გაჩუმდე უნდა, თვალში ნაცარს როს შეგაყრიან და უცოდველი ბატკანივით, როცა გწირავენ, დითირამბების კორიანტელს, როცა გაყრიან, დაგაყენებენ კვარცხლბეკზე და.. რომ ჩაგძირავენ.

გრძნობები ისევ გასცდნენ ნაპირებს, სარკმელთან ბჟუტავს მთვარე მიმქრალი, დღეს ცხარე ცრემლით ვეღარ ვატირებ თვალებს, სველ ფიქრით ჩამომდინარით.

ხომ შემპირდი, სიზმრად მოსვლას, რატომ აღარ მოხვედი? ამ საღამოს, თუ არ მოხვალ, შემდეგ ღამეს მოგელი.

მომენატრები - ვთქვი მე. გაგივლის - თქვა მან. ნუ სწუხართ, მოძებნით სხვას!- გადმოგვაფურთხა ცამ

ადამიანები შესაწირავს უხილავ ღმერთებს სწირავენ, მაგრამ არასოდეს თავს არ გაწირავენ კაცობრიობისთვის

ადრე, მე ერთი ბიჭი მყავდა, ახლაც არ ვიცი, რა უყვარდა, ჩემი ლექსები შეუყვარდა, თუ ჩემით პოეზია შეიყვარა.

როგორც ბავშვი პაწაწინა, როგორც ბარტყი პაწია, ქალი ვნახე იმისთანა კუსპარა და პრანჭია.

მაღაფარდოვან სიტყვის თქმის მე არა მაქვს ნიჭი, მხოლოდ უბრალოდ ვიტყვი- სად არის ჩემი ბიჭი?!

თუკი გაწყენინეს, უნდა დაიკიდო, ჭკუას გარიგებენ, უნდა გაიღიმო...

დღემ უეცრად გაირბინა, ეს დღეც სევდას გადაჰყვება, ხვალ ინათებს ისევ დილა და უშენოდ დაღამდება.