მამონას მონები. პიესა (დასაწყისი)

ვისაც მეფობა სურს, თავისი გვირგვინი ოქროსგან უნდა გამოჭედოს, სხვანაირად არაფერი გამოუვა. თუმცა ხანდახან ისედაც ხდება, თვით მეფეც კი უარს ამბობს ოქროზე


ნანა სელეპანოვა - დამსხვრეული გულები

გზას გავყურებ ოღრო-ჩოღროს,
ტანში მზარავს,
ნუთუ, ისევ ძველ
ოცნებებს ვნებდები,
გარეთ წვიმა წკაპაწკუპით
რკალებს ხატავს,
ჩემ თვალიდან
ჩამოცვენილ ცრემლებით.


მერაბ სალუქვაძე უსათაურო

გული ქვეყნის ოდენა,
კვლავ კრთის როგორც ლამპარი,


ნანა სელეპანოვა - ლექსპრომტი

ახლა რასაც ვწერ, ყველა სიტყვა დიდზე დიდია,
თუმც მწერლობა და პოეტობა ფეხზე მკიდია.


უცხო ხილი

* * *


ნანა სელეპანოვა - ის აღარ მოვა

ის აღარ მოვა.. მე ისევ ველი,
გადავივიწყებ, რაც მან დამმართა,
შორს იყოს ჩემგან, ოღონდ ნუ მესვრის
მომაკვდინებელ სიტყვებს ხმამაღლა.


სინათლის ბავშვი

* * *


ნანა სელეპანოვა - რაღა აზრი აქვს

ნუთუ, მრავალჯერ წასული კაცი
ბუმერანგივით უკან ბრუნდება,
თუ მონატრებამ აანთო წამით,
რაღა აზრი აქვს, მის დაბრუნებას.


ნანა სელეპანოვა - ღამის აგონია

დაიწყო!.. და შენც იწყებ ვოიაჟს,
ღამით ღვინისფერ წინდებს გაიხდი,
შენ გადაიღვრი მკერდზე კონიაკს
და მძვინვარების ბალანს აიშლი.


მერაბ სალუქვაძე – გადაღლილი ქუჩები ––

და მაშინ როცა,
გადაღლილია ხალხით ქუჩები,
დღეს თეთრი სისხლი აწუხებს ბევრს,
შიშველ სხეულებს
როცა ირგვლივ ბოლო არ უჩანს,
ეს როგორც ყველას,
მაშფოთვებს მეც..