თუ დაკარგვის შიში თან გდევს, თურმე შეგყვარებია, თუ ეჭვები არა გღრღნიან, თურმე არ გყვარებია...

დაიწყო!.. და შენც იწყებ ვოიაჟს, ღამით ღვინისფერ წინდებს გაიხდი, შენ გადაიღვრი მკერდზე კონიაკს და მძვინვარების ბალანს აიშლი.

– თოვდა და თოვდა – იმ ღამით ისევ, თოვდა და თოვდა, გადაათეთრა ეს არემარე, შეშის ღუმელთან ახალ წლის ღამეს, ვიხმობდი დედის! საფლავს მძინარეს.

იყო წუხილი და გაჩნდა ბზარი, ღალატიც იყო, ასე მგონია, გასაროზგია დღეს ყველა კაცი და ყველა კაცი ჩასაქოლია.

ღამით მთვარეზე ვთხოვდები, დღისით უმზეოდ ვიწვები, დღეს უშენობით ვცოფდები, ხვალ ალბათ დამავიწყდები.

ლოცვას და მარხვას გადაჩვეული, რამ მომიყვანა გუშინ შენს ხატთან, ვიცი, არა ვარ შენი რჩეული და მაინც შენგან ვითხოვ სამართალს.

უფრო და უფრო მინდები, დარდს ვეხეთქები მკერდითა, გულში ნადები ფიქრები, ვერ გავუმხილე ვერვისა.

ფოთოლცვენაა და შემოდგომას, ოდნავ შერჩენია სიმწვანე, შემიყვარდებოდი, შენ რომ ცოტა, არა! - სიგიჟემდე გიყვარდე.

სად შენ, სად მე - მზე და მთვარე, მზე შინა და მთვარე გარეთ, ჩვენ ორნი ვართ, მზე და მთვარე, დღისით მე ვარ, შენ ხარ ღამე,

...და გზაჯვარედინზე გზა უცებ გაიყო, ცხოვრებამ სიცოცხლის ხალისი დაკარგა, ვერ დავისაკუთრე, რაც ჩემი არ იყო, რაც შევინარჩუნე, დრომ ისიც წამართვა.