ხევსურო მელექსეებო, მე თქვენი განა მაოცებს, როცა აქედან გავცქერი კავკასიონის ნაოჭებს: otia zedginidze - xevsuro meleqseebo

ყვავ-ყორნები დახვევიან საქართველოს უნდათ გული ერთიანად დაუფლითონ, ალმაცერად უყურებენ კვლავაც თბილისს, ჯანღი აწევს მიძინებულ კავკასიონს, otia zedginidze yvav yornebi daxvevian saqartvelos

ევროპელიაო ჩემზე ნუ იტყვით თორემ წყენაში ჩაგითვლით ნათქვამს, მე ქართველი ვარ, დაიმახსოვრეთ! საქართველოში მირწევდენ აკვანს, Otia zedginidze - me qartveli var

ნუ დამიტირებ ქალაუ ცრემლს ნუ დამაღვრი მკერდზედა შენი ღირს არა ვიყავი შემოგხვეოდი წელზედა,

ისევ დავტირი იმ ძველ სიყვარულს როგორც ობოლი დედ-მამის საფლავს, ახლის ძიებაც აღარ მინდა გულში ვერ დავისობ მეორედ ლახვარს,

გაზაფხულის ყვავილი ხარ ჩემში გაუშლელი ია ვარდის სუნთქვა, ეგ სურნელი მაგიჟებს და იცი... ვერ მოგწყვიტავ მე ხომ შენით ვსუნთქავ,

მინდა, რომ ერთხელ ხახული ვნახო შატბერდში ლოცვით შევიდე მინდა, წმინდა სანთელი კედელს მივაკრო და სამშობლოსთვის ვილოცო მინდა

დავა ავტობუსში (dava avtobusshi) არ მიყვარს ცხოვრებაზე ხელჩაქნეული ადამიანი. ასეთი არ იყო ლეო, მაგრამ მუდამ ვიღაცასა და რაღაცაზე უკმაყოფილო კი მეჩვენებოდა. ვისზე, ვერ გეტყვით, მგონი, თავის თავზე, თუ

ეპიტაფია (epitafia) ვუძღვნი ი. ალაშვილს როგორც მთელმა სოფელმა იცოდა, სერაფიონს ჯორი ახლოდანაც არ უნდა ჰყოლოდა ნანახი, მაგრამ თუ სიარულის დროს კაცი მარტო წელზევით დააკვირდებოდა, უსათუოდ იტყოდა, რომ