და აჰა, დადგა დღეს აგვისტოს ოცდათერთმეტი, ცხელი ზაფხულის მიიწურა მდარე დღეები, გამოაგზავნა შემოდგომამ მაცნედ ცრემლები და გსურს თუ არა, მდუმარებით წვიმებს ერწყმები

წითელი კაბით გადმოვდგები სახლის აივანს და თლილ თითებით ავაჟღერებ, როცა დაირას,

სადაც დიდებულს მთასა მყინვარსა ორბნი, არწივნი ვერ შეჰხებიან, სად წვიმა-თოვლნი, ყინულად ქმნილნი, მზისგან აროდეს არა დნებიან, სად უდაბურსა მას მყუდროებას

კარს შემოდგომა მოდგა, დრო რა უეცრად გადის, დრო გადაიქცა გლოვად, დრო სუყველაფერს წაშლის.

ჭალებს ჩამოწვნენ ნისლები, წვიმა მისველებს თმებსაო, გზად შამეყარა ვაჟაი, თვალ დაუყენებს მტერსაო.

მ არიამობა დღესაო, ციდან ხმა ესმათ ზარების, ა ტირებულან ღვთისმშობლის მიძინებული თვალები.

შეფუთულ გრძნობებს დაუკარგავთ სიამე ხიბლის, მზე ჰორიზონტებს შეუერთდა დაღლილ ალერსით, შენ განშორებამ და დაკარგვამ გასწავლეს შიში და შიშგანცდილი ყველა მომხვდურს შიშით აგდებდი.

მე ვემსგავსები, იმ ჩამქრალ ბუხარს, სად ნაღვერდალი ცრემლებით ღვივის, მე ვემსგავსები, იმ ყარიბ სტუმარს, ვისი დანახვაც სევდისგან იხსნის

ფიქრებში ღამემ ვით გაათიოს, კრთები სიზმარისგან ძილმორეული, გაახელ თვალებს, იტყვი - "ადიოს"- ასეთი ახლო და შორეული.

სულში უცებ ჩაიღვარა სიყვარულის ჰანგები, უდარდელი ვიყავი და ვნების მახეს გავები, ლექსს ბორკილებს თუკი ახსნი, სევდას გადააწყდები, ხელში წლები მადნებიან ბედნიერი წამების.