ქარს ავეკიდე, ქარაშოტს, წვიმამ ცრემლებით დამნამა, "სადაც არა სჯობს, გაცლა სჯობს!" დავდივარ ცალი - ცალადა.

სადაც ვშობილვარ,გავზრდილვარ, ჩემი სამშობლო ის არის? სად ამაყად ვერ დავდივარ, სადაც ვერ ვტყორცნე ისარი.

იქ,სადაც ტუჩებს დაავიწყდათ უმანკო კოცნა, სად სიმარტოვე მდუმარებით დაიზაფრება, სად თავაწყვეტილ, გადარეულ სურვილთან ყოფნა ვნებაალეწილ სიჩუმეში ჩაიკარგება.