წამიყვან? ვიცი, არ წამიყვან... და მაინც მე გელი ამ ღამეს, იქ, სადაც მწვერვალებს ცა ბინდავს, სად კლდეზე დალეწილ კალმახებს ტალღები ფსკერისკენ მიათრევს... სადმე შორს.. სიღრმეში.. იმ მხარეს, წვიმისგან

არ მწერ, მე მაინც ველოდები შენგან ბარათებს, მომწერე რამე, თუნდაც იყოს სიტყვა რიოში, მთელი დღე კართან ატუზული ვათენ - ვაღამებ, მაგრამ ვაი, რომ იგვინებს ფოსტალიონი.

არა, არაფერს არ გთხოვთ, ღმერთმანი, არც ნარატივის არ ვარ მთხრობელი, არც გულში დამრჩა მწარე წყენანი, არც სიბრალულის არ ვარ მთხოვნელი.

– გამოდი არ გინდა მე შენზე ფიქრებში გამიქრა მუზები, გამოდი შე ქალო მთლად ნუ წაიკუზები.. გამოჩნდი მადლია ვიღაცა შეგხედავს, ჩაიცვი ქალურად ეს შენი ვალია..

– არ დაიჯერო არ დაიჯერო თითქოს მაკლიხარ, არ დაიჯერო თითქოს გინატრე,

არ მინდა, მაგრამ... მაინც ვეჩვევი, თურმე, ლოდინი არ არის ძნელი, როცა წვიმებს და ქარებს ნებდები, შენ დარში უკვე, არავის ელი.

– მე არ მოვალ – თუ ეგრეა ნუღარ მომიკითხავ, ეს მძივები შეკვრად აიკინძა, მე შევეშვი შენზე ღამით ბოდვებს ეს სიზმრები ჩვენ ორს შორის დარჩეს ..

აჰა, დავბრუნდი იქ, წარსული თავს, რომ მახსენებს, სად ჭრილობები არ ხორცდება, გული არ ფეთქავს, თუმც დავივიწყე სიამაყე, ვინ გამამხნევებს, ეს სინანულმა იცის ხოლმე, ასეთი სევდა.

– გთხოვ ხელი არ გამიშვა – ხელი ჩამავლე არ გამიშვა გთხოვ გევედრები, ცუდსაც ნუ მეტყვი იმ ქვეყანას ჯავრად გამყვება, ვხედავ, გავიდა ეს ოხერი წუთისოფელი,

მოგელავ, მოხვალ, ქარმა მოგდენა, ეს ცხოვრებაა, არ სასწაული, ეგ გული, გული თხილის ოდენა და მაგ თვალების დღესასწაული