დაგღალე ალბათ, ჩემი მზერით, ჩემი ალერსით, მეც დავიღალე, გიმზერ ახლა, ისევ შორიდან, რამდენი სევდა ახსოვს ჩემგან ღამეს გატეხილს, არც მაძინებ და არც სიზმრებში, რომ არ მოდიხარ.

ახლა, ალბათ გვიანია, გვიან ამ მოლიპულ გზაზე, რატომ შემხვდი, დამახალე ოცდაათი ტყვია, რომ გავიგე, პატარა ხარ ჩემთვის.

ალბათ გსურს, რომ დარდად გადამაქციო, ისიც კმარა,რაც მე ცრემლი შენთვის ვღვარე.. დამივიწყებ, გაუყვები მოლიპულ გზებს, მე კი არ მსურს,დამივიწყო, ასე მალე!

ალბათ შენ,ალბათ მეც ლამაზი ფერებით დავხატავთ მთვარეს და ღმერთს შევევედრებით.