შენ ვერ მიხდები, პოეტს რა ტკივა, გადაუკეტეს გულის დარაბა მას ვერ გაუგებ, გთხოვ ნუღარ კითხავ, კარგად შეხედე და ნუ გაკიცხავ..

ფიქრები, ფიქრები, ფიქრები, მე შენს ფიქრებში ვიწვები მენატრება, შენი მწველი, შენი ვარდისფერი ტუჩები..

ალმავალ გზაზე კვლავ შემოგვხვდება, ვიწრო ბილიკი და ეს ბილიკი ამ ცხოვრების დასაწყისია, უნდა ხედავდე, გრძნობდე კარგად, ამ ცხოვრებაში ვარდი იებით ტყუილ უბრალოთ ვის უკრეფია.

მე ჩავიკეტე, ჩემს სამყაროში შებინდებისას, და უკვე ვხედავ აღარამაქვს გამოსავალი ტანჯვამ და შფოთვამ, ჩემს ტკივილში ისე ამრია, გული გამიპო და დამტოვა შეუპოვარი.

შენთან მოვედი სასუფეველში დღის გასაყართან მაგრამ იღბალმა შენთან ყოფნა აღარ მაღირსა, დავიარები შენზე ფიქრებში დატყვევებული თან გულში დამრჩა ის სიყვარული მარადიული.

ამ ცხოვრებას ვერ გავუგე ვერაფერი, დრო კი მიქრის უნებურად წადილით ხეებსაც კი ის ფოთლები გასცვენია, ჩვენ რომ ვიმკით შემოდგომის ძახილით!

უსიყვარულოდ განვლე ცხოვრება შენ ვეარაფერი ვერ გაგიგია, მაშ რა გინდოდა, რატომ მოხვედი, თუ სიყვარული არ შეგიძლია.

სად დაიკარგე ან სად წახვედი უსიყვარულოდ! მე რას მიპირებ, მივჩერებივარ გარდასულ დღეთა ლამაზ სტრიქონებს შენს მოგონებებს.

მე დავუყვები ღამით ბილიკებს შენზე ფიქრებში, ღამე ნათევი, წავიღე გრძნობა სიყვარულისა! და თან იმედი, ხვალის შეხვედრის.

ჩვენ ხომ დავშორდით დღის გასაყართან, თვალცრემლიანი დაგემშვიდობე, მე არ მიყვარხარ! არც შენთან მინდა, გთხოვ დამივიწყო, იქნებ გამშორდე.