უკან დავბრუნდი, სამოთხიდან, ორი დღის მკვდარი,

უკან დავბრუნდი, სამოთხიდან, ორი დღის მკვდარი,
ასე ამბობდა, ერთი კაცი, სიტყვით ქველობდა.
კაცოო, არავინ გამიღო სამოთხის კარი,
შენ თვითონ ხარო სამოთხიდან, საქართველოდან..

/შოთა ნიშნიანიძე /


ივლიტა იკა გოლეთიანი- ქარი ქუჩაში

დღე უნებურად უჩქარებს ნაბიჯს,
ხორხიდან დახსნილ ბგერებს აგროვებს,
და ეშმათფერა ფიქრების ჩათვლით
სუყველა ვნებას ასამყაროებს !


ნანა სელეპანოვა - შენ არვის დაეკარგები

განშორდე ყველას, ასე უბრალოდ,
თითქოს და შენთვის არაფერია,
მათ დაბრუნებას, აღარ უცადო,
წავიდეს, ვინც კი წასასვლელია.


ნანა სელეპანოვა - შემოდგომის ფერები

გამოიდარა... ჩემთვის მაინც
დღეა პირქუში,
ვერ გავხალისდი შემოდგომის
ყვითელ ფერებით
და სული ჩემი იმყოფება,
ისევ მიმწუხრში,
ო, მწუხარება, გევედრები,
წამით შეჩერდი!


ნანა სელეპანოვა - Прошу, не приходи

Прошу, не приходи у моего дома,
Там пусто, немая глухота,
Здесь раньше смеялись много,
А теперь царит тишина.


ნანა სელეპანოვა - რა უცნაურად

რა უცნაურად შემოიჭერ
წუხელის ჩემში,
გაოცებული გიღიმი და..
სინათლეს ვაქრობ,
მოცურავს ჩემსკენ მოცახცახე
ხელები შენი
და გული ჩემი საგულედან
დაღწევას ლამობს.


ნანა სელეპანოვა - რო მახვიდოდე ტკბილლექსავ

რო მახვიდოდე
ტკბილლექსავ,
რო გვერდზეც
მამიჯდებოდე,
ზამთარ მაგიქსოვ
წინდზებრას,
მემრ ფიფქებ
დაგეყრებოდე.


ნანა სელეპანოვა - მარტოხელები

ნუ შეიყვარებთ სხვისი
ბაგით ნაფერებ თვალებს,
ვისაც სხვის მკერდზე
ღამე თეთრად უთენებია,
მარტოხელები, ვით
მათხოვარს უშვებენ ღამეს
სახლში და... ღამის
სიბნელეში მარტო რჩებიან.


ნანა სელეპანოვა - წასვლა იყოს ლეგენდარული

ვიდრე ცა გზებზე
ნისლებს მომიფენს,
ვიდრე ხმა შემრჩა
ანდამატური,
დღეს მეც თქვენსავით
ნიღაბს მოვირგებ
და შეგაცბუნებთ
სიტყვით მაცდურით.


ნანა სელეპანოვა - იქ, სადაც მწვერვალებს ცა ბინდავს

წამიყვან? ვიცი, არ წამიყვან...
და მაინც მე გელი ამ ღამეს,
იქ, სადაც მწვერვალებს ცა ბინდავს,
სად კლდეზე დალეწილ კალმახებს
ტალღები ფსკერისკენ მიათრევს...
სადმე შორს.. სიღრმეში.. იმ მხარეს,
წვიმისგან დანამულ უღრან ტევრს
ვერ სწვდება მზის სხივის სინათლე.