ძმაო მომეშველე, მიმძიმს უთქმელობა! როგორც მიწას უმძიმს ჩემი ლპობა, ძმაო მომეშველი თუნდაც ჭიქა არყით, თავადებივით შევისხათ ჩოხა და დავემსგავსოთ ფერ გასულ ქართველს! lasha gerliani dzmao momeshvele

ფიქრისგან დამწვარ უძირო ზეცას, ფერფლად ქცეული ღრუბელი ფარავს, და ჩემს ფიქრებში ძველ მოგონებებს, თითქოს უფუნჯო ნიკალა ხატავს ... gerliani chems mogonebas fiqrisgan damwvar udziro zecas

შუაღამის ნოტებმა მოიპარეს სიმშვიდე, ალბათ ახლა ზეციდან, მრტოობა იწვიმებს, გარეთ ხეთა რიგებსაც, დაუხრიათ ტოტები, კვლავ აჟღერდნენ ეს უღმერთო ნოტები... lasha gerliani ლაშა გერლიანი Shuagamis notebma

მკვდარია ოთახი, დრამატულად მიიწევენ საათის ისრები, დანისლულია ყველა ფანჯარა და მათშორის ძლივს აღწევენ მთვარის სხივები... მკვდარია ემოცია, mkvdaria otaxi dramatulad miiweven saatis isrebi

ისევ გადაწყდა თავშეყრა ცაზე, გადაღლილობით გადმთვრალან წვიმის წვეთები, მაინც აუწყვეს ფეხი ოქტომბერს და უმოწყლოდ გადათელეს სუსტი ნერვები... ლაშა გერლიანი oqtombris sevda lasha gerliani leqsebi poezia

სვანეთის მთებს რომ დაათოვდა თეთრი ფანტელი, მეფურდ იდგა, უშიშრად იდგა, უშბა დიადი, არ უდრკებოდა არც ერთი წამით, დილას სუსხიანს და იწყებოდა საქართველოს აქ განთიადი... lasha gerliani svaneti saqartvelos

ღრუბელი სევდიანი ზღაპრების გუდა რა ნაადრევად დაბერებულს აჰკიდეს ქალაქს?! თოვდა... მთაწმინდა დაეხურა რუსთაველს ქუდად ანძა კი ქუდზე მიმაგრებულს მოჰგავდა კალამს... თოვდა და ზამთარს უწეწავდა ნიავი ფაფარს

"ვინც შეგირდი არ ყოფილა, ვერასოდეს გახდება ოსტატი, ვერც იგი გახდება ოდესმე ოსტატი, მუდამ ოსტატებს ვინც შეჰყურებს პირში" კ. გამსახურდია

მომენატრე! (momenatre) მომენატრე! თითქოს ეხლა ვერ გხედავდე, არ მესმოდეს თითქოს როგორ სუნთქავ მშვიდად?! ხომ ჩემთან ხარ? აქვე ჩემთან სიხარულო?! მე კი მაინც გამუდმებით შენთან მინდა! მომეფერე! ისე