რა გადაარჩენს ამ ჩვენს სიყვარულს,მითხარ,
რა გადაარჩენს ამ უსინათლო ღამეს,
როცა ღრუბლები ცაზე რაღაცას თითხნის,
როცა ქარები იქენჯნებიან გარეთ.
რა გადაარჩენს ამდენ დაბზარელ კედლებს,
ამდენ ამწეებს,ხელებაწვდენილს ცისკენ,
რკინის ამწეებს,ჩამოფხავებულ კედლებს,
ზედ რომ ემხობათ გაგუგებარი სივრცე.
რა გადაარჩენს ამდენ დაღუპულ სიტყვას,
სიტყვის ჭალებში მოხეტიალე მუნჯებს,
ჩვენთვის მეორედ ვიღა მოზილავს თიხას,
სულს ვინ შთაბერავს ყოფნა-არყოფნის ზღვარზე.

ზაზა თვარაძე