უცხო თესლის ვარ სტუმარი, საქართველოს ზეცა მხურავს, ღრუბლებში მაქვს სასთუმალი, საბნად მთვარე წამიხურავს.

ოცდაათი წელი გადის თენდება თუ ღამდება და მას მერე, ჩვენს ედემში გაზაფხული მთავრდება, როს ცხრა აპრილს საქართველოს ცრემლი ღვარად ჩამოსდის, ქართველ გმირთა ნასისხლარზე ია ვარდი ამოდის...

– ეს საქართველო – მე დღეს არ მინდა ეს დედამიწა, ასე მოწყენილს სულ რომ ვხედავდე, კვირტების ფეთქვას, "ვარდობის თვეში", მინდა სიზმრებში მუდამ ვეტრფოდე ..

– საქართველო – დგას საქართველო ვით ქარში მუხა, ძველისძველი და მუდამ ახალი,

ბაღში მიწა აყალო, ხეზე ბატიბუტები, გული მინდა დავცალო, მომაშორეთ ხუნდები.

საქართველოა ეს ჩემი ტურფა მიწა, ღვთისშობლის წილხვედრი მხარე ჩემი სამშობლო რწფელი და სუფთა უსპეტაკესი თან მოელვარე

მოგესალმებით, მე ვარ ლუკა ჩიხლაძე 12 წლის VII კლასის მოსწავლე. მე დავწერე ლექსი რომელიც ეძღვნება საქართველოს.

მიუვალ კლდეზე აღმართულა ციხე ქალაქი ძველი ალაზნის ეს ბუნებაც ხედად იშლება კედლებს კვლავ აჩნევს მეომართა სისხლის ნალაქი, რომელთა კვალიც სამუდამოდ არ წაიშლება. კავკასიონიც გადაჰყურებს ეს თეთრთმიანი

ჩ ოხის ქამარზე სამასრეს ე რთვის პერანგი მზისფერი, მ კერდს მოფენილი საწამლე, ი ს სამოსელი პირველი.

როცა რომ გიცქერ რას ვხედავ იცი? ჯირითს მინდორში რაშის და კვიცის, აკვანში ჩაკრულ უმანკო ღიმილს, დოქიდან ჯამში გადმოღვრას ღვინის,