მიქელანჯელოს პოეზიიდან - დანტე ალიგიერი

სად შეგვიძლია საკადრისი ვუთხრათ დიდება,
ისე სულმნათობს სხივთამთოველ მნათობთა შორის.
ადვილ არს წყევლა მისთა მტერთა შხამის და შმორის,
ასვლა კი დანტეს სიმაღლეზე გაგვიჭირდება!


მიქელანჯელოს პოეზიიდან - მე, მიქელანჯელო, მოქანდაკე...

წელთა მრავალთა ჯაფისა და გარჯის შედეგად
აღწევს ბრძენკაცი, რომ შეასხას ხორცი ოცნებას
და გულმოდგინე ჩანაფიქრი იქცეს ქანდაკად,
ქვა პირველქმნილი სამარესთან აქციოს ძეგლად.
მკაცრი ქმნილების სიახლით და სიბრძნით ვიხარებთ


მიხეილ ღანიშაშვილი - წლები თოვს (ციკლიდან: ხმით ნატირლები)

ავაჰმე, ჩემო სიჭაბუკევ,
არწივის ნავარდო ზეცაშია,
საით გაფრენილახარ, შე ტიალო,
მიჰფარებიხარ რომელ მხარეს?..


მიხეილ ღანიშაშვილი - ხვარამზეს ლექსი - სანათას

ცდებოდა ქალი-ხვარამზე
მთხოვნელს რო მიეუარა!
რატომ ვერ მიხვდა მაშინვე,
სწორ ნაბიჯს დგამდა თუ - არა?!.
თავ რად ჩაჰკიდა მელადა,
ვაჟმა რო ირგვლივ უარა?


ომარ ხაიამის კრებულიდან

სიზმრად ვნახე ვიღაც ბრძენი, მითხრა - "რა დროს ძილიაო?
აქ სიცოცხლის ვარდი ჭკნება, ცხადში გადაშლილიაო;
ძილში ყოფნით ვერ შეიცნობ მას, ვინც ყოფნის შვილიაო,
სანამ დროა, გამოფხიზლდი! - ძილი მიწის წილიაო".


ომარ ხაიამის კრებულიდან

ვნების აკვანი თუმცა გულში ბევრჯერ დაგვერწა
და სიყვარულის ალმურითაც სახე აგვეწვა,
მაინც არ ვიცით, თიხით შექმნილ მოკვდავთა შორის
მარადისობის მოქანდაკემ რისთვის ჩაგვძერწა


ომარ ხაიამის კრებულიდან

გზა გამიმრუდდა და ცხოვრება ჩემი ბნელია,
სიმშვიდე გაჰქრა, კაეშანში ყოფნა ძნელია,
დიდება უფალს, რადგან ქვეყნად ნაღველი მაინც
სახვეწი არ მაქვს და ადვილად საშოვნელია.