ყოველ ღამე ვუყურებ მთვარეს
ხანაც მომღიმარს ხან ნაღველს აფრქვევს
ერთხელაც ვკითხე - რად ტირი ამდენს?
ამ სამეფოს ხომ შენ მართავ დამდეგს
ყველა შენ გიცქერს შენ ანთებ ღამეს
ცის კამარაზე ვარსკვლავებს ანთებ...
მიყურა ერთხანს, მეგონა შეკრთა,
ის არ ელოდა მოკვდავის ელდას..
-მე რომ გიამბო ვერ შეძლებ წვდომას,
ეს ისტორია ეკუთვნის ხსოვნას
და ის დაიწყო ძალიან ადრე,
კაცთა მოდგმისა არ იყო არე,
არც ცხოველები, აღარც ფრინველნი ,
მხოლოდ მე, მზე და დიდი ურველი....
-მიამბე, იქნებ გავიგო შენი ,
მე ლეგენდების მიზიდავს მტვერი..
-ურველი იყო ანცი, დიადი,
გალაქტიკაში გაშლილი ვარდი.
მე ის მიყვარდა, შევნატრი ახლაც
მზეც კი ეტრფოდა ეულად, მარად.
მეგონა, დრო არ იყო მტერი,
თურმე შევცდი და გათხარა ფსკერი.
ერთ დროს ლამაზი, ჩქარი ვით ქარი,
ქშინავდა ვითა მებრძოლი ხარი,
ის აღარ გავდა ჩემს დიად ურვალს
მზემაც შენიშნა და ჩაქრა უმალ.
ვკითხე მიზეზი, არარა მითხრა,
ის დაიშალა, სამყაროც გაჩნდა...
გაჩნდა ვარსკვლავნი, ცაზე რომ ზიან
მე კი მათ ვუვლი ვით შვილებს მისას,
პლანეტებიც კი მან შექმნა თავად
მისი სხეულის ნაწილნი არან,
დედამიწა კი გულია მისი,
მას ხან მე, ხანაც მზე ვუვლით, ვსტირით
რად დაიშალა ურველი ასე ?!
ჩვენ ხომ გვიყვარდა ეს ვარდი ძალზედ,
ხანდახან დარდი მაწვება გულზე
მიტომაც ცრემლი მადგება თვალზე....
ესა თქვა მთვარემ გადვიდა ღამე
მზის სხივთა შიგნით დავრჩი მარტო მე.
-მიგიხვდი მთვარევ რად ნაღვლობ ამდენს,
მზე არ იმჩნევს, შენ კი მიყავხარ ნაღველს,
სიყვარულია ყველაფრის გამგე
მიტომაც წყვილებს შენ ყავხარ გამგედ
გრძნობენ გაუგებ მათ დარდთა ჩანჩქერს...