ახსოვს დედამ სკოლაში, რომ შემიყვანა, ყველამ იცოდა კითხვა და თვლა...

ახსოვს დედამ სკოლაში, რომ შემიყვანა, ყველამ იცოდა კითხვა და თვლა...
ლიტერატურა / სტატუსები
01:54, 30 დეკემბერი 2022
81
0
"მახსოვს დედამ სკოლაში, რომ შემიყვანა, ყველამ იცოდა კითხვა და თვლა... მარტო მე არ ვიცოდი... დედამ ჩათვალა, რომ არასამართლიანი იქნებოდა ჩემთვის წინასწარ ესწავლებინა მაშინ, როცა ეს ყველაფერი ერთად უნდა გვესწავლა მე და ჩემს კლასელებს...

ისე მოხდა, რომ მასწავლებელმა შეამჩნია, რომ არაფერი ვიცოდი, თუმცა არც უცდია ესწავლებინა...

დედაჩემი დაიბარა და უთხრა: "ყველამ იცის წერა-კითხვა და შენც ასწავლე შენს შვილს."

იმდენად ვიყავი დათრგუნული იმით, რომ მარტო მე არ ვიცოდი კითხვა, ვერ ვსწავლობდი... პირველი კლასი ისე დავასრულეთ, კითხვა ვერაფრით ვისწავლე...
დედა ფურცლებისგან ასო-ბგერებს ჭრიდა, კედლებზე აკრავდა და მასწავლიდა: ეს "ა" არის, ეს "ი", ბოლოს მათ "ქალბატონი ა" და ბატონი ი" დავარქვით...
არაფერი გამოდიოდა... ანბანი ვისწავლეთ, თუმცა წინადადებებს ვერ ვამბობდი, ასო-ბგერებს ვკითხულობდი ცალ-ცალკე და ამასაც დიდ დროს ვანდომებდი...
კლასში წაკითხვას, რომ მთხოვდნენ არ ვკითხულობდი, თუმცა სახლში ხანდახან ბევრს ვტიროდი... ვერ ვხვდებოდი რატომ ვიყავი ყველაზე სულელი...
დედას ერთხელაც არ უსაყვედურია, სულ მამშვიდებდა და მეფერებოდა, ნერვები არასდროს ღალატობდა: "მერე რა თუ კითხვას ვერ ისწავლი ან სწავლა არ გამოგივა, მე მაინც ძალიან მეყვარები... ხელობას ისწავლი, განა ამქვეყნად საქმე დაილია... მე შენით ყოველთვის ვიამაყებ და ძალიან, ძალიან მეყვარები. მოდი ილოცე ხოლმე, თუ რაღაცას მთელი გულით ვითხოვთ აუცილებლად გვისრულდება, მჯერა კითხვას ისწავლი."

პირველი კლასი დასრულდა, უკვე აგვისტო იყო... თვის ბოლოს მე და დედა ბანკში მივდიოდით ხოლმე ხელფასის ასაღებად... მიყვარდა ხოლმე ეს დღე... ბანკიც მომწონდა და ხელფასიც, რიგის ნომრებზე მთლად ვგიჟდებოდი, ამიტომ დედას უჩემოდ არასდროს ვუშვებდი. ჩვენი ნომერი აინთო და ორივენი დავსხედით, დედამ პირადობის მოწმობა მიაწოდა ოპერატორს... ლამაზი გოგო იყო და თვალიერება დავუწყე, ბავშვებს საერთოდ გვიყვარს ლამაზი ხალხი... უცებ მის ბეიჯს მივაქციე ყურადღება, უაზროდ ვუყურებდი წარწერას და ვერც კი დავიჯერე, რომ სახელი ამოვიკითხე: "დე,მარიამი..." დე, მარიამია ჰო?" დედა დაიბნა, შემდეგ მიხვდა: "კი, მარიამია" მითხრა და გამიღიმა
ახლა მარიამი მოგვაჩერდა. დედაჩემმა აუხსნა: "კითხვა ისწავლა და უხარიაო" მარიამმა გაიღიმა, სხვა ოპერატორებმაც გაგვიღიმეს... მარიამმა, რომ მოვდიოდით ფერადი ფურცლები და პასტა მაჩუქა...

ქუჩაში, რომ გამოვედით სახლამდე მთელი გზა ვხტუნავდი და თან წარწერებს ვკითხულობდი: "საცხობი ", "აფთიაქი", მარკეტი", სუპერმარკეტიც კი წავიკითხე... როცა წარწერების კითხვა მომყირჭდა, მერე უკვე დედა მაჩერებდა ხოლმე და მეკითხებოდა: "აბა ამ აბრაზე რა წერია?" და მეც ვკითხულობდი...

არ მახსოვს 12 წლის მანძილზე დედას ოდესმე მოეთხოვა ისწავლეო ან სკოლაში კრებაზე მოსულს, ნიშნები ეკითხა... ერთადერთი რითაც დედა ინტერესდებოდა ის იყო თუ როგორ ვიქცეოდი, როგორი ადამიანი ვიყავი... ბოლოს სულ აღარ დადიოდა სკოლაში, სხვა მშობლებისგან განსხვავებით არც დირექტორს ნახულობდა და არც დამრიგებელს უკეთებდა საჩუქრებს...
სკოლა, რომ დავამთავრე... ოქროს მედალიც მომცეს, ზედ "საქართველოს წარჩინებული მოსწავლე" ეწერა... დედას ყველაზე მეტად წარწერა მოეწონა: "ყველაფერს რასაც კარგს ვაკეთებთ ჩვენი სამშობლოსთვისაა და საბოლოოდ თვითოულმა კაცმა თავისი ცოდნა სამშობლოს სამსახურში უნდა ჩააყენოსო "- მითხრა.

ვიცი დედაჩემი ყველაზე დიდი პედაგოგია ვინც კი ოდესმე მყოლია და სკოლა მისი დამსახურებით დავამთავრე. ის სულ ამბობს: " ნიშნებს არავითარი ფასი არა აქვს, ნამდვილი განათლება კეთილშობილი გულიდან მოდის და სკოლა არა მარტო სასწავლო, არამედ სააღმზრდელო დაწესებულებაცაა. "ვინ მოსთვლის დედაჩემს ჩემ გარდა რამდენი მოწაფე ყოლია და რამდენი ბავშვის გული გაუმთელებია, რამდენი ბავშვისთვის პირველად უთქვამს, რომ ჭკვიანია, რომ ყველაფერი გამოუვა... ისეთი ბავშვები შეუცვლია ყველას, რომ ხელი ჰქონდა მათზე ჩაქნეული...

ჩემს საყვარელ მასწავლებელს, რომ ვუყურებ ვფიქრობ რა აკლიათ სკოლაში პედაგოგებს და პასუხი ნათელია: სიყვარული და გულისხმიერება.

მინდა პედაგოგებს ვთხოვო მოდით შეიყვარეთ საკუთარი საქმე, უფრო მეტად კი ბავშვები. იგრძენით პასუხისმგებლობა თითოელი ბავშვის მიმართ თქვენს საკლასო ოთახში, რომ ზის და გაიაზრეთ, რომ თქვენ ყველაზე ძვირფასი-ადამიანი განდეს! და იზრუნეთ, რომ სკოლიდან არა მხოლოდ განათლებული, არამედ კარგი ადამიანი გავიდეს... და გახსოვდეთ ყველა მათგანში პოტენციალია, ნიჭია, რომლის აღმოჩენაც თქვენ გევალებათ."


ერთმანეთს გულში ჩავიკრავთ, ერთობა გასტეხს,ქვასაცა ერთმანეთს გულში ჩავიკრავთ, ერთობა გასტეხს,ქვასაცა
ლხინში ბევრს გაახსენდები, ჭირში ახსოვხარ,ცოტასა. გაივლის დრო და მიხვდები, ვინც იმსახურებს,ძმობასა. კაცი, მეგობრით...
27.01.23
587
0
ეს ქარიშხალი რა არის- სულში რომ ქარიშხლებია... ეს ქარიშხალი რა არის- სულში რომ ქარიშხლებია...
ეს ქარიშხალი რა არის- სულში რომ ქარიშხლებია... ეს მიწისძვრები რა არის- მკერდში რომ გულის ძვრებია... ან ეს ფიფქები რა...
27.01.23
83
0