ზღვების ცხელ ნიავში, მე და შენი სახე, გულის ძარღვებამდე სითბოს რომ ატარებს, ჩემი თოჯინა ხარ, ჩემი ცხოვრების გზა, მე შენს სიალამზეს სულში დავატარებ. lasha karanadze guls rom ebodeba

ფაფარაშლილი დაგოგმანობს სულში წყვდიადი... გაუცხოვება სიყვარულზე გახდა დიადი. ეს დამღუპველი ლექსიც უკვე გვერდზე გავწიე და როგორ გაქრა დიდი გრძნობა, ვერ შევამჩნიე.