გვიან გავიღვიძეთ - ბორბლებაშვერილი, გადაბრუნებული ლაფში წევს ურემი... საკუთარ სამშობლოში ობოლი ბავშვები ვართ, სახლის პატრონობას ჩემობენ მდგმურები.

მიხო პაპამ, ერთხელ რთველში დაპატიჟა ქართველები, იმერლები, გურულები, მეგრელები, რაჭველები

სიყმაწვილეში მე ვჭკნებოდი, როგორც ფოთოლი, ობოლი ვიყავ მე მაშინაც, სულით ობოლი; ჟამი მიჰქროდა ახალი დღით განრინებული, არ მშვიდდებოდა ჩემში მაინც გული ვნებული.

განშორდე ყველას, ასე უბრალოდ, თითქოს და შენთვის არაფერია, მათ დაბრუნებას, აღარ უცადო, წავიდეს, ვინც კი წასასვლელია.

გამოიდარა... ჩემთვის მაინც დღეა პირქუში, ვერ გავხალისდი შემოდგომის ყვითელ ფერებით და სული ჩემი იმყოფება, ისევ მიმწუხრში, ო, მწუხარება, გევედრები, წამით შეჩერდი!

Прошу, не приходи у моего дома, Там пусто, немая глухота, Здесь раньше смеялись много, А теперь царит тишина.

რა უცნაურად შემოიჭერ წუხელის ჩემში, გაოცებული გიღიმი და.. სინათლეს ვაქრობ, მოცურავს ჩემსკენ მოცახცახე ხელები შენი და გული ჩემი საგულედან დაღწევას ლამობს.

რო მახვიდოდე ტკბილლექსავ, რო გვერდზეც მამიჯდებოდე, ზამთარ მაგიქსოვ წინდზებრას, მემრ ფიფქებ დაგეყრებოდე.

ნუ შეიყვარებთ სხვისი ბაგით ნაფერებ თვალებს, ვისაც სხვის მკერდზე ღამე თეთრად უთენებია, მარტოხელები, ვით მათხოვარს უშვებენ ღამეს სახლში და... ღამის სიბნელეში მარტო რჩებიან.

ვიდრე ცა გზებზე ნისლებს მომიფენს, ვიდრე ხმა შემრჩა ანდამატური, დღეს მეც თქვენსავით ნიღაბს მოვირგებ და შეგაცბუნებთ სიტყვით მაცდურით.