წითი (საქართველოს მყინვარები)

წითი — ხეობის ტიპის მყინვარი მაღრან-დვალეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, მწვერვალ წითიხოხის ჩრდილოეთ-დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ლიახვის აუზში. სიგრძე 2.1 კმ, ფართობი 1.4 კმ². მყინვარის ენის ბოლო ეშვება 3040 მეტრამდე.


ჭალაათი (საქართველოს მყინვარები)

ჭალაათი — ხეობური ტიპის მყინვარი სვანეთის კავკასიონის მთავარი ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე მესტიაჭალის (მულხრის მარჯვენა შენაკადი) სათავეში. სიგრძე 7,2 კმ, ფართობი 12,15 კმ²; მყინვარის ენის სიმაღლე 1850 მ. ჭალაათი ერთადერთი მყინვარია კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, რომელიც იჭრება ტყის ზონაში. საზრდოობს მწვერვალების ბჟედუხის, ჩათინისა და დალაყორის ნაკადებით. მყინვარიდან გამოდის მდინარე ჭალაათი (მესტიაჭალის შენაკადი). მისასვლელი გაზა დაბა მესტიიდან.


ჩათა (ჩაჩი) (საქართველოს მყინვარები)

ჩათა (ჩაჩი) — ხეობის ტიპის მყინვარი აღმოსავლეთ კავკასიონზე, ხოხის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე ამალის (თერგის მარცხენა შენაკადი) სათავეში. სიგრძე 4.2 კმ, ფართობი 3.7 კმ². საზრდოობს მწვერვალების მაილისა და მყინვარწვერის კალთებიდან ჩამონადენი მყინვარული ნაკადებით. მყინვარიდან გამოედინება მდინარე ამალი.


ბათუმის ყურე

ბათუმის ყურე — ყურე აჭარაში, საქართველოში, შავი ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე. ბათუმის კონცხით დაცულია აქ გაბატონებული სამხრეთ-დასავლეთი დინებისა და დასავლეთ ქარისაგან. ყურის დასავლეთ ნაწილში (მაქსიმალური სიღრმე 58 მ) გაშენებულია ბათუმის პორტი და საზღვაო ვაგზალი. აღმოსავლეთ ნაწილში მცირე სირღმისაა, პლაჟი განიერია


ბიჭვინთის ყურე

ბიჭვინთის ყურე — შავი ზღვის ყურე აფხაზეთის ჩრდილოეთ-დასავლეთ ნაწილში. ბიჭვინთის ყურის დასავლეთ ნაწილში ზღვის სიღრმე 50 მ აღწევს, ხოლო ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთით 20 მ. ყურეს დასავლეთიდან და ჩრდილოეთ-დასავლეთიდან ეკვრის ბიჭვინთის კონცხი ფართო პლაჟით, ჩრდილოეთიდან და ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთიდან — მიუსერის მაღლობი, რომელიც ზღვაში ციცაბოდ ეშვება


სვანეთის ქედი

სვანეთის ქედი — მაღალმთიანი გასწვრივი ქედი მესტიისა და ლენტეხის რაიონებში, კავკასიონის სამხრეთი განშტოება, ენგურისა და ცხენისწყლის წყალგამყოფი. მთავარ ქედს გამოეყოფა მწვერვალ ნამყვამთან. სიგრძე 90 კმ, სიგანე 23 კმ. ცენტრალური ნაწილის მაქსიმალური სიმაღლეა 4010 მ (მწვერვალი ლაჰილი). უღელტეხილებიდან ყველაზე ცნობილია ლატფარი (2825 მ). სვანეთის ქედი აგებულია ქვედაიურული ფიქლოვან-ქვიშქვოვანი ფლიშური წყებებით, ზედაიურული კარბონატული ნალექებით, ცენტრალური ნაწილი — პალეოზოური მეტამორფული ქანებით. უმთავრესად ახასიათებს ნაზი რელიეფი, ზოგან ციცაბო კლდოვანი მასივებია. ქედზე არის თანამედროვე მყინვარები (აღმოსავლეთი ლაჰილი, დასავლეთი ლაჰილი და სხვა), რომელთა საერთო ფართობი 32 კმ²-ია. ქედი დასერილია მდინარეული ხეობებით. სვანეთის ქედზე ჰავის სიმაღლებრივი ზონალურობაა — დაწყებული ნოტიო ცივზამთრიანი და მოკლეზაფხულიანი ჰავიდან და დამთავრებული მაღალმთის ნოტიო მუდმივ უხვთოვლიან-მყინვარებიანი ჰავით. წეწადში 1800—2000 მმ ნალექი მოდის. ქედიდან ჩამოედინება მდინარეების ენგურისა და ცხენისწლის შენაკადები: ხუმფრერი, ლასილი, ლაილჭალა, კასლეთი, ხელედულა, ლასკადურა და სხვა. ქედის ტყის ყომრალ და გაეწრებულ ყომრალ ნიადაგებზე გავრცელებულია შერეული ფართოფოთლოვანი დაქ მუქწიწვოვანი ტყეები. ტყის ზონის ზემოთ მთის მდელოს ნიადაგებზე სუბალპური და ალპური მდელოებია.


აბულ-სამსარის ქედი (სამცხე-ჯავახეთის მხარის ქედები)

აბულ-სამსარის ქედი — მერიდიანული ქედი სამხრეთ საქართველოში. ახალქალაქის პლატოს გამოყოფს წალკის ქვაბულისა და ფარავნის ტბის ტაფობისაგან. ჩრდილოეთით შემოსაზღვრულია მდ. ქციის, ხოლო სამხრეთით მდ. ფარავნის ხეობით. სიგრძე 40 კმ. აგებულია ნეოგენური და მეოთხეული ანდეზიტის, ანდეზიტ-დიციტის, ბაზალტისა და დოლერიტის ლავებით, ტუფბრექჩიებითა და ტუფებით. საკმაოდ მაღალი და ციცაბფერდობებიანი ქედის მობრტყელებულ თხემზე გამწკრივებულია ქვიან-კლდოვანი ვულკანური მთები: თავკვეთილი (2583 მ), შავნაბადა (2929 მ), სამსარი (3285 მ) ვრცელი, ლოდებით მოფენილი კალდერით. სამხრეთით აღმართულია აბულ-სამსარის ქედის და ჯავახეთის ზეგნის უმაღლესი მთა დიდი აბული (3301 მ) და კიდევ უფრო სამხრეთით — პატარა აბული (2800 მ). მთების ფერდობები და ძირი მოფენილია კარკალით — ე. წ. ქვის ზღვებით.
სამსარის ქედზე შემორჩენილია ძველი გამყინვარების ნიშნები : ცირკები, კარები და ტროგები. შემოსილია სუბალპური და ალური მდელოებით. სამსარის, დიდი აბულისა და ზოგი სხვა ვულკანური კონუსის ჩრდილოეთ ფერდობზე გვხვდება დეკიანებიც.


ოდიშ-გურიის დაბლობი (საქართველოს დაბლობები)

ოდიშ-გურიის დაბლობი — კოლხეთის აკუმულაციური დაბლობის შუა ნაწილი. მდინარე ენგურის ქვემო დინებიდან მდინარე სუფსამდე და შავი ზღვიდან მდინარე ცხენისწყლამდე. ზღვის დონიდან 50 მ. ოდიშ-გურიის დაბლობი ზედამეოთხეული და თანადროული ნალექებით აგებული ბრტყელი და დაბალი ვაკეა. იყოფა ოდიშისა და გურიის დაბლობებად. ოდიშის დაბლობი მდინარე რიონის მარჯვენა მხარეზეა, გურიის დაბლობი — მარცხენაზე. ჰავა ნესტიანი სუბტროპიკულია. დაბლობის დასავლეთი სანაპირო უკავია სამეურნეოდ ნაკლებად ათვისებულ ჭალადიდის დაჭაობებულ მასივს. დაბლობს ჰკვეთს მდინარეები: ხობისწყალი, რიონი, ფიჩორი. ოდიშ-გურიის დაბლობზეა პალიასტომის, ჯაპანას, გულეთკარის, ჩალუბის, პატარა პალიასტომის, იმნათის, მალთაყვისა და გრიგოლეთის ტბები. სანაპიროს დიუნების ზოლი შემოსილია სუსტად განვითარებული მცენარეულობით (ქვიშამხალი, ლურჯი ნარი, ზღვის შროშანი, ნეგო, რძიანა, ხურხუმი, ქაცვი და სხვა). ჭაობების ნაწილი ისლით ან ხავსით არის დაფარული, ნაწილი კი მურყნარს უკავია.
ოდიშ-გურიის დაბლობზე გაშენებულია ქალაქები: ფოთი, ლანჩხუთი, სენაკი, აბაშა და ხობი. დაბლობის დაუჭაობებელი ნაწილი ათვისებულია სუბტროპიკული კულტურებისათვის.


იმერეთის დაბლობი (საქართველოს დაბლობები)

იმერეთის დაბლობი — კოლხეთის დაბლობის აღმოსავლეთი ნაწილი, მდინარე ცხენისწყლის 65 კმ, მაქსიმალური სიგანე 35 კმ. ზღვის დონიდან 15-150 მ. ოდნავ დახრილი აკუმულაციური ვაკეა. აგებული მეოთხეული ალუვიური ნაფენებით. იმერეთის დაბლობზე ზღვის ნოტიო სუბტროპიკული ჰავაა, იცის რბილი, თბილი ზამთარი და ცხელი ზაფხული. ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურა 11,5-14,6°C-ია, აბსოლუტური მინიმალური — 17-20°C, აბსოლუტური მაქსიმალური 38-42°C. ნალექები 1300-1800 მმ წელიწადში. დაბლობის ძირითად ნაწილში ნოტიო სუბტროპიკული ვაკე-დაბლობის ლანდშაფტია კოლხური მცენარეულობით და ალუვიური და ეწერი ნიადაგებით. მცირე ფართობი უჭირავს მუხნარიან და ეწერ ნიადაგებიან ვაკე-დაბლობს, აგრეთვე ჭალებს, სადაც კოლხური მდელო-ტყის მცენარეულობა და ალუვიური ნიადაგებია


ელდარის დაბლობი (საქართველოს დაბლობები)

ელდარის დაბლობი (ელდარის ველი) — აკუმულაციური ვაკე-დაბლობი მდინარე ივრის ქვემო დინების ორივე ნაპირზე (საქართველო, აზერბაიჯანი). აგებულია მეოთხეული ალუვიური და დელუვიური ნალექებით. შეადგენს მტკვარ-არაქსის აკუმულაციური დაბლობი ვაკის ნაწილს. საქართველოს ფარგლებში მდინარე ივრის მარცხენა სანაპიროს გასწვრივ ვრცელდება 25 კმ-ზე, მაქსიმალური სიგანე 6-7 კმ. თითქმის ჰორიზონტალურ სიბრტყეს წარმოადგენს, რომლის აბსოლუტური სიმაღლე 100-200 მ ფარგლებში ცვალებადობს. ელდარის დაბლობი საქართველოში ერთადერთი ადგილია, სადაც ნამდვილი ნახევარუდაბნოს ლანდშაფტია. ნალექების წლიური ჯამი 250-300 მმ, ამის შესაბამისად მდინარის ჩამონადენის მოდულიც დაბალია — 1-2 ლ/წმ².