გეორგ ქრისტოფ ლიჰტენბერგს ჰკითხეს ...

ერთმა, თავის თავზე დიდი წარმოდგენის მქონე ყბედმა, ფილოსოფოს გეორგ ქრისტოფ ლიჰტენბერგს ჰკითხა:
- შეგიძლიათ ამიხსნათ, რა განსხვავებაა დროსა და მარადიულობას შორის ?
- სამწუხაროდ, ეს ყოვლად შეუძლებელია, – მიუგო ფილოსოფოსმა, – რადგან ამის ახსნას დრო რომ მოვანდომო, თქვენ გასაგებად მარადისობა დაგჭირდებათ.


ახალგაზრდა ქალის და ბერნარდ შოუს ლაპარაკი

ერთ საზოგადოებაში ახალგაზრდა ქალმა გამოჩენილ ინგლისელ მწერალს, დრამატურგსა და პუბლიცისტს ჯორჯ ბერნარდ შოუს შეკითხვებით თავი მოაბეზრა.
- მაინც რატომ აქვს ადამიანს ორი ყური და ერთი ენა ? – არ ეშვებოდა ქალი.
- იმიტომ, რომ ბევრი ვისმინოთ და ნაკლები ვილაპარაკოთ, – მიუგო მწერალმა.




აქილევსი

აქილევსი – ბერძ. გმირი. ტროას ომის მონაწილე; პელევსისა და თეტისის ძე. ჰომეროსის “ილიადას” მთავარი გმირი.

პრომეთემ უმისნა ზევსს, რომ თუ ზღვის ღვთაება თეტისს მოიყვანდა ცოლად, დაიბადებოდა ძლევამოსილი ღმერთი, რომლეიც მამას ჩამოაგდებდა ტახტიდან. მაშინ ზევსმა თეტისი ცოლად გააყოლა მოკვდავ პელევსს. მათ გაუჩნდათ შვილი, რომელსაც აქილევსი შეარქვეს.


ფრაგმენტები - გურამ დოჩანაშვილი: „ადამიანი ადამიანისთვის დღეა“

გურამ დოჩანაშვილი

"...როცა სიჩუმეში ნაპირს მომწყდარი ტალღა წკარუნით იმსხვრევა ქვებზე და მერე შიშინით, უხალისოდ დაიხევს უკან, სილაზე კი თეთრი ქაფი ტალღას ჩაბღაუჭებული თითებივით რჩება და როცა გრიშასავით შეეჭვდები, სინამდვილეა თუ არა, რომ ახლა სილიან ნაპირზე ზიხარ, უკან გადახრილი და ხელისგულებზე დაბჯენილი, მკერდზე კი ლამაზი ქალის სუნთქვას გრძნობ, მართლა დაეჭვდები, სინამდვილეა თუ არა ყოველივე ეს, რადგან ძალიან ბნელა... მაგრამ თითქოსდა შენი ეჭვების გასაფანტად უეცრად აბდღვრიალებული პროჟექტორი წამით თუ ცას მიებჯინება, მერე კი ნაპირს მოავლებს თვალს და შემკრთალი ქალი უნებურად მუხლებზე თუ გადაიჭიმავს კაბას, გაგეხარდება და მერე, სიჩუმეში, გახარებულმა, გრიშასავით უმიზეზოდ შეგიძლია წარმოთქვა წინადადება, რომელიც ასე თავდება: „...ხმა აღწევდა".
-ისინი ნაფერები დალალებისთვის იბრძოდნენ, — თქვა გრიშამ, — სილამაზეში, მთვარის შუქზე ალესილი დანებით იბრძოდნენ, შორიდან კი გიტარის ნაღვლიანი ხმა აღწევდა.


ქეთი ბერიაშვილი - შენ მოითხოვ რჯულის შეცვლას და გადაიცვავ ფარდისებრ დაბურულ პერანგს

" ამ წელს გაცისკროვნებული ფიფქები ჩამოთოვს, შენ მოითხოვ რჯულის შეცვლას და გადაიცვავ ფარდისებრ დაბურულ პერანგს. გაჰყვები გამოქვაბულის ბნელ გზას _ რომლის გზაც თანდათან ვიწროვდება და სიბნელე მოიცავს გამოქვაბულის კედლებს, აანთებ კელაპტარს წმინდა კანდელზე _ სიწმინდეს მიჰყავხარ წმინდა კამკამა წყლისკენ __ დაეძებ სითბოს _ მაგრამ არავინ გათბობს, შენ რჯული შეიცვალე _ სული ხომ არა, ამ დროს მე გამოვჩნდებიი _ გიჟური ძრწოლა ამიტანს უშენობისა.. ამ პერანგს გაგხდი _ ჩემს ნათელს ირგებ _ თუ ვერ მოირგე _ მე შენ ვერ გიგებ.. გაბადრულ მთვარეს მე შეგადარე _ ხან გზას მინათებ, დამყურებ, თვალყურს მადევნებ __ ხან კი გაქრებიი _ ცხოვრებაც ფერს იცვლის საოცარ ფერად. "



მარტოობის დედოფალო

მარტოობის დედოფალო,
სევდა რად მოგრევია,
თვალში ცრემლი გიკიაფობს
დარდი შემოგჩვევია.
გარეთ გამო, გაზაფხულდა,
გული გაიმაისე,
ნუშის თეთრი ფარჩის კაბით
თვალი გაიხალისე.
გულის კარი გამოაღე,
ჩემო გულის ფერია,
შენს წამწამებს ნამის წვეთი
კიდევ შემორჩენია.


თვალები მორცხვი.

შენმა თვალებმა მითხრეს შენზე მორცხვიაო,
შენმა ღიმილმა, ნეტა შენ მოგცლიაო,
შენ თუ გცალია, განა არ მაცდის ეს სამყარო,
შენი გულისთვის,
მაშინ მეც მინდა სიყვარულისთვის მოცლილი ვიყო,
ჩვენი გულისთვის,
მაშინ მეც მინდა სიყვარულისთვის მოცლილი ვიყო,
ჩემო, სიცოცხლე, შენი გულისთვის




მაისის თოვა

როგორ იგრძენი გაზაფხული ლამაზო გუშინ!,
იამ თვალები გაახილა ლურჯმა კამკამამ,
ვარდმა ბაგენი გააღიმა იმ თეთრი ბროლის,
კვირტები ვაზის გაიფურჩქნა მაგ ბორცვთა ველზე,
მაღირსე გული დამწველი ვნების ცეცხლ მოდებული,
გამიმაისე მაგ ციმციმებით იისფერ თვალთა,
მარტი მოვიდა, მაგრამ მარტში ხომ იცის თოვა,
მაშინ დაფიქრდი შენი გონების მაგ თვალთა ხედვით,
მე მირჩევნია შენი თვალების მაისის თოვა.



გურამი თოდაძე


მე ველოდები პატარა თითებს

მე ველოდები პატარა თითებს,
როდის შეახებს მამიკოს კისერს,
დაველოდები იმ ცისფერ თვალებს,
რომელიც მერე დედიკოს უმზერს.

ღამით ტირილი ჰგავს კეთილ ზღაპარს,
ხელში აიყვან და გული უცემს,
მერე ჩავაცმევ მას ალბათ კაბას,
თუ ბიჭი იყო დაიცავს სუსტებს.


დილით ადრიან ტაძარში

დილით ადრიან ტაძარში გოგონა
ვიხილე სანთელით ხელში
მუხლებზე იდგა გაყინულ ქვაზე
ცრემლი სდიოდა ორივე თვალზე
ის ჩუმად კვნესოდა იტანჯებოდა
ის ჩურჩულებდა ხატს შესცქეროდა
მიშველე ღმერთო რა დაგიშავე?
ასე რო მტანჯავ არ გებრალები?
შენ ხომ იცოდი ვერ ავიტანდი
შეყვარებული რომ მომიკალი?

. . . . . . . . . საღამოს გვაიან გაყინულ
ქვაზე მას სამუდაომოდ ჩასძინებოდა