საქართველო....

საქართველო, ვაზი საღ-სალამათი,
ხალხი, მასზე ჩამომპალი მტევნები,
ამ ვაზის კი ჩვენ ვართ ისევ ჯალათი,
და სამშობლოც თითოქს ქარში მტვერდება.



მიყვარხარ. მიწიდან–ცამდე

გრიგალივით უბერავს სიო დალალებიდან,
ცუნამივით დამატყდა მაგ თვალების მზერა და
ღამეებში ბგერები სტროფად დალაგდებიან,
მაშინ როცა სტრიქონებს მთვარე დაეწევა და


დედი

კრიტიკოსებს:
ლექსში იდეა მითხარი თორე,
სტრუქტურებს საზღვრებს მე აღარ ვიცავ,
აღარ მადარდებს დაქტილი-ქორე,
არც შენ მადარდებ დღეს "დედა"მიწავ.


დედი


პოეტური დუეტი

უხმოდ მივყვებოდი, ნისლში გზა-ბილიკებს,
დილის ნამი იყო, ქურქი სველი მიწის,
ვხედავ, ბედი ჩემიც ისევ მაქილიკებს,
როგორ დამანარცხოს უკვე აღარ იცის.



წვიმა აცოცხლებს, ქუჩის ბოლოს ერთ სიმფონიას

წვიმა აცოცხლებს, ქუჩის ბოლოს ერთ სიმფონიას,
მოდის და თითქოს, ღვთის ცრემლებით ქუჩას ასველებს.
იქვე კუთხეში, მოვდივარ და ასე მგონია,
მოჩვენებადაც აღარ დავრჩი ქუჩის გავლელებს.


პოეზია

ქარი არეული განცდებია,
წვიმა პოეზიის სარჩული და,
დედამიწასაც ვერ გაცდებიან,
ვისაც პოეზიით არ უვლია,



დილის მასპინძლები

მზის ამოსვლასთან ერთად მოყვება დილის ლანდებს,
ქუჩებს მიყვება როგორც, ხმელეთზე ნაგდებ თევზებს,
წყალი აჩუქებს შვებას და ასე კიდევ ბადებს,
ერთ შანსს, რმელსაც ქუჩა, მეორე დღემდე ეძებს,


ღამის ტრილოგია - „მშობლებს“

ზაფხულს ამშვენებდა მწვანე მოსასხამი,
დღე იდგა, უღრუბლო მზიანი დარით და
ჩრდილებს მიყვებოდა სხივი მომთაბარე,
გაჰყვა და გაჰყვა და გაჰყვა და წავიდა.