ნანა სელეპანოვა - რა გაანელებს სევდას...

რა გაანელებს სევდას...
ისევ წვიმს, სულში მაწვიმს...
დღეს მოკლე კაბა მეცვა,
ვერ შეამჩნიე.. და მწყინს.
არც ეს მუხლები გლუვი,
სულ ოდნავ ზევით ხალი,
და ვერც ღილკილო მრუში
მკერდგადაღეღილ კაბის.


ნანა სელეპანოვა - მომწერე

არ მწერ, მე მაინც
ველოდები შენგან ბარათებს,
მომწერე რამე, თუნდაც
იყოს სიტყვა რიოში,
მთელი დღე კართან
ატუზული ვათენ - ვაღამებ,
მაგრამ ვაი, რომ
იგვინებს ფოსტალიონი.


ნანა სელეპანოვა - უერთმანეთოდ

შენ მიდიოდი...
მე თვალებს ვხრიდი,
ო, არ იფიქრო,
გული არ მტკივა,
ჩვენს განშორებას
ფიქრებში ვშლიდი
და ვივიწყებდი
ყველა იმ სიტყვას.


ნანა სელეპანოვა - ზაფხულის მიწურულს

და აჰა, დადგა დღეს
აგვისტოს ოცდათერთმეტი,
ცხელი ზაფხულის მიიწურა
მდარე დღეები,
გამოაგზავნა შემოდგომამ
მაცნედ ცრემლები
და გსურს თუ არა, მდუმარებით
წვიმებს ერწყმები


ნანა სელეპანოვა - წითელი კაბით

წითელი კაბით
გადმოვდგები
სახლის აივანს
და თლილ თითებით
ავაჟღერებ,
როცა დაირას,


ნანა სელეპანოვა - როგორ ტყუილად მწამდი

კარს შემოდგომა მოდგა,
დრო რა უეცრად გადის,
დრო გადაიქცა გლოვად,
დრო სუყველაფერს წაშლის.


ნანა სელეპანოვა - შაიქმენ ჩემდა დარდადა

ჭალებს ჩამოწვნენ ნისლები,
წვიმა მისველებს თმებსაო,
გზად შამეყარა ვაჟაი,
თვალ დაუყენებს მტერსაო.


ნანა სელეპანოვა - მარიამობა

მ არიამობა დღესაო, ციდან ხმა ესმათ ზარების,
ა ტირებულან ღვთისმშობლის მიძინებული თვალები.


ნანა სელეპანოვა - მოლოდინი

შეფუთულ გრძნობებს დაუკარგავთ
სიამე ხიბლის,
მზე ჰორიზონტებს შეუერთდა
დაღლილ ალერსით,
შენ განშორებამ და დაკარგვამ
გასწავლეს შიში
და შიშგანცდილი ყველა მომხვდურს
შიშით აგდებდი.


ნანა სელეპანოვა - დაშნა თუ მშვილდი

მე ვემსგავსები,
იმ ჩამქრალ ბუხარს,
სად ნაღვერდალი
ცრემლებით ღვივის,
მე ვემსგავსები,
იმ ყარიბ სტუმარს,
ვისი დანახვაც
სევდისგან იხსნის