ამაოების, ყოფის სიმძიმის და დაღლილობის
ფრთებით გაფრინდნენ ჩემი ფიქრები.
დარჩა უდაბნო, ცივი და მშარალი.
მილასლასებენ თეთრ ქვიშაში ძველი კერპები.
გავაღე კარი, ვდგავარ პარმაღზე,
ყოველი მხრიდან უბერავს ქარი
და ვარსკვლავები ცვივიან, როგორც ქვიშის მარცვლები.
გავყვე დაცემულ, გალეულ ლანდებს,
აქვს განა აზრი?
დამარცხებული როგორ შეძლებს ნუგეშის ცემას,
სადღა აქვს სახლი, რომ შეიფაროს თავის ჭერქვეშ
ყველა დევნილი?
ამ უდაბნოში დადნა უკვე ყველა კედელი,
უცეცხლოდ გაქრა უძველესი ყველა კერია
და ქვიშად იქცნენ ფიქრის თბილი, სუფთა სახლები.
ამაობის, ფუჭი დარდის და უწყლო ჭების
სიცივეს გაჰყვა ფიქრის სკა და აზრი-ფუტკარი...
ამ უდაბნოში ვის რად უნდა სიცოცხლის თაფლი.
ვდგავარ პარმაღზე და ჩემს უკან იშლება სახლი...
საკუთარ ტკივილს შევუკეთებ ჩამქრალ ჩირაღდანს
და მივაშურებ გულის სიღრმეს, ფარულ ხვეულებს.
იქნება სადღაც მაინც იყოს გამოსავალი...
მუზუმების სიგრილეში მოკრეფილი ვიპოვე ფერი,
ჩელოს ქვითინში დაკარგული მოვძებნე ბგერა
და დავინახე სიყვარულის ნაზი შეხებაც,
შავ, ბნელ კუნჭულში მოკუნტული და მიმალული.
ვდგავარ პარმაღზე,
ყოველი მხრიდან უბერავს ქარი
და ვარსკვლავები ცვივიან, როგორც ქვიშის წვეთები.
მიჭირავს ხელში სამი თბილი, ტკბილი მარცვალი,
ტკივილით გულის საბადოდან მოპოვებული.
წინ უდაბნოა, ცარიელი, ცივი და მშრალი.
რაც უნდა მოხდეს, მაინც წავალ
და ჩავრგავ მარცვლებს გამოლეულ დამზრალ ქვიშაში.
მოისხამს მიწა დაბრუნების ჩახჩახა ყვავილს.
მე თუ ვერ ვნახავ, ხომ იქნება,
იხარებს მაინც...

ინგა მილორავა