სულში თამაშობს ათასი განცდა
და მაინც, მზერა დამრჩა ბავშვური,
ცხოვრებას ავცდი ერთი დღით, ანდა
საუკუნეებს დავადგი ქუსლი.

მზე ყვავილივით ჩნდება ამაღამ,
მე ეს სული მწამს და უკოცნელი
ღამე ჩემს შუბლზე კვდება ხმამაღლა
დღეს მეოცნებე, ვით უბედური...

რა ცოდვილია მთელი ქვეყანა,
თითქოს არასდროს ყოფილა ჩვილი,
ვეთამაშები როგორც ბავშვი და
მას მაინც უნდა ჩამარტყას წიხლი.

ჩემგან კი მაინც არასდროს წავა
ეს ხიბლი, სავსე უმანკო ძალით,
რადგან სამყაროს ბავშვური ხმაა
დილა,რომელსაც ლექსებად ვთარგმნი...

/რატი იონათამიშვილი/