როდესაც არწივი აღწევს 40 წელს მისი ბრჭყალები საკმაოდ გრძელი და დრეკადი ხდება და ის ამით ვერ ახერხებს ნადავლის დაჭერას.

როდესაც არწივი აღწევს 40 წელს მისი ბრჭყალები საკმაოდ გრძელი და დრეკადი ხდება და ის ამით ვერ ახერხებს ნადავლის დაჭერას.


მისი ნისკარტიც გრძელი და მოღუნული ხდება და მათი მეშვეობით ვერ ახერხებს ჭამას.


მისი ფრთებიც საკმაოდ ხშირია და ფრენაც უჭირს...


ის არჩევანის წინაშე დგება... ან სიკვდილი ან აუცილებელი მტკივნეული ცვლილებები...!


ცვლილება კი 150 დღე გრძელდება.


ის მიფრინავს თავის ბუდეში რომელიც მთის მწვერვალზეა და იქ კლდეს ურტყამს თავის ნისკარტს მანამ სანამ არ მოვარდება ის...


მერე ელოდება ახლის ამოსვლას... ამ ახალი ნისკარტით ის იგლეჯს თავის ბრჭყალებს... მარე ახალი ბრჭყალებითა და ნისკარტით იგლეჯს ფრთებს და ელოდება ახლის ამოსვლას...


ამ ხუთთვიანი უმტკივნეულესი პროცესის მერე არწივი თავიდან იბადება და კიდევ 30 წელი ცხოვრობს...


ხშირ შემთხვევაში რომ ვიცხოვოთ აუცილებელია შევიცვალოთ, ეს პროცესი კი მტკივნეულია, ბევრი ტკივილი მოაქვს, ბევრი ეჭვები, ბევრი ცრემლები... ჩვენ ვთავისუფლდებით წარსულისგან... მხოლოდ წარსულის ტვირთისგან გათავისუფლებით ჩვენ გვექმნება საშუალება აწყმოთი დავტკბეთ და მოვემზადოთ მომავლისათვის... 



ყვავი ყოფილა ერთადერთი ფრინველი, რომელიც ბედავს შეაჯდეს არწივს ზურგზე და ჩაავლოს კისერში ნისკარტი.

ყვავი ყოფილა ერთადერთი ფრინველი, რომელიც ბედავს შეაჯდეს არწივს ზურგზე და ჩაავლოს კისერში ნისკარტი. 

არწივი არც კი ცდილობს ჩამოაგდოს, არც ებრძვის, არ ხარჯავს მასზე დროსა და ენერგიას. იგი აფრინდება და ადის სულ უფრო მაღლა და მაღლა, 

და რაც უფრო მაღლა ადის, მით ნაკლები ჰაერი რჩება ყვავს სასუნთქად, იგი თანდათან კარგავს გონებას და ვარდება ძირს. იგუდება უჟანგბადობით.

  პ.ს. -  როცა ადამიანი თავისი მაღალი მიზნისკენ მიდის, მან არ უნდა დაკარგოს დრო ვინმესთვის რამის მტკიცებაში. უნდა იაროს წინ და ზევით და ყველაფერი ზედმეტი თავისით ჩამოცილდება!

( ვერ  ამოვწურე არწივების თემა, უჭკვიანესები არიან ღმერთმანი  🙂 

/ მაია ჯანაშვილი /



იცით როგორ ირჩევენ დედალი არწივები მეწყვილეს?

"იცით როგორ ირჩევენ დედალი არწივები მეწყვილეს? რა თქმა უნდა არც მე ვიცოდი, შემთხვევით სადღაც ამოვიკითხე გუშინ. 

- როცა დედალი არწივი გადაწყვეტს, რომ დროა ოჯახი შექმნას, იგი ნისკარტით მოამტვრევს არც ისე დიდი ზომის ტოტს და ასე, ტოტიანად იწყებს მაღალზე ფრენას, მის გარშემო იკრიბებიან მამალი არწივები, კანდიდატურები  🙂 

დედალი აკრიფავს სიმაღლეს და უშვებს ნისკარტიდან ამ ტოტს, რომელიც მოახერხებს მის ჰაერშივე დაჭერას, მასთან უკან მიტანას და ნისკარტიდან- ნისკარტში გადაცემას, კონკურსს აგრძელებს მხოლოდ ის მამალი.

დედალი ამ მოქმედებას იმეორებს მეორედაც, მესამედაც და ასე ძალიან ბევრჯერ, მამალს ერთხელაც არ უნდა ჩაუვარდეს ტოტი დაბლა, თუ თავს გაართმევს - დედალი ირჩევს მას და შეწყვილდებიან, რატომ აკეთებს ამას დედალი არწივი, მერე გეტყვით.  🙂

ისინი ერთად აფრინდებიან კლდეზე და ირჩევენ ადგილს ბუდისთვის, ბუდეს აკეთებენ ხმელი ტოტებით. ის ძალიან მყარი, მაგრამ ხმელი და უხეშია,(ისეთი დიდი და მაგარია ადამიანსაც კი გაუძლებს,) ამიტომ ორივენი თავისი ნისკარტით საკუთარი სხეულიდან იძრობენ ბუმბულებს ( თუ გავითვალისწინებთ, რამსისხო ღერო აქვს მათ ბუმბულს, ალბათ მტკივნეულია) და იქამდე ამოფენენ , სანამ ბუდე რბილი, თბილი და მოხერხებული არ გახდება. მუშაობით რომ დაიღლებიან, ორივენი მაღლა ადიან ჰაერში და ერთმანეთს ლამაზი ფრენით ხიბლავენ,

აი ასე მომზადებულ ბუდეში დებს კვერცხებს დედალი არწივი და სანამ იგი კვერცხებზე ზის, გამოსაჩეკად, მამალი ახლომახლო ასეთი ლამაზი ფრენით ართობს მას. 

ბახალები ტიტვლები და ძალიან უსუსურები იბადებიან, მათ ორივე მშობელი იცავს და იფარავს მზისგან და წვიმისგან, ორივეს მოაქვს მათთვის საჭმელი, ძირითადად თევზი. როცა ბარტყები ბუმბულით შეიმოსებიან და ფრენისთვის მომზადებულად ჩათვლიან მშობლები, რადიკალურად იცვლიან მათდამი დამოკიდებულებას, მამალი არწივი იწყებს ბუდის ნჯღრევას იქამდე, სანამ ყველა ბუმბული არ ჩამოცვივა და ხმელი, მოუხერხებელი ბუდე არ დარჩება, დედალი ბუდესთან ახლოს დაჯდება და იწყებს მოპოვებული საკვების შვილების დასანახად ჭამას, ბარტყები, რომლებიც აქამდე მშობლებისგან ზრუნვას იყვნენ მიჩვეულნი, გაოგნებულები არიან, მაგრამ არ იციან როგორ მოიქცნენ. ბოლოს და ბოლოს შიმშილი აიძულებთ გადმოვიდნენ ბუდიდან, ისინი აკეთებენ იმ მოძრაობებს, რაც მანამდე არასდროს გაუკეთებიათ და ვერც გააკეთებდნენ ვერასდროს, თუკი მშობლები გააგრძელებდნენ მათზე ძველებურად ზრუნვას.

ამოფოფხდებიან ბარტყები და რაკი მათი ბუდე კლდის ქიმზეა,(ადვილად რომ ვერ მიუგეს რომელიმე მტაცებელი), ისინი ვარდებიან დაბლა, რადგან არ იციან ჯერ ფრთების გამოყენება და დანიშნულება, აი სწორედ ამ დროს,ხის ტოტით მრავალჯერ გამოცდილი მამა შურდულივით ეშვება ძირს და მისი ბახალა მამის ზურგზე აღმოჩნდება. მამა დააბრუნებს ისევ ბუდეში და ასე მეორდება ბევრჯერ, მანამ პატარა არწივებში არ ჩაირთვება ფრთების გაშლის და გამოყენების ინსტინქტი, და მამას ერთი ბარტყიც არ უნდა ჩაუვარდეს ძირს, ტყუილად კი არ გამოსცადა დედამ, სანამ ცოლად გაჰყვებოდა  🙂

****

ჰოდა თქვენი არ ვიცი, მაგრამ მე ბევრ რამეზე ამიხილა თვალი ამ ამბავმა :

1.სწორად უნდა აარჩიო ვინ გამოგადგება შვილების მამად; (უმთავრესია!)

2. ერთად უნდა ააშენოთ ბუდე;

3, თანაბრად უნდა იზრუნოთ ერთმანეთზე და ერთმანეთის მოხიბვლაზეც!

4.ოჯახს აწყობს და არჩენს ორივე ერთად, არც მარტო დედალი და არც მარტო მამალი არ არის ვალდებული წამოიკიდოს მთელი ოჯახის რჩენა კისერზე  🙂

5. სწორად უნდა განსაზღვრო რა ასაკიდან მისცე თავისუფლება შვილებს და გაუშვა შენგან... ( უძნელესია!)

6. და ხაზგასმით - გზაზე მამამ უნდა დააყენოს, ასწავლოს ფრენა! და არასდროს, არცერთი მცდარი ნაბიჯის შემთხვევაში არ დაუშვას შვილის დაღუპვა!

პ. ს. ბრძენია ბუნება! "

/ მაია ჯანაშვილი /



არწივი საერთოდ ლეშს არ ეკარება, როგორც არ უნდა გაუჭირდეს შიმშილისაგან.

არწივი საერთოდ ლეშს არ ეკარება, როგორც არ უნდა გაუჭირდეს შიმშილისაგან. ერთხელ კი, მოხდა ისე, რომ ძალიან შეაწუხა შიმშილმა, ვერაფერი ვერ მოინადირა. შიმშილით დასუსტებული დაფარფატებდა ჰაერში და ეძებდა რაიმე მოეხელთებინა საკვებად, რათა შიმშილის შეგრძნება მოეკლა. უეცრად შორს, ქვევით, დაინახა ლეში, რომელსაც ყორნები დასტრიალებდნენ, რამდენჯერმე აუქროლ ჩაუქროლა შიმშილით გასავათებულმა იმ ადგილს, თუმცა მაინც ვერ გადაეწყვიტა როგორ მოქცეულიყო, მისი ღირსება არ აძლევდა საშუალებას რომ ლეშით დაეკმაყოფილებინა გრძნობა საშინელი შიმშილისა. კარგა ხანს ითმინა და თავს ებრძოდა, მაგრამ ბოლოს და ბოლოს შიმშილისგან დაძლეულმა მეტი სიმტკიცე ვეღარ გამოიჩინა შურდულივით დაეშვა ლეშისაკენ... ამ დროს იქვე ათიოდე მეტრში თოფის გრიალის ხმა გაისმა და ბუჩქებში ჩასაფრებული მონადირისგან ნასროლმა ტყვიამ არწივს მკერდი გაუგლიჯა. სისხლისაგან დაცლილმა არწივმა დიდი წვალებით წამოსწია თავი და ტანჯული ხმით ამოიგნინა: გმადლობ ღმერთო, ისე მომკალი, რომ უკადრებელი არ მაკადრებინეო.

ღმერთო გვისმინე, ისე გვაცხოვრე ამ ქვეყანაზე, რომ უკადრებელი რამ არასოდეს არავის არ გვეკადროს, თუნდაც სიკვდილის სულზე მოსწრებაც კი ღირს ამისათვის.



ქვეყნად არის არამზადების სამი სახე:

ქვეყნად არის არამზადების სამი სახე: 
ერთნი, მიამიტი არამზადები, ფიქრობენ, რომ მათი საქციელი სათნოების უმაღლესი გამოხატულებაა; 
მეორენი ვითომ მორცხვობენ, ბოდიშობენ, მაგრამ თავისას მაინც გააკეთებენ; 
მესამენი არიან უბრალოდ არამზადები, წმინდა სისხლის არამზადები.
თეოდორ დოსტოევსკი