მტანჯველო ერთი მეორეს პირისპირ შევხვდებით
და გამოვუშვებ პირიდან სევდით დატენილ ტყვიებს.

თბილისის გზებზე ვჯოყიალობ ლამაზო შენი მრევლი,
კლვავ დავრჩენილვან მეღვინესგან ცარიელ ჭიქის ამარა,
ოქროს ობანში ფაეტონზე ვსტირი არღანი ძველი
და ეს ლექსის ლოთი მზისპირტანზე ჩრდილმა უბეში ჩამმალა.

შენი ნათელი სახე ჩუმჩუმად სევდას მაპარებს,
მაგ შენს ტუჩებზე ფიქრი ღვინის ბოთლით რომ მატარებს
ოხ ეს წყეული გრძნობა თავის მოკვლისკენ მაძალებს
და ამ თბილისში ლამაზო მტკვრის მაღლა ხიდებს რა დალევს.