აჰა, დავბრუნდი იქ, წარსული თავს, რომ მახსენებს, სად ჭრილობები არ ხორცდება, გული არ ფეთქავს, თუმც დავივიწყე სიამაყე, ვინ გამამხნევებს, ეს სინანულმა იცის ხოლმე, ასეთი სევდა.

რახანია ასე ხდება, თოვლი ჩემთან არა დნება, გაზაფხული იყინება ბროწეულის ტოტებზე..

ალბათ არ არის არაფრის ღირსი, უმთავრეს კანონს ვინც არ დაიცავს, ქოხი უნდოდა ჰქონოდა ისლის, რომ აღარ ეგრძნო თავი პატიმრად.