წითელ ზღაპარში, შემიტყუე, თუ მელანდება?!
მეწამუIლ ფონზე დაფრიალებს, ქათქათა კაბა,
ამ საუფლოში არ თენდება და არც ღამდება,
მოგჩერებივარ დაბნეული, სიტყვებს ვერ ვაბავ.
როგორ მაგიჟებ, როგორ მათრობ, როგორ მიზიდავ,
შენს ბავშურ ნებას, საუკუნეა, უხმოდ დავყევი,
მე ეს ზღაპარი ვერ მოვისმინე დასაწყისიდან,
რა როლი მერგო? ალბათ დევი ვარ, ნაბაყბაყევი.
არ ვაპირებდი, შენს ზღაპარში შემოსახლებას,
სად არის ცხადი?! გაბრუებულს რა დამესიზმრა?!
როგორ ახერხებ, წითელი ფერით სულის ავსებას?!
მომაჯადოვა შენმა სახემ, სახემ ფრესკისა...
რომც მოვინდომო, ვერ ვიქნები, შენდამი მკაცრი,
შენ ბატონების ბატონი ხარ, მე შენი მსხვერპლი,
შენ, წითელი ხარ, მოკაშკაშე, უნდობი, მძაფრი,
მე, ნაცრისფერი, მოწყენილი დარდების ფერფლი...
აღარ დაიწყო, საქანელიდან ახალი ვარდნა,
ჰაერში აჭრილს, ვერ დაგიჭერ, უკვე ვფხიზლდები.
ო, ჩიტბატონავ, ისე დამღალე მართლა და მართლა,
გაიღვიძებ და წითელ ოთახში, მარტო იქნები...

KAXA DOLIDZE.

07.10.14.