– მამას – ცისკენ ეძახდა სული საბრალოს, ხვალინდელ ფიქრებს ცრემლით ავსებდა, და ჩემს წარმოთქმულ პირველ ხმოვანებს იმეორებდა ვაზის ბწკარებთან... მერე გათენდა დღე არნახული