სანამ - რითმა, კვალში ვეღარ გამომყვება,

სანამ - სტრიქონს ოკეანე წაშლის.

სანამ - ფიქრებს გზა და კვალი აერევათ,

სანამ - გონის მივატოვებ აჩრდილს.

სანამ - ჩემში სული ისე დაბერდება,

რომ ვერ შევძლებ ოცნებას და წადილს,

სანამ, მუზა ჩემგან შორეთს გაფრინდება

და წარიტანს ჩემი სულის ნაწილს,

დამასვენეთ ანგელოზთა ფრთათა ჩრდილში,

დამაბნიეთ ტანს - ფურცლები ვარდთა,

მაგნოლიის ყვავილები ჩამაწანით,

თქვენი ხელით მხრებს ჩამოშლილ თმათა,

რომ, კვლავ ვგრძნობდე - თქვენს მშვიდ სუნთქვას

და ვხედავდე - ჩემთვის ძვირფას აჩრდილს...

სანამ - მუზა, ჩემგან შორეთს გაფრინდება

და წარიტანს ჩემი სულის ნაწილს.


თეა კანდელაკი