– მიდიან წლები – თავაწყვეტილი გარბიან დღენნი! მიჰქრიან ისე უძილო ღამით, პოეტურ გზნებით, მაღლა და მაღლა, დაბლა და დაბლა, მიმაფრენს წლები!

– ის წლები მივიწყებულს და შენგან მშფოთვარეს ჩვენი შეხვედრა ვერაფრით აცდა, ვდგავარ და ვილტვი ისევ შენამდე, ნუთუ ეს გზები სიშორით ჩაქრა ..

– წლები – რაც უფრო ადრე, ვიდოდა წლები, მას სიყვარული ერქვა სახელად,

ლოდინად ქცეული ცრემლები გულმკერდზე ლოდივით გიყრია, უფერულ დღეებს არ ნებდები, წლები კი, მიჰქრიან, მიჰქრიან.

როგორ უცებ გალეულა სიჭაბუკის წლები, ვხედავ როგორ ჩამოშლილა გზად ხატულა მთები, ცოდვა – მადლი იწონება აღარ მოსჩანს გზები, ღმერთო ჩემო ეს რა ხდება ნუთუ ჩვენი ბედი.. merab saluqvadze salukvadze

ძვირფასო, მე ხომ იმ ასაკს გავცდი, წლები,რომ დააქვს ამოუცნობი; ვინც უნებლიედ, შენს მკერდზე დაცლის, ცრემლებს, ვით წყარო ამოუშრობი.

რად მენატრება მუდამ ღამ, მჭადიჯვრის სალი კლდენი, ნარეკვავს ხიდი პატარა, მისი ნაცარა მთები. სკოლის გალავნის კედლები, წინ ეკლესიის ხედით, ახსოვს, ერთ ეზოს პატარას, ჩემი ბავშვობის წლები.