რა უცნაურად შემოიჭერ წუხელის ჩემში, გაოცებული გიღიმი და.. სინათლეს ვაქრობ, მოცურავს ჩემსკენ მოცახცახე ხელები შენი და გული ჩემი საგულედან დაღწევას ლამობს.

რა გაანელებს სევდას... ისევ წვიმს, სულში მაწვიმს... დღეს მოკლე კაბა მეცვა, ვერ შეამჩნიე.. და მწყინს. არც ეს მუხლები გლუვი, სულ ოდნავ ზევით ხალი, და ვერც ღილკილო მრუში მკერდგადაღეღილ კაბის.

რა სასტიკია მარტივი სიბრძნე, მეტის თქმას უკვე, ნუღარ ეცდები, რომ ეს ცრემლები, ახლა შეიგრძნე, რომ ჩემ ქცევებით ყველაფერს ხვდები.

რა სჯობს - უყვარდე თუ შენ გიყვარდეს? იქნებ, სჯობს არვინ არ შევიყვაროთ, მე მირჩევნია - არავინ მყავდეს, ვიდრე ოდესმე გადამიყვარონ.

მეშინ, ეს ხელებ შაგახ, თოლებ ბრიალებ ავაზ, სენ უკურნებელ შამყარ, ნეტამც, სახვეწარ რა მაქ!

გულში ნუ იკლავ ნაღველს და ვარამს, ვისთვის მარხულობ, ან რატომ სტირი? რა უნდა გეთქვა, მითხარი, ჩქარა, რომ უსაფუძვლო გავფანტო იჭვი.

რა მემართება,ნეტავ, რა მომდის, თითქოს იქ არ ვარ, ასე მგონია, ჩემთან სიამე არასდროს მოდის, თურმე ჩემამდე გზა არ სცოდნია.

სრულდება სამყაროს უაზრო ტაეპი ცხოვრება გათელა ურითმო რითმებმა, მივდივართ, მივყვებით, დინებას ჭაობში დამთავრდა კაცობა, ქალობა, ღრეობა... ინთება სიცოცხლის ახალი ლამპარი ჭიდილი, მრუშობა, მკვლელობა,

- რა გემართება? - არც არაფერი... - შენ თავს არ გავხარ.. - ხო,დავიბენი..

მითხარი,მითხარი, მითხარი რა გინდა? გინდა, სიყვარული თავიდან აგიხსნა?