სულში უცებ ჩაიღვარა სიყვარულის ჰანგები, უდარდელი ვიყავი და ვნების მახეს გავები, ლექსს ბორკილებს თუკი ახსნი, სევდას გადააწყდები, ხელში წლები მადნებიან ბედნიერი წამების.

თუ დაკარგვის შიში თან გდევს, თურმე შეგყვარებია, თუ ეჭვები არა გღრღნიან, თურმე არ გყვარებია...

ცინიზმის მორევში ჩიახრჩო გრძნობა, გული სევრდისგან მთლიანად გაჩერდა, ისევ ისე მტკივა, მტკივა უშენობა და ეს ტკივილი საუკუნოდ გაგრძელდა.

მე რომ სიყვარული მაკლდეს, მთებში მიპოვიდნენ მყვირალს, მე რომ უშენობა მკლავდეს, ვერვინ მიხილავდა მცინარს.

ჩემს სევდიან ზღაპარში, სევდა გადამდებია, გზა შორია ტაძრამდის, ახლოს, უფრო ღმერთია.

მითხრეს, გაუშვი, იარონ, წამსვლელი, მაინც წავა, ქალაუ, შენცა გვიანობ, თვალს ნებიერად ნაბავ.

ჩემი სიყვარული კლდეებზე ნავარდით გადაღლილს წააგავს, ხან გაიბუტება, ცად ღრუბელს დაჰკიდებს ბავშვივით ჰამაკად,

როცა სიყვარული ქრება, ლექსსაც მოეკიდა ხავსი, სული აღარ ითხოვს შველას, სადღაც განწირული დაჰქრის.

მე ვგონებ რომ ესაა სიყვარული და ესაა ოჯახი "სარეცელთა ჩემთა ზედა ღამე ვეძებ, რომელი შეიყავრა სულმან ჩემმან" ქებათა ქება ცოლ-ქმრობა - ლაშა კარანაძე

უკვე გვიანია ჩემი სიყვარული, ფუჭი მოლოდინი, დროა შევაჩერო. ალბათ ლაბირინთებს ვეღარ მოვერევი, და სვლა ბილიკებით უნდა გავაგრძელო.