ნანა სელეპანოვა - დაგღალე ალბათ
ტექსტის ზომა:
დაგღალე ალბათ, ჩემი მზერით,
ჩემი ალერსით,
მეც დავიღალე, გიმზერ ახლა,
ისევ შორიდან,
რამდენი სევდა ახსოვს ჩემგან
ღამეს გატეხილს,
არც მაძინებ და არც სიზმრებში,
რომ არ მოდიხარ.
ღამე ჩვენია, მთვარე უჩვენოდ
არ გაანათებს,
დღე გვინდა ახლა, რომ გაათბოს
გულები ჩვენი,
მე გხედავ, როგორ იცრემლები და
რა გახარებს,
მაგრამ ვერ მოვალ, ისევ იდუმალ
ქალადა ვრჩები.
გადაიკვირტებს გაზაფხულიც,
მზე ცას გაკვნიტავს,
წვიმაც შხაპუნა ჩემს ეზოში
კვლავ დაიღვრება,
ვდგავარ ეულად და შევყურებ
ჩემი სარკმლიდან,
ეს ღამეც, უკვე ჩვენი სევდით,
როგორ იღლება.
ჩემი ალერსით,
მეც დავიღალე, გიმზერ ახლა,
ისევ შორიდან,
რამდენი სევდა ახსოვს ჩემგან
ღამეს გატეხილს,
არც მაძინებ და არც სიზმრებში,
რომ არ მოდიხარ.
ღამე ჩვენია, მთვარე უჩვენოდ
არ გაანათებს,
დღე გვინდა ახლა, რომ გაათბოს
გულები ჩვენი,
მე გხედავ, როგორ იცრემლები და
რა გახარებს,
მაგრამ ვერ მოვალ, ისევ იდუმალ
ქალადა ვრჩები.
გადაიკვირტებს გაზაფხულიც,
მზე ცას გაკვნიტავს,
წვიმაც შხაპუნა ჩემს ეზოში
კვლავ დაიღვრება,
ვდგავარ ეულად და შევყურებ
ჩემი სარკმლიდან,
ეს ღამეც, უკვე ჩვენი სევდით,
როგორ იღლება.
