სალომე ბეთლემელი - ქალაქი ყურში
ტექსტის ზომა:
გაიღვიძე .. გაიღვიძე ..
მატარებელი თითქოს მოწყდა რელსებს..
ეს არის ხმა იდუმალი, ამოუცნობი, ხმა შინაგანი და მაინც გარედან ისმის..
განა რომელიმე მიწისძვრა, აჩქარებულ პულსზე დამანგრეველია?
განა რომელიმე ლავა, ვენებში მჩქეფარე სისხლზე ცხელია?
განა თვით დედამიწა იმდენს იტევს რამდენსაც ერთი გული?
არა! ადამიანი კი არ არის სამყაროში, თვით ადამიანშია სამყარო..
დღესაც, როგორც ყოველთვის ყურმა დამიწყო ფეთქვა, მაგრამ დღეს ეს ფეთქვა განსხვავებული იყო.. თითქოს, კი არ ფეთქავდა, ყიყინის ხმა ისმოდა.. მივხვდი, რომ ქალაქში რაღაც ხდებოდა..
ავდექი, ჩავიცვი, ჩვეულებისამებრ მოვემზადე, ცოტაოდენი მაკიაჟი შევმატე სახეს, გავიარე ეზო და შევედი გარეთ..
ჩემი ქუჩა ცარიელი იყო როგორც ყოველთვის. სამუდამოდ აუმუშავებელ, ძველ ვაგონებს ვუცქერდი და ფანჯრებს მიღმა მყოფი ცა შემომყავდა თვალებში.. ახალი ვერაფერი ვნახე..
განვაგრძე გზა.. ყურსასმენები გავიკეთე.. მაგრამ არაფერი ჩავრთე, რადგან მსიამოვნებს დაგუბულ ყურებში შიგნიდან რომ მესმის საკუთარი ნაბიჯებისა და გულის ძგერის ხმა..
რადგან ჩემი ქალაქი პატარაა, აქ ბევრს ჰყავს ველოსიპედი .. გუშინ მსიამოვნებდა ველოსიპედზე მჯდომ მოხუცებს თვალს რომ ვაყოლებდი, დღეს კი..
დღეს ქალაქი არ იყო გუშინდელივით ყვითელი.. ჭუჭყისფერი დაჰკრავდა აქა-იქ .. გავშეშდი.. დიდხანს ვიდექი ერთ ადგილას.. ვეღარ ვხედავდი ხალხს.. ვერ ვხვდებოდი ადამიანებს ბაყაყის თავები რატომ ჰქონდათ, რატომ ჭამდნენ ბუზებს.. ან ამდენი ბუზი აქ საიდან გაჩნდა ? წამით გავიფიქრე მეც მათნაირი ხომ არვარ მეთქი ? და ფიქრიც ავუკრძალე თავს..
მე მათსავით ბუზებს არ ვჭამდი, არც ბაყაყის თავი მქონდა..
ვეძებდი ადამიანებს, ვერ ვპოულობდი .. ირგვლივ ყიყინებდა ყველა. ერთმანეთს პირიდან აცლიდნენ ბუზებს (როცა ირგვლივ ამდენი ბუზი იყო) და მაშინ მივხვდი, რომ როცა ადამიანებმა ერთმანეთის ჭამა დაიწყეს, ყვითელმა მეფემ ისინი დასაჯა. ბაყაყები ხომ ერთმანეთს არ ჭამენ .. მაგრამ მე ? მე რატომ არ ვარ მათსავით ბაყაყთავიანი?
და დავიწყე ადამიანის ძებნა..
ყური მტკიოდა..
შიგნიდან მესმოდა ადამიანთა ხმა, გარეთ კი ბაყაყთავიანების ყიყინი აყრუებდა სივრცეს.. მათი ყიყინი და ამაზრზენი ქცევები მაიძულებდა გავქცეულიყავი და გავსულიყავი შიგნით..
გულის სიღრმეში ვიცოდი, რომ იქ სადაც ადამიანები ერთმანეთს არ ჭამდნენ, არც ბაყაყთავიანები იქნებოდნენ მათ შორის.
დიდხანს ვიარე.. ვეძებდი მათ..
და მე ვიპოვე ჭაობში "ოაზისი"..
ვიპოვე დაბინძურებული ქალაქის ყვითელი ნაწილი, სადაც ყვითელი ადამიანები დადიოდნენ.. მიწას დავხედე და ჩემი დაღვრილი ცრემლი ყვითელი იყო.. ბედნიერების ცრემლები..
ბედნიერი ვიყავი, რომ ბაყაყთავიანებს შორის მე ვიყავი ყვითელი ადამიანი და ყვითელ ადამიანებს შორის მე არ ვიყავი ბაყაყთავიანი..
აღარ მესმოდა ყიყინი..
აღარ მტკიოდა ყურები..
ისევ ყურსასმენები გავიკეთე.. ისევ არაფერი ჩავრთე და დაგუბულ ყურებში საკუთარი ნაბიჯების ნაცვლად, გულის ძგერის ნაცვლად ანგელოზებრივი ხმით ამღერებული ლოცვა მესმოდა.. მესმოდა ისე მკაფიოდ, რომ ვგრძნობდი მას..
მერე დავიწყე ყვითელლი მეფის ძებნა.. ვიცოდი, რომ გულში ბიბლიის გავლით მასთან მივიდოდი..
ის ხომ მუდამ იქ არის სადაც მე და იქ ვარ სადაც ის..
ის ხომ ყველგან არის და მეც შემიძლია ყველგან ვიყო..
მე ვიპოვე ყვითელი მეფე.. ვიპოვე ისე რომ არასდროს დავკარგავ მას..
დავბრუნდი უკან.. გზად კვლავ წავაწყდი ბაყაყთავიანებს, მაგრამ უწინდელივით არ ავღელდი, რადგან მე ვიპოვე "ოაზისი"- ქალაქის ნამდვილი სიყვითლე, მე ვიგრძენი საკუთარი ყვითელი ცრემლები, ვიპოვე ყვითელი ადამიანები, საკუთარ ძარღვებში ვიგრძენი ყვითელი სისხლი, მოვისმინე ჩემში აჟღერებული ანგელოზის ლოცვა და ყველაზე მთავარი - მე ვიპოვე ყვითელი მეფე..
ახლა ღამეა..
ყვითელი წვიმა წვეთებად იფანტება..
მე კვლავ მესმის ანგელოზის ლოცვა..
დროგამოშვებით მატარებლის ხმაც შემოდის ოთახში, რადგან მატარებელმა იცის, რომ არცერთ ჩემს ღამეს არ ჩაუვლია უმისოდ..
დაიძინე.. დაიძინე..
მატარებელი აღარ მოწყდება რელსებს..
მატარებელი თითქოს მოწყდა რელსებს..
ეს არის ხმა იდუმალი, ამოუცნობი, ხმა შინაგანი და მაინც გარედან ისმის..
განა რომელიმე მიწისძვრა, აჩქარებულ პულსზე დამანგრეველია?
განა რომელიმე ლავა, ვენებში მჩქეფარე სისხლზე ცხელია?
განა თვით დედამიწა იმდენს იტევს რამდენსაც ერთი გული?
არა! ადამიანი კი არ არის სამყაროში, თვით ადამიანშია სამყარო..
დღესაც, როგორც ყოველთვის ყურმა დამიწყო ფეთქვა, მაგრამ დღეს ეს ფეთქვა განსხვავებული იყო.. თითქოს, კი არ ფეთქავდა, ყიყინის ხმა ისმოდა.. მივხვდი, რომ ქალაქში რაღაც ხდებოდა..
ავდექი, ჩავიცვი, ჩვეულებისამებრ მოვემზადე, ცოტაოდენი მაკიაჟი შევმატე სახეს, გავიარე ეზო და შევედი გარეთ..
ჩემი ქუჩა ცარიელი იყო როგორც ყოველთვის. სამუდამოდ აუმუშავებელ, ძველ ვაგონებს ვუცქერდი და ფანჯრებს მიღმა მყოფი ცა შემომყავდა თვალებში.. ახალი ვერაფერი ვნახე..
განვაგრძე გზა.. ყურსასმენები გავიკეთე.. მაგრამ არაფერი ჩავრთე, რადგან მსიამოვნებს დაგუბულ ყურებში შიგნიდან რომ მესმის საკუთარი ნაბიჯებისა და გულის ძგერის ხმა..
რადგან ჩემი ქალაქი პატარაა, აქ ბევრს ჰყავს ველოსიპედი .. გუშინ მსიამოვნებდა ველოსიპედზე მჯდომ მოხუცებს თვალს რომ ვაყოლებდი, დღეს კი..
დღეს ქალაქი არ იყო გუშინდელივით ყვითელი.. ჭუჭყისფერი დაჰკრავდა აქა-იქ .. გავშეშდი.. დიდხანს ვიდექი ერთ ადგილას.. ვეღარ ვხედავდი ხალხს.. ვერ ვხვდებოდი ადამიანებს ბაყაყის თავები რატომ ჰქონდათ, რატომ ჭამდნენ ბუზებს.. ან ამდენი ბუზი აქ საიდან გაჩნდა ? წამით გავიფიქრე მეც მათნაირი ხომ არვარ მეთქი ? და ფიქრიც ავუკრძალე თავს..
მე მათსავით ბუზებს არ ვჭამდი, არც ბაყაყის თავი მქონდა..
ვეძებდი ადამიანებს, ვერ ვპოულობდი .. ირგვლივ ყიყინებდა ყველა. ერთმანეთს პირიდან აცლიდნენ ბუზებს (როცა ირგვლივ ამდენი ბუზი იყო) და მაშინ მივხვდი, რომ როცა ადამიანებმა ერთმანეთის ჭამა დაიწყეს, ყვითელმა მეფემ ისინი დასაჯა. ბაყაყები ხომ ერთმანეთს არ ჭამენ .. მაგრამ მე ? მე რატომ არ ვარ მათსავით ბაყაყთავიანი?
და დავიწყე ადამიანის ძებნა..
ყური მტკიოდა..
შიგნიდან მესმოდა ადამიანთა ხმა, გარეთ კი ბაყაყთავიანების ყიყინი აყრუებდა სივრცეს.. მათი ყიყინი და ამაზრზენი ქცევები მაიძულებდა გავქცეულიყავი და გავსულიყავი შიგნით..
გულის სიღრმეში ვიცოდი, რომ იქ სადაც ადამიანები ერთმანეთს არ ჭამდნენ, არც ბაყაყთავიანები იქნებოდნენ მათ შორის.
დიდხანს ვიარე.. ვეძებდი მათ..
და მე ვიპოვე ჭაობში "ოაზისი"..
ვიპოვე დაბინძურებული ქალაქის ყვითელი ნაწილი, სადაც ყვითელი ადამიანები დადიოდნენ.. მიწას დავხედე და ჩემი დაღვრილი ცრემლი ყვითელი იყო.. ბედნიერების ცრემლები..
ბედნიერი ვიყავი, რომ ბაყაყთავიანებს შორის მე ვიყავი ყვითელი ადამიანი და ყვითელ ადამიანებს შორის მე არ ვიყავი ბაყაყთავიანი..
აღარ მესმოდა ყიყინი..
აღარ მტკიოდა ყურები..
ისევ ყურსასმენები გავიკეთე.. ისევ არაფერი ჩავრთე და დაგუბულ ყურებში საკუთარი ნაბიჯების ნაცვლად, გულის ძგერის ნაცვლად ანგელოზებრივი ხმით ამღერებული ლოცვა მესმოდა.. მესმოდა ისე მკაფიოდ, რომ ვგრძნობდი მას..
მერე დავიწყე ყვითელლი მეფის ძებნა.. ვიცოდი, რომ გულში ბიბლიის გავლით მასთან მივიდოდი..
ის ხომ მუდამ იქ არის სადაც მე და იქ ვარ სადაც ის..
ის ხომ ყველგან არის და მეც შემიძლია ყველგან ვიყო..
მე ვიპოვე ყვითელი მეფე.. ვიპოვე ისე რომ არასდროს დავკარგავ მას..
დავბრუნდი უკან.. გზად კვლავ წავაწყდი ბაყაყთავიანებს, მაგრამ უწინდელივით არ ავღელდი, რადგან მე ვიპოვე "ოაზისი"- ქალაქის ნამდვილი სიყვითლე, მე ვიგრძენი საკუთარი ყვითელი ცრემლები, ვიპოვე ყვითელი ადამიანები, საკუთარ ძარღვებში ვიგრძენი ყვითელი სისხლი, მოვისმინე ჩემში აჟღერებული ანგელოზის ლოცვა და ყველაზე მთავარი - მე ვიპოვე ყვითელი მეფე..
ახლა ღამეა..
ყვითელი წვიმა წვეთებად იფანტება..
მე კვლავ მესმის ანგელოზის ლოცვა..
დროგამოშვებით მატარებლის ხმაც შემოდის ოთახში, რადგან მატარებელმა იცის, რომ არცერთ ჩემს ღამეს არ ჩაუვლია უმისოდ..
დაიძინე.. დაიძინე..
მატარებელი აღარ მოწყდება რელსებს..
