მე - ყველა - მე და არაფერი, ნუ მკითხავთ, რატომ ვარ შორს, ეს ისეთი გამოუვალი ჩიხია, სული უფრო მიჰქრის შორს.

შენი სულისთვის ვარ მე უცხო ნაწილი, გულში სიყვარულს კი მალავ,

მე კაცი ვარ დიდი გრძნობის მო და თვალებში სიყვარული მიკრთის, გაზაფხულზე შემიყვარე თორემ უკვე ვხედავ უშენობა მიჭირს...

მე რომ ქალი ვარ, ეს მან არ იცის, მან, ვისაც ჩემი წვალება უყვარს, თუ ვენატრები ან თუ განიცდის, როცა ღიმილით მიყურებს მწუხარს.

მე, პაწაწინას, ქართულ მიწაზე მიდგას კარავი, ქართულმა სიომ გამიტაცა, როგორც ფარვანა,

შენი არ ვარ, შენი არ ვარ, არა, ტრფობას ვმალავ პაწაწინა გულში, ყველგან უკვე გაზაფხული დადგა, ჩემთან ჯერ არ აყვავილდა ნუში.

მე კაცი ვარ დიდი გრძნობის მონა, და თვალებში სიყვარული მიკრთის, merab saluqvadze salukvadze kaci var didi grdznobis mona da tvalebshi siyvaruli mikrtis

ნეტავ შენს ახლოს მამყოფა, შორიდან გითვალთვალებდი, რომ მხოლოდ შენთვის მეცქირა ე, მაგ თაფლისფერ თვალებში.

მადლობელი ვარ, იმ ლამაზ ღამის ლამაზ მკერდ–ტუჩზე როცა გეხები, მადლობელი ვარ, შენთან შეხვედრის ერთხელ რომ გპოვე ცრემლით ნუგეშით.. merab saluqvadze madlobeli var

შეყვარებული არ ვარ, ეს მათ ვუყვარვარ მარტო, მე სიგიჟემდე მიმყავს ყველა, ვინც გულით მნატრობს...