ახლა რასაც ვწერ, ყველა სიტყვა დიდზე დიდია, თუმც მწერლობა და პოეტობა ფეხზე მკიდია.

მაშინ, როცა ამ ლექსს ვწერდი, მე, საბრალო, მონა შენი, ლექსი სისხლით შეიღება ჩემ გულიდან მონადენით.

– ახლა ვიგრძენ – ახლა ვიგრძენ გამეცალა ყველა, დავემსგავსე გამოკეტილ წისქვილს

– ახლა ღამეა – ახლა ღამეა მე შენზე ვფიქრობ,

შემოგეყვარე და ახლა ფიქრობ, ათიო უნდა ღამე რამდენი, მე ჩავიწურე მარანში ღვინოდ, შენ აძმარებულ მაჭრით დათვერი.

მთებზე ღრუბელი ქანაობს, საავდროდ შაკრა პირიო, აცეტებულმა ღვარცოფმა, კლდეს დაუთხარა ძირიო. წკვარამ ღამეში მოგლანდე თვალთ გადამეკრა ლიბრიო, ბექთარს აბჯარი გშვენოდა, მკერდს აწყვეტილი ღილიო.

ახლა, ალბათ გვიანია, გვიან ამ მოლიპულ გზაზე, რატომ შემხვდი, დამახალე ოცდაათი ტყვია, რომ გავიგე, პატარა ხარ ჩემთვის.

მოგწყურდი? ვითარც მთაში მოუხმობს, ირემი ირემს, მთასა მყვირალი, დამეძებ,მაგრამ ვერსად მპოულობ, ზიხარ, დარდისგან თვალცრემლიანი. შენ სიყვარული,რომ შემომფიცე, გადაიქროლეს სულში ქარებმა, მახსოვს,უარი,

ახლა გრძნობები წაშლილია სევდამ იცვალა ფერი, ჩემი გაოცება ადვილია, მაგრამ ღალატი ძნელი!