მახსოვს შარშან წინ შეგამჩნიე, ლოყა წითელი, სახე ნათება, ვიცი მე დღსაც როგორც წუხელის, შენი სახე რომ მომელანდება, როგორ გიხდება ეგ კაპასობაც ლამაზო ხმაში, გიშრის მტევნები დახუნძლული ქერა ხუჭუჭა თმაში.

თბილისის გზებზე ვჯოყიალობ მხრებზე მედება მტვერი კვლავ დავრჩენილვარ მეღვინესგან ცარიელ ჭიქის ამარა, ოქროს უბანში ფაეტონზე სტირის არღანი ძველი' მეც ლექსის ლოთი მზისპირტანზე ჩრდილმა უბეში ჩამმალა

რას უწუნებ, ან რა გითხრა ამ სიტყვებმა? რას მიყურებ? ქედმაღლობა გიკვირს ჩემი? რა ნიავი? ქარზე ასე არ ითქმება, რას მიყურებ? მე ფანჯრიდან შემოვედი.

მე ახლა მოვკალი კოღო, მაგრამ არ მგონია თავი მართალი, მტყუანიც - მხოლოდ ვეძებ დღეს სიგიჟეს ნამდვილს, რომელსაც საწყისი არ აქვს და თან არ გრძელდება რამით. როცა კი ვაგდებდი ნაგავს ვყრიდი იმ სითბოსაც

ჩემი გულის ფეთქვაა მარტი. ყოველ უთქმელ სიტყვებთან მარტო ვწვები. ვიცი ყოველთვის მგავდი, მაგრამ ახლა გიხილე. რატომ ?

შენს წინაშე ვარ მაღალო ცაო, გთხოვ გამიქარვე მძიმე ნაღველი. თორემ ეს გული ტკივილით წვალობს და სიხარულის ვეღარ მნახველი სიკვდილს ნატრულობს ცრემლების ტბაში. ოჰ იქნებ მაშინ მაინც ვპოვებდე შვებას საამოს

ნავი გამართა მებადურმა, ზღვაში შეცურა, ნიჩბებს მოუსვა სიხარულით, სუსტი მკლავებით. განთიადის მზე სისხამ დილას გადაეხურა, მწვანე მდელოზე ბალახობდნენ თეთრი კრავები. წყლის ლურჯ კამკამებს მიაპობდა ნავი

ზეცა ჩემი ნუგეში, პოეზია - მარადის. მოვარდისფრო ღრუბლებსი ჩემი გული გადადის. მუზა როგორც ცოცხალი, როგორც ღვთიურ ფერისა, - ისევ მაღალ ზევიდან მღვრიე თვალებს ეღირსა.

დრო არ ითმენს, იგი ყოველს აძველებს და ჩვენც ასე მას უძალოდ მივსდევთ. და შეუცვლის ფორმებს ზღვებს და მთა-ველებს და არა სცნობს იგი რაიმ მიზეზს.

გულში თეთრი გედები ფრთა გაშლილნი ხარობენ და ჩემს ირგვლივ გაშლილა იანვარის დუმილი. ჩემი სულის ტრფიალნი ისევ ისე ცალობენ, ისევ ისე ახარებთ კენტად ყოფნის სურვილი.