მერაბ სალუქვაძე – უთქმელი –

დღეს რა უნდა ვთქვა?
ჩემმა ცრემლებმა
სულზე ტალღებად გადიგრიალეს,
ზღვის ნატუჩარი
შემრჩა ედემად
და ქვამარილი სცვივა იარებს..


მერაბ სალუქვაძე – გადაღლილი –

დღეს გადაღლილი მივყვები გამზირს,
ფერხთ მეგებება ძირძველი მიწა!
ქალაქში ჭადრებს მოჰყავთ აპრილი,
და ამ სიცოცხლეს სიზმარი ჰქვია...


მერაბ სალუქვაძე – მივდივარ ამაღამ –

– მივდივარ ამაღამ –

შორეულ კუთხეში გართული ფიქრებში,
სახლის წინ ბალკონთან, ნისლს კვეთენ ჩიტები,
მივდივარ, მივყვები დაღლილი შარა – გზას,
მივდივარ სადღაც და, – ნურც დამეკითხებით.


მერაბ სალუქვაძე – ფიქრები –

მგონი ისევ ბავშვი ვარ,
როცა დილით ვიღვიძებ,
ვუხმობ მოგონებებს და,
ყველა წყენას ვივიწყებ.


მერაბ სალუქვაძე – გაწვიმდა ისევ –

გაწვიმდა ისევ,
ო, როგორ გაწვიმდა,
ეს ღრუბლები შემშლის..
წვიმა,


მერაბ სალუქვაძე – ნუ მოიხედავ –

ნუ მოიხედავ!
შენი წარსული მოგტირის უკან
და თბილი ვარცლი
დედის კალთაა მარადიული,
სავსეა ცრემლით,
მოგონება აწგარდასული...


მერაბ სალუქვაძე – ქალი გაემგზავრა –

– ქალი გაემგზავრა –

ადრე
დილით ქალი
სადღაც გაემგზავრა,
არავინ არ იცის დღეს
მისი მისამართი,


მერაბ სალუქვაძე – მარტოსული

– მარტოსული –

მარტოსულ კაცის გულის კანკალი,
სევდით გაკვრია ზეცის მეოთხედს,
შავბნელი ღამის, – ღამის სიზმარი,
შლეგიანივით მისდევს მდინარეს..


მერაბ სალუქვაძე – წიფლის ფოთოლი

– წიფლის ფოთოლი –

მე კი ვიცი
საით წავალ,
ჩემო სულო
ობოლო,
ნეტავ შენ სად
გეჩქარება,
ვალმოხდილო
ფოთოლო..


მერაბ სალუქვაძე – წვიმაში როცა გნახე


– წვიმაში როცა გნახე –

გახსოვს?
იმ ღამით წვიმდა,
პირველად როცა გნახე,
ნაღვლიან გამოხედვას,
თვალით რომ შევეჯახე