თუკი გაწყენინეს, უნდა დაიკიდო, ჭკუას გარიგებენ, უნდა გაიღიმო...

მაშინ, როცა ამ ლექსს ვწერდი, მე, საბრალო, მონა შენი, ლექსი სისხლით შეიღება ჩემ გულიდან მონადენით.

– წვიმაში როცა გნახე – გახსოვს? იმ ღამით წვიმდა, პირველად როცა გნახე, ნაღვლიან გამოხედვას, თვალით რომ შევეჯახე

თურმე ცხოვრება ყოფილა ფარსი და ათრთოლებულ ტუჩებშიც კოცნა, შენ მაშინ იყავ უფრო ძვირფასი, აუტანელი იყავი როცა!

დილაა...ჭიშკარს აწვალებს ქარი, მზემ საჩიხესთან გაიფრთხიალა, მე მაშინ უფრო, ვიყავი ლაღი, როცა მიყვარდა, როცა მიყვარდა.

როცა სიყვარული ქრება, ლექსსაც მოეკიდა ხავსი, სული აღარ ითხოვს შველას, სადღაც განწირული დაჰქრის.

როცა წახვედი..არც გიფიქრია, რამდენი რამე დაგვრჩა სათქმელი, ეს გული კარგო, განა იფქლია, რომ ხელაღებით უცებ გაცერი.

უნდა დავფიქრდე, თავს შეგახსენებთ მკითხველო წამით.. რად მოიწყინეეთ? არ მოგწონთ ვიცი უკვე დაგღალეთ მე ჩემი დარდით..