პოპ ინფო - Mcvane.Ge - იუმორი და ლიტერატურა

,,მე რომ ასი მანეთი მაინც მქონოდა…" ფიროსმანის ტკივილი, სევდა, ოცნება...

Mon, 03 Apr 2017 04:54:38 +0000

“მე რომ ასი მანეთი მაინც მქონოდა, კარგ ტანსაცმელში გამოვეწყობოდი, ოთახს დავიქირავებდი, მაშინ კი ვხატავდი და ვხატავდი,” – ფიროსმანი ნიკალას ეს ოცნება ბოლომდე აუსრულებელი დარჩა.
მხატვარმა, რომლის ნამუშევრები დღეს მილიონებად იყიდება და ჩვენი ქვეყნისთვის დაუფასებელ საგანძურს წარმოადგენს, ცხოვრება ბნელ და ნესტიან სარდაფში დაასრულა. ფიროსმანის სიცოცხლე მისი სიკვდილით დაიწყო. მაშინ, როცა მხატვრის სურათები სარდაფებიდან საგამოფენო დარბაზებში გადაჰქონდათ და მათ ხილვას მაყურებელი აღტაცებაში მოჰყავდა, ნიკალას დასუსტებული სხეული ავადმყოფობასთან ბრძოლას ბნელ და ცივ ხუხულაში განაგრძობდა.
მას არ გაუვლია სამხატვრო სკოლა. სწავლობდა თბილისის შემოგარენში მდებარე ეკლესია-მონასტრების ფრესკებიდან. ხატავდა ყველაფერზე: კედლებზე, ქაღალდზე, მუშამბაზე… შავ საღებავს ზოგჯერ ჭვარტლისგან ამზადებდა… ხატავდა და ცოცხლობდა იმ იმედით, რომ ოდესმე ნორმალურ პირობებში შეძლებდა მუშაობას.

მირზაანელი მწყემსი

1862 წლის 5 მაისს კახეთის სოფელ მირზაანში, ასლან ფიროსმანიშვილის ოჯახში ვაჟი გაჩნდა – ნიკო. ასლანი ცნობილი მებაღე იყო და სამშვილიან ოჯახს ლუკმაპური არ უჭირდა, მაგრამ ბედნიერი ცხოვრება დიდხანს არ გაგრძელებულა. - ნიკო ფიროსმანი ფიროსმანი 8 წლის იყო, როცა დედ-მამა ერთდროულად გაუხდა ავად და თითქმის ერთდროულად გარდაეცვალა. სამი ბავშვი (მარიამი, ნიკო და ფეფუცა) უპატრონოდ დარჩა. უკეთესი ცხოვრების საძებნელად თბილისს მიაშურეს, სადაც შინამოსამსახურეებად დადგნენ. რამდენიმე წელიწადში ავადმყოფობამ უფროსი და – მარიამი შეიწირა. გულაცრუებულმა ნიკომ და ფეფუცამ მირზაანში დაბრუნება გადაწყვიტეს. უმცროსმა დამ მეურნეობა მოაწესრიგა,14 წლის ნიკო კი მწყემსად დადგა. უცქერდა ნიკალა მშობლიურ მინდორ-ველებს და მასში თანდათან მძაფრდებოდა დაუძლეველი სურვილი მშობლიური გარემოსა და ხალხის ასახვისა. რამდენიმე წელი იყო ფიროსმანი მწყემსად.

ერთ დღესაც გვარის უხუცესმა გადაწყვიტა ნიკო ქალაქში სასწავლებლად გაეშვათ. შენს დას ჩვენ ვუპატრონებთო, – დააიმედეს ნიკო და ქალაქში გაისტუმრეს. სწავლის ნაცვლად ისევ მოჯამაგირედ მუშაობა მოუწია ნიკოს. რამდენიმე წლის შემდეგ კი იძულებული გახდა რკინიგზაზე დაეწყო მუშაობა.

უკიდურესად უხეში

1888 წლის გაზაფხულის მზიანი დღე იდგა. ნიკო რკინიგზის სამორიგეოში იყო. ხატვამ იმდენად გაიტაცა, რომ მორიგეობა სულ გადაავიწყა. ამ დროს დერეფანში უფროსმა გამოიარა და სამორიგეოს ღია კარში ისე შევიდა, ნიკოს არც გაუგია. უფროსმა ცოტა ხანს უყურა ხატვით გართულ მორიგეს, მერე ნახატი ხელიდან გამოსტაცა და გარეთ ისროლა. გამწარებული ნიკო უფროსს მივარდა და იატაკზე დასცა. “თავი დაანებე, სამსახურიდან დაგითხოვენ,” – ცდილობდა მხატვრის დამშვიდებას მისი მეგობარი. “რისი უფროსი, რა უფროსი,” – ყვიროდა ფიროსმანი, – “მოვკლავ მაგ მამაძაღლს, თამარის პორტრეტი დამიხია, მაგ ძაღლიშვილმა!”

მართლაც გაათავისუფლეს “უკიდურესი უხეშობისთვის”.

მეგობრების დიდი თხოვნის შემდეგ უკან დააბრუნეს, მაგრამ ნაგებობათა და ლიანდაგის რემონტის სამსახურში გადაიყვანეს, მოგვიანებით კი – სატვირთო მატარებლის ღია პლატფორმის კონდუქტორად. სუსტი ჯანმრთელობის გამო მუდმივად ავადმყოფობდა და იძულებული გახდა სამსახურიდან წასვლის განცხადება დაეწერა: “გთხოვთ ხელმეორედ დამითხოვოთ სამსახურიდან, რადგან ავად გავხდი ქრონიკული სურდოთი, რომელიც სუნთქვას მიშლის. ავად ვარ გულით, თავის ტკივილები მაქვს და რევმატიზმი.” განცხადების მეორე გვერდზე უფროსის რეზოლუცია: “ფიროსმანიშვილის დათხოვნა მეტად სასურველია, რადგან მისი ავადმყოფობა მეტად ცუდი მაგალითის მიმცემია სხვა მოსამსახურეებისათვის.”

მეგობრებმა არ მიატოვეს ნიკალა და ფული შეუგროვეს, რომლითაც მხატვარმა დუქანი დაიქირავა და რძის ნაწარმით ვაჭრობა დაიწყო. ფიროსმანმა დუქნის თეთრი კედლები საკუთარი ხელით მოხატა. ფრიზის სახით წითელი, შავი და თეთრი ძროხები დახატა. ნამუშევრებს დიდი წარმატება ჰქონდა. ვაჭრობაც კარგად აეწყო, მაგრამ ნიკოს ის მაინც მძიმე ტვირთად აწვა. მასში დღითიდღე იზრდებოდა გარშემომყოფებისა და მშობლიური ბუნების ფუნჯით გამოსახვის სურვილი. ხატვა მისთვის მოთხოვნილებად იქცა.

ერთ დღესაც გადაწყვიტა მირზაანში ძველი სახლის ადგილზე ახალი აეშენებინა. მართლაც, ასეც მოიქცა და სახლის კედლები იქაც თავად მოხატა. სურათებზე სოფლის სცენები და პეიზაჟები იყო ასახული. ყველას ეგონა, რომ ნიკო ქალაქს მიატოვებდა, ჩამოიყვანდა ახალგაზრდა ცოლს და სოფელს დაუბრუნდებოდა, მაგრამ ახალ სახლში გამართული მხიარული ქეიფის შემდეგ ფიროსმანი მირზაანში აღარ დაბრუნებულა.

მარგარიტა

ნიკალას ცხოვრებაში ერთადერთმა სიყვარულმა მოჩვენებასავით გაიელვა. კაფე შანტანის მომღერალ-მოცეკვავე ფრანგმა ქალმა, მადმუაზელ მარგარიტამ დაატყვევა ფიროსმანი. ნიკო ისეთი ბედნიერი იყო ამ სიყვარულით, რომ მარგარიტასთვის არაფერს იშურებდა. საჩუქრები, ძვირფასეულობა, ყვავილები – ყველაფერი მას. მარგარიტამ შეიტყო, რომ ნიკო უბრალო მედუქნე იყო და ყველაფერი მას შესწირა, ამიტომ მისი ცხოვრებიდან წასვლა გადაწყვიტა. ფიროსმანი გააფრთხილა, რომ მეორე დღეს მასთან არ მისულიყო, რადგან ეკლესიაში წასვლასა და მათი ბედნიერებისთვის ლოცვას აპირებდა. ნიკომ დაუჯერა, მაგრამ ორი დღის შემდეგ ისევ გაეშურა თავისი ერთადერთი სიყვარულის სანახავად. სასტუმროში უთხრეს, რომ მარგარიტა პარიზს გაემგზავრა.

განცდილმა ტკივილმა სამუდამო დაღი დაამჩნია მხატვრის გულს. ასე დასრულდა მისი შეძლებული ცხოვრებაც, სიტყვაძუნწი და ჩუმი გახდა. ასეთი ტკივილით შექმნა ნიკომ მარგარიტას პორტრეტი. თეთრ ფერს ის სიყვარულის, სიკეთისა და სულიერი სიწმიდის სიმბოლოდ თვლიდა, ამიტომ დახატა მარგარიტა თეთრი ფერით.

აქედან დაიწყო მხატვრის ხელმოკლე ცხოვრება. მისი შემოსავლის ერთადერთ წყაროდ დუქნების აბრებისა და კედლების ხატვა იქცა. მედუქნეები კაპიკების სანაცვლოდ ახატინებდნენ ნიკალას დუქნებს. მუშაობა ბნელ და ცივ ოთახებში უხდებოდა. აღებული თანხა ზოგჯერ საღებავებისთვისაც არ ჰყოფნიდა. ცხოვრობდა იქ, სადაც სამუშაოს მისცემდნენ

ნიკალას ტკივილი

1915 წელს მხატვართა კავშირის თხოვნით ლადო გუდიაშვილმა კვლავ მოძებნა ფიროსმანი, რათა მისთვის მცირედი თანხა გადაეცა. ლადომ ის დიდუბეში პატარა სახლის კიბის ქვეშ იპოვა დაუძლურებული. ნიკომ თავისი ტკივილი გაუზიარა გუდიაშვილს: “ჩემი ცხოვრება ჯვარცმაა, რასაც ვეწამები. სასტიკად ვიტანჯები ყველა მედუქნის კინტოსა და სხვა ნაძირალის თვითნებობისგან…

მე ვიცნობ ჩემი ქვეყნის ისტორიას, ვიცნობ რუსთაველს, ილიას, ვაჟას… მე მათ ჩემებურად ვხატავ. დაე, სხვებმა გაიცინონ ჩემს ნამუშევრებზე… მაგრამ მე ჩემი გზით მივდივარ.

ცხოვრება კონტრასტია: მდიდარი – ღარიბი, კეთილი – ბოროტი…
როცა ორთაჭალის ტურფებს ვხატავ, მე მათ შავი ცხოვრების ფონზე ვათავსებ, მაგრამ მათაც აქვთ ცხოვრების სიყვარული – ეს არის მათ ირგვლივ მოთავსებული ყვავილები და ჩიტები. მათ თეთრ ზეწრებში გახვეულებს ვხატავ, მებრალებიან, თეთრი ფერით ცოდვებს ვაპატიებ.
უშვილო მილიონერი მდიდარია, ბედნიერი, სხვისი უბედურებისათვის ყრუა. ის ბატონია. ბავშვებიანი ღარიბები ფეხშიშვლები, მშივრები არიან. ისინი მებრალებიან.”

გარდაცვალება

ერთ დღეს ილია ზდანევიჩს უნდა ენახა ნიკო, რათა მის პორტრეტზე მუშაობა გაეგრძელებინა. შუადღისას შეუარა. მხატვარი ოთახის კუთხეში, სკამებზე გადებულ ფიცარზე წამოწოლილი ისვენებდა. “ჩემი ტალანტი დაიღალა ლოდინით, მე დილით გელოდი, შენ კი დაიგვიანეო,” – უსაყვედურა ფიროსმანმა.

ის მართლაც დაღლილი იყო… ავადმყოფობით, შიმშილით, დაუფასებლობით…

1918 წლის გაზაფხულზე ნიკალას ჯანმრთელობა გაუარესდა. ერთ საღამოს მალაკნის ქუჩა 29-ში სარდაფში ჩავიდა და იატაკზე დაწვა დასაძინებლად. სამი დღე გაატარა სიბნელესა და ნესტში. მესამე დღეს შემთხვევით იპოვა არჩილ მაისურაძემ და მაშინვე არამიანცის საავადმყოფოში გადაიყვანეს, სადაც დღენახევრის შემდეგ გარდაიცვალა.

არავინ იცის, სად დაასაფლავეს ნიკალა.

itv.ge

ამადეო მოდილიანი - მე დავიბადე მორიელის ნიშნის ქვეშ, თვითონვე ვანგრევ ჩემს თავს

Sat, 01 Apr 2017 05:22:52 +0000

ლეოპოლდ სიურვაჟს ჩაწერილი აქვს მოდილიანის ცალკეული მოსაზრებები სხვადასხვა თემაზე, უფრო სწორად რამდენიმე ნაწყვეტი მათი საუბრებიდან ნიცაში, სადაც თითქმის ყოველდღე ხვდებოდნენ ერთმანეთს.
„მე არც მეპატრონე ვარ, არც მუშა, მაგრამ მაინც არა ვარ თავისუფალი. ჩემი ოცნებაა - ვიცხოვრო იტალიაში, ხელოვნებით გაჟღენთი ამ ქვეყანაში, ვიცხოვრო ფლორენციაში ან ლივორნოში, ჩემს მშობლიურ ქალაქში. მაგრამ, ეტყობა, მხატვრობა ჩემს სურვილებზე ძლიერია. იგი მოითხოვს, ვიცხოვრო პარიზში. მხოლოდ პარიზის ატმოსფერო ბადებს ჩემში შთაგონებას. პარიზში მე უბედური ვარ, მაგრამ რაც მართალია, მართალია, მუშაობა მხოლოდ იქ შემიძლია“.
***
„ჩვენ ცალკე სამყარო ვართ, ბურჟუა მეორე - ჩვენთვის უცხო სამყარო“.

***
„ალკოჰოლი გვთიშავს გარე სამყაროსაგან, მაგრამ მისი საშუალებით ვწვდებით ჩვენ შინაგან სამყაროს და ამავე დროს შეგვყავს მასში გარე სამყარო“.

***
„ყველაზე დიდი მოგებაც ვერ ახშობს აზარტს. მე ყოველთვის ვიტოვებ რაღაცას მარაგად. მხატვრობაში არასოდეს არ უნდა გამოამჟღავნო ყველაფერი ბოლომდე“.

***
„ხაზი ჯადოსნური ჯოხია. მისი გამოყენება რომ შეძლო, ამისთვის გენიოსობაა საჭირო“.

***
„ჩვენ ვოცნებობთ, შევქმნათ ახალი სამყარო. საამისოდ მივმართავთ ფორმას, ფერებს, მაგრამ ეს სამყარო შეიძლება განაგოს მხოლოდ აზრმა“.

***
„მეც რომ სხვებივით მქონოდა სახელოსნო!.. მაგრამ ამ მოხეტიალე ცხოვრებასაც აქვს თავისი სიკეთე“.

***
„სკულპტურა მეტისმეტად მძიმე პროფესიაა. ამიტომ ჯერ მხატვრობაში უნდა გაიწაფო ხელი“.

***
„მაშინებს ალკოჰოლი. მე იგი მიტაცებს. როგორმე დავაღწევ თავს ამას“.

***
„ჩვენ პასუხს ვერ ვაგებთ ჩვენს ტვინზე, მაგრამ მაინც სწორედ ტვინი გვხელმძღვანელობს და გვაკონტროლებს, ჩვენ ყველაფერს მისი შუამავლობით ვაკეთებთ“.

***
„ნურაფერს მეტყვით კუბისტებზე. ისინი ეძებენ მხოლოდ საშუალებებს და ყურადღებას არ აქცევენ ცხოვრებას, რომელიც განაგებს ამ საშუალებებს. გენიოსი სწრაფად, პირველი შეხედვისთანავე უნდა ჩასწვდეს ცხოვრების არსს“.

***
„შენ ლოთი ხარ? - არა, მე შემიძლია დავლიო მხოლოდ მაშინ, როცა მუშაობისთვის მჭირდება, მერე კი თავი დავანებო, როცა მოვისურვებ“.

***
„შთაგონება ნიავის ნაზი შემოქროლვაა, ქარიშხლის მომასწავებელი. ჩვენ შევიგრძნობთ ამას ჩვენს ირგვლივ და ჩვენში. იგი შეიძლება ქარიშხლად გადაიქცეს და კარგი მეზღვაური უნდა იყო, რომ გაუმკლავდე ამას. ხანგრძლივი სიმშვიდე - უბედურებაა, უიმედობა“.

***
„ოჰ, ეს ქალები!.. საუკეთესო საჩუქარი, რომელიც შეგიძლია მიუძღვნა მათ, ბავშვია, ოღონდ არ უნდა აჩქარდე საამისოდ. მათ უფლება არ უნდა მისცე, თავდაყირა დააყენონ ხელოვნება. ისინი უნდა ემსახურონ ხელოვნებას. ჩვენი ვალია თვალყური ვადევნოთ ამას“.

***
„მივდივარ პარიზში. რაოდენ გამომეტყველი ბედნიერება ან უბედურება აწერიათ ადამიანებს სახეზე ამ ქალაქში. პარიზი - ჩემი სახელოსნოა, ჩემი სამუშაო ადგილი. ნიცაში ბედნიერებაა და ჯანმრთელობა. აქ ვიკრებ ძალას. პარიზში კი ტანჯვა ასტიმულირებს ჩემს მუშაობას“.

მოდილიანი - ლეოპოლდ სიურვაჟის პორტრეტი, 1918წ.

სიურვაჟი - რატომ არის, რომ შენს პორტრეტზე მხოლოდ ცალი თვალი მაქვს?

მოდილიანი - იმიტომ, რომ შენ ცალი თვალით უყურებ ქვეყანას. მეორე თვალით საკუთარ თავში იხედები. გაყიდე, სხვას დაგიხატავ, უფრო უკეთესს!

***
„მე არც მუშა ვარ, არც მეპატრონე. მხატვარი თავისუფალი უნდა იყოს. თავის ნებაზე უნდა იცხოვროს. ეს განსაკუთრებული ცხოვრებაა. თუმცა, თუკი ვინმე ეწევა ნორმალურ, ბუნებრივ ცხოვრებას, - მხოლოდ და მხოლოდ ისევ გლეხი, მიწის მუშა“.

***
„ადამიანი - აი რა მაინტერესებს მე. ადამიანის სახე - ბუნების უმაღლესი ქმნილებაა. ჩემთვის ეს დაუშრეტელი წყაროა“.

***
„Cara Italia (საყვარელო იტალია)... მინდა დავბრუნდე ლივორნოში, ჩემი სულიერი გარდაქმნისათვის“.

***
„შინ მინდა, დედასთან!“

***
„მე დავიბადე მორიელის ნიშნის ქვეშ. თვითონვე ვანგრევ ჩემს თავს და ეს აზრი მანგრევს, როცა მთვრალი ვარ“.

***
„მუშაობისას აუცილებლად მჭირდება ცოცხალი არსება. აუცილებლად უნდა ვხედავდა მას ჩემს თვალწინ. აბსტრაქცია ფიტავს, კლავს - იგი ჩიხია“.

***
„შევეცადოთ ჩავუღრმავდეთ შეუცნობელის ქვეარსს. ამას ცდილობდა კანდინსკი, პიკაბია და სხვები. ორგანიზება ქაოსისა... რაც უფრო თხრი, მით უფრო ღრმად ვარდები რაღაც უფორმოში. შევეცადოთ ფორმის ორგანიზებას ისე, რომ შევინარჩუნოთ წონასწორობა უფსკრულებსა და მზეს შორის“.

***
„არც მეპატრონე ვარ, არც მუშა, არამედ ის, ვინც თვითონ განაგებს თავის შესაძლებლობებს“.

თარგმნა ლარისა ტიტვინიძემგამომცემლობა „ნაკადული“, თბილისი, 1984წ.

ზუსტად განქორწინების წინ, ცოლის უკანასკნელმა თხოვნამ მისი ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალა

Mon, 14 Dec 2015 05:23:28 +0000

ისტორია, რომლის შესახებაც გვსურს, დღეს მოგითხროთ, ინტერნეტის მომხმარებლებს შორის ძალიან პოპულარული გახდა, რადგან მასში ღრმა შინაარსი დევს.

„სახლში ვახშმად დავბრუნდი და ჩემს ცოლს ვუთხარი, რომ მართალია მიმძიმდა, მაგრამ მისთვის რაღაც უნდა მეთქვა. მან არაფერი მიპასუხა და ვახშმობა გააგრძელა. მის თვალებში, მაშინ, პირველად არ შემიმჩნევია ტკივილი…

თუმცა, დაწყებული საუბარი განვაგრძე და ვუთხარი, რომ განქორწინება მინდოდა. მას არც წყენა გამოხატვია სახეზე და არც გაკვირვება, უბრალოდ, ჩუმად მკითხა, „რატომ?“ მე არ ვუპასუხე და ამან ის გააბრაზა. ჩემი მეუღლეს ისტერიკა დაემართა, საგნებს მესროდა და მიყვიროდა, რომ არაკაცი ვარ.

იმ საღამოს მეტი აღარ გვისაუბრია. ოთახში დასაძინებლად გავედი და მესმოდა, ჩემი ცოლი როგორ ტიროდა. სიმართლე გითხრათ, არც ვაპირებდი მისთვის მიზეზების ახსნას. რა მეთქვა, რომ აღარ მიყვარდა?! რომ ჩემი გული ახლა, სხვა ქალს ეკუთვნოდა?!

მეორე დილით, ხელი განქორწინების საბუთებს მოვაწერე. ცოლს დავუტოვე სახლი, მანქანა და ჩემი კომპანიის 30%. მაგრამ მან დოკუმენტები დახია და მითხრა, რომ ჩემგან არაფერი სჭირდებოდა. მისმა ასეთმა რეაქციამ და ისტერიკამ უფრო გამიძლიერა განქორწინების სურვილი. მე მასში ვეღარ ვხედავდი ქალს, რომელიც ერთ დროს, მიყვარდა და ვაღმერთებდი.

იმ საღამოს, გვიან დავბრუნდი და მალევე დავიძინე. ჩემი ცოლი მაგიდასთან იჯდა და რაღაცას წერდა, ღამით, რომ გამომეღვიძა და ის ისევ წერდა. ყურადღება არ მიმიქცევია.

დილით, ჩემმა უკვე ყოფილმა ცოლმა მითხრა, რომ განქორწინების პირობები შეადგინა. ის ითხოვდა, რომ თბილი ურთიერთობა შეგვენარჩუნებინა მანამ, სანამ ჩვენი ვაჟი გამოცდებს არ ჩააბარებდა. გამოცდები ერთ თვეში იწყებოდა და მე ამ პირობებს დავთანხმდი. მეორე სურვილი კი, ჩემთვის, ცოტათი სულელური იყო, მას სურდა, რომ მთელი თვის განმავლობაში, ყოველ დილით, საძინებელი ოთახიდან, ხელში აყვანილი გამეყვანა ვერანდაზე, იმის მოსაგონებლად, როგორც ეს ჩვენი ქორწინების პირველ ღამეს გავაკეთე. კამათი არ დამიწყია, რადგან ეს ჩემთვის მაინც არაფერს ნიშნავდა. როდესაც ეს ჩემს ახალ სიყვარულს მოვუყევი, მან სარკასტულად გაიცინა და მითრა, რომ ეს ჩემი ცოლის მხრიდან მანიპულაციას ჰგავდა, რადგან ამ გზით მას სურდა, სახლში დავებრუნებინე. მხოლოდ მხრები ავიჩეჩე, რადგან ვიცოდი, ეს არასოდეს მოხდებოდა.

როდესაც პირველ დღეს, ასე მოვიქეცი, ჩემი ცოლი ხელში აყვანილი გამოვიყვანე საძინებლიდან, თავი ძალიან უხერხულად ვიგრძენი, რადგან ერთმანეთთან ინტიმური კავშირი დიდი ხანია, აღარ გვქონდა და საბოლოოდ, უცნობებად ჩამოვყალიბდით. ჩვენმა ბიჭმა კი, სიხარულით დაიწყო აქეთ-იქით სირბილი და ყვირილი: “მამიკო დედიკოს ხელით ატარებს!“ „მას არაფერი უთხრა…“-ჩამჩურჩულა ჩემმა ცოლმა. მე ის დავსვი და სამსახურში წავედი.

მეორე დღეს, ყველაფერი უფრო ბუნებრივად მოხდა. მან თავი მხარზე დამადო და მისი სურნელი ვიგრძენი. შევამჩნიე ჩემი ცოლის პატარა ნაოჭები და ოდნავ ჭაღარა თმა, მან ამდენი შესწირა ჩვენს ქორწინებას, მე რა გავაკეთე?

მეოთხე დღეს, ჩვენ შორის პატარა ნაპერწკალი წარმოიშვა.

მომავალი ორი დღის განმავლობაში, ნაპერწკალი ღვივდებოდა. ამის შესახებ, ჩემი მეგობარი ქალისთვის არაფერი მითქვამს.

ბოლო დღეს, როდესაც ჩემი მეუღლე ხელში აყვანილი უნდა გამომეყვანა საძინებლიდან, ის ტანსაცმელს იცვლიდა და შევამჩნიე, რომ ძალიან გამხდარიყო. თავი დამნაშავედ ვიგრძენი. ოთახში ჩვენი ბიჭი შემოვიდა და იკითხა, როდის გაიყვანდა მამიკო დედიკოს ხელში აყვანილს? ეს ჩვენი ოჯახის ჩვეულებად იქცა. ჩემი ცოლი ხელში ავიყვანე და კართან, ზუსტად ის ვიგრძენი, რაც ქორწინების პირველ დღეს. ის ნაზად მომეხვია კისერზე, როგორც მაშინ. ყველაფერი იდეალურად იყო, ერთადერთი მხოლოდ მისი წონა მაღელვებდა, რადგან ის მართლაც ზედმეტად გამხდარიყო.

სამსახურში მისვლისთანავე, ჩემს მეგობარ ქალს ვუთხარი, რომ განქორწინება გადავიფიქრე. რომ ჩვენს ქორწინებას რთული პერიოდი იმიტომ კი არ დაუდგა, რომ ერთმანეთის სიყვარული შევწყვიტეთ, არამედ, იმიტომ, რომ ერთმანეთზე აღარ ვზრუნავდით.

მან სილა გამაწნა და ტირილით წავიდა. მაშინვე სახლში მომინდა წასვლა, იქამდე კი, მაღაზიაში შევიარე, ულამაზესი თაიგული ვიყიდე და წარწერა გავაკეთებინე: „ბედნიერი ვარ იმით, რომ სიკვდილამდე ხელით მინდა გატარო.“

სახლში გაღიმებული შევვარდი და ოთახში, ჩემი ცოლი დავინახე, რომელიც ლოგინზე იწვა. ის გარდაცვლილიყო…

როგორც გაირკვა, ჩემი ბრძენი და კეთილი ცოლი, სიმსივნეს ებრძოდა. ჩემთვის არაფერი უთქვამს და ვერც შევამჩნიე, რადგან სხვა ქალით ვიყავი მოხიბლული. ეს ტრადიცია კი იმიტომ დაამკვიდრა, რომ ჩვენი შვილის თვალში მე ქმრის ეტალონად ვქცეულიყავი.

არ აქვს მნიშვნელობა, სად ხართ, ურთიერთობაში ხართ თუ არა, ნებისმიერი პატარა წვრილმანი თქვენს სიყვარულს გააძლიერებს. ურთიერთობაში, მხოლოდ შეყვარებული კი არა, მეგობარი და საუკეთესო პარტნიორიც უნდა იყო. ცხოვრებაში, მხოლოდ ამას მიაქციეთ ყურადღება."

"მხოლოდ იმ ბებიას არ შეეშინდება სიბერის, რომელიც ბაბუას ისევ პატარა გოგოსავით უყვარს"

Tue, 11 Aug 2015 03:59:44 +0000

მხოლოდ იმ ბებიას არ შეეშინდება სიბერის, რომელიც ბაბუას ისევ პატარა გოგოსავით უყვარს… როგორც მე და შენ…

ვისაც სიბერე სიყვარულის გარეშე შეუძლია გაატაროს, მას ახალგაზრდობაშიც არავინ ეყვარებოდა ისე, როგორც მე და შენ…"

მინდა ერთი სიყვარულის ამბავი მოგიყვეთ…

მაშინ ბაბუა 87 წლის იყო, ბებია კი 80-ის…ყოველ დილით ერთმანეთის თვალებში იღვიძებდნენ და ღიმილით ხვდებოდნენ ახალ დღეს…

გათენდა…
-გაიღვიძე, ჩემო პირდაუბანელო… ფეჩი უკვე ცხელია და შენს ხაჭაპურებს ელოდება… ცხვირზე კოცნით აღვიძებს ბაბუა ბებიას…
- რაღაც სახსრებში მტეხს… ნამდვილად იწვიმებს… მოდი, ხელი მომისვი მუხლებზე, იქნებ მიშველოს…
ბაბუამ ბავშვურად აუჩეჩა ისედაც გაბურძგნული ჭაღარა თმები და გვერდზე მიუჯდა…
-მაგაზე უკეთეს საქმეს რას გამომიჩენდი დილიდან, გამოშალე ფეხი…
-როგორი თბილი ხელები გაქვს… ჩემი უნაზაესი ტორები… მკვდარს გააცოცხლებ… -ეფერებოდა ბებია და ახსენდებოდა როგორ რცხვენოდა მისი ახალგაზრდობაში…
-შენ კი ყველაზე ლამაზი ფეხები გაქვს მსოფლიოში… იწექი სანამ წყალი ადუღდება და ჩაი დავლიოთ… -გაუღიმა ბაბუამ… -სად გვეჩქარება, მთელი ცხოვრება წინ გვაქვს ?!
ბებია, როგორც ყოველთვის, ბაბუას კალთაში იჯდა და სვავდნენ ჩაის ერთი ფინჯნიდან…
-დღეს საერთოდ არ გიყვარვარ, სულ არ მეფერები… - ბუზღუნებდა ის…
- წუხელ ლექსი დაგიწერე, გინდა წაგიკითხო?- გაუღიმა ბაბუამ და ორივე თვალზე აკოცა…
-მინდა, ძალიან მინდა…
ბაბუა მას ყოველ დღე ახალ ლექსს უძღვნიდა…
დღისით სასეირნოდ სანაპიროზე გადიოდნენ და თბებოდნენ მზის ანარეკლით ერთმანეთის თვალებში… სახლში დაბრუნებულები, იატაკზე სხდებოდნენ და ფუმფულა საბნის ქვეშ კარტს თამაშობდნენ გახდაზე… ძილის წინ ბაბუა ვარცხნიდა ახლართულ თმებს და ატირებდა… მერე გულში იკრავდა და ეფერებოდა… თვალებზე ცრემლებს ტუჩებით უშრობდა…
-მოდი, ჩემო ლამაზო, საწოლში დაწექი, არ გამიცივდე, გაგითბე ლოგინი… -აღვიძებდა ბებია, სავარძელში ჩაძინებულ ბაბუას… ისიც პატარა ბავშვივით თვალებს მოისრესდა და ბაჯბაჯით მიდიოდა…
-ვგიჟდები შენს სუნზე… - ამბობდა ბებია…
-მე კი შენი სუნი გონებას მაკარგვინებს… - ეჩურჩულებოდა ბაბუა…
-გონება მე კი არა, სკლეროზმა დაგაკარგინა… -იცინოდა ბებია და თმაზე ეფერებოდა…
-სკლეროზმა მხოლოდ ტკივილი დამავიწყა, ამხელა ბედნიერებას რომელი სკლეროზი მოერევა…?
-მაშინ დავიძინოთ… და დამპირდი, რომ არასოდეს დამტოვებ მარტო და არსად გამიშვებ, თუნდაც დილით აღარ გამეღვიძოს…
-გპირდები…
ეს იყო ბოლო ღამე… დილით მართლაც ვეღარ გაიღვიძეს… და ორმოცი დღის შემდეგ ცაზე ორი ულამაზესი ახალი ვარსკვლავი გაჩნდა… მათ ისევ უყვარდათ ერთმანეთი უწინდებურად…
ვინც დაიჯერა ეს ამბავი- ბედნიერია…და ვინც ვერა- მას უდიდეს ბედნიერებას ვუსურვებ… მთელი ცხოვრება წინ გაქვთ!

გურამ დოჩანაშვილი: “როგორ უნდა მოიქცეს მამაკაცი ქალთან?”

Thu, 09 Apr 2015 11:17:10 +0000

„უპირველეს ყოვლისა, კაცს არ შეშვენის ბევრი ლაპარაკი. მისი სიტყვა მოკლე უნდა იყოს, მაგრამ ქვასავით მაგარი და დამაჯერებელი.. ქალთან ბევრი თუ ილაპარაკე წასულია შენი საქმე. თავი ამაყად უნდა დაიჭირო. უნდა თქვა მხოლოდ: ხო, არა, შესაძლებელია. ათასი სიჭკვიანისა და სისულელის გაფიქრება შეგიძლია, მაგრამ ზედმეტი სიტყვა არ უნდა დაგცდეს“.

„კონცერტი“ - ცნობილი ადამიანები

Thu, 09 Apr 2015 06:39:02 +0000

რამდენიმე ათეული წლის წინ ქალაქ ხონის მოსახლეობას მსახიობმა კარლო საკანდელიძემ გვიან ღამით იმპროვიზებული კონცერტი მოუწყო. იმ შემთხვევას ხონის ასაკოვანი მკვიდრნი დღესაც დიდი სიამოვნებით იხსენებენ.

ამ ეპიზოდს მსახიობი ელენე საყვარელიძეც იგონებდა.

“სურათში “მაგდანას ლურჯა” მენახშირის როლმა დიდი პოპულარობა მოუტანა კარლო საკანდელიძეს. მართალია, ფილმში კარლოს მაგივრად ოპერის მომღერალი გივი ტორონჯაძე ასრულებს სიმღერას “მენახშირე ბიჭი ვარ”, მაგრამ არც კარლო მღერის ნაკლებად და როცა ზაფხულობით კონცერტებით დავდიოდით, კარლო სულ “ბისებზე” მღეროდა მის სიმღერას. ხმამაღლა ვაცხადებდით “კინოფილმის მონაწილეო” და სოფლებში ამას დიდი ფასი ჰქონდა.

ერთ-ერთი კონცერტის შემდეგ კარგი ვახშამი გაგვიმართეს და ღამის ორ საათზე დავიძარით ხონისაკენ. ღამის 4 საათი იქნებოდა, ხონის სასტუმროს რომ მივადექით. ბევრი ვაკაკუნეთ, ბევრი ვიძახეთ და ბოლოს, როგორც იქნა, მეორე სართულიდან გადმოდგა საცვლების ამარა ბერიკაცი.

- რომელი ხარ, მაქანეო? – გვკითხა.

უძილო და დაღლილმა კარლომ მიახალა: „რომელი ვარ, თორემ, ერთბაშად არ მიცნო, გააღე ჩქარა კარი!“ ამის შემდეგ კარლო დადგა შუა ეზოში, ხელები გაშალა და დაიწყო სიმღერა: “მენახშირე ბიჭი ვარ, არ მაქვს ბინა, საფარი, ნახშირს ვყიდი ბედისგან ნახშირივით დამწვარი, ჰეეეე”.

მეორე სტროფი რომ დაამთავრა, სასტუმროს სხვა ფანჯრებშიც აინთო შუქი. იმ დარაჯს შარვალი ჩაუცვამს და სასტუმროს კარი გაიღო. შემდეგ კარლოს გაეხუმრა - არ მიცნობო, რაზე მითხარი, შენ ვინ არ გიცნობს ჩვენს მენახშირეს? - უთხრა და შინაურულად მოუთათუნა ხელი მხრებზე.”

წყარო: for.ge

„გადაღებაზე“ - ცნობილი ადამიანები

Thu, 09 Apr 2015 06:36:20 +0000

თენგიზ აბულაძის სურათი “ნატვრის ხე” იმ კატეგორიის შედევრებს განეკუთვნება, ყველა ეპოქაში, ყველა თაობისთვის ერთნაირად მისაღები რომ იქნება.

ამ ფილმის გადაღება კახეთში მიმდინარეობდა. სურათში არაერთი უნიკალური კადრია. ერთ-ერთი პატარა ბიჭის, ფინფანას სიმღერაა: ძონძებში ჩაცმული პატარა ბიჭი სოფლის ბილიკს მიუყვება და მთელი გრძნობით მღერის: “კარგი იყოო, არ გამეცან თავიდან”.

ეს ბიჭი, სახელად გელა, ბატონ თენგიზს კახეთში იმავე სოფელში უპოვია, სადაც იმ სცენებს იღებდნენ. გელა თავისთვის მიდიოდა თურმე, ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი სოფლის გზაზე და მთელი გულით მღეროდა: “კარგი იყოო, არ გამეცან თავიდან.” თენგიზ აბულაძეს იმდენად მოსწონებია ეს ეპიზოდი, რომ გელა ფილმში თავისივე ტანსაცმლით გადაუღია, ყოველგვარი შელამაზების გარეშე.

რასაკვირველია გელას მონაწილეობა ფილმში მარტო სიმღერით არ დასრულებულა. ყველას ახსოვს ის კადრი, როდესაც ხეზე მყოფი ცელქი ყმაწვილი ფუფალას ზემოდან აფსამს. დაიწყეს ამ სცენის გადაღება. ავიდა ფინფინა (ფილმში ასე ჰქვია) ხეზე, ფუფალაც დაჯდა სოფლის სალაყბოზე, ჩაირთო კამერები, მაგრამ რად გინდა, ბავშვი ვერაფრით შარდავს.

“მიდი, გენაცვალე, ქენი, მიდი გენაცვალე, - მთელი გადამღები ჯგუფი ეხვეწებოდა გელას – რა ვქნა, არ მინდა, სახლში ვქენი და ალბათ, იმიტომ, ლიმონათი რომ დამალევინოთ, იქნებ, ვქნაო,” - ჩამოსძახა ხიდან გელამ.

თურმე ბიჭს ლიმონათი ჰყვარებია, სახლში კი ბევრის დალევას უკრძალავდნენ, გაწყენსო. შვიდი ბოთლი ლიმონათი რომ დალია და მაინც არაფერი გამოუვიდა, ის-ის იყო გადაღება უნდა შეეწყვიტათ, რომ უცებ ვიღაცამ იყვირა, გვეშველა, მოუნდა, მოუნდაო! და გელამაც პირნათლად შეასრულა იმ დღეს დაკისრებული მოვალეობა.

პატარა ყმაწვილმა გელამ ფილმის გადამღებ ჯგუფს თავი სამუდამოდ დაამახსოვრა.

წყარო: for.ge

„ვაჟა ზაზაევიჩი“ - ცნობილი ადამიანები

Thu, 09 Apr 2015 06:33:20 +0000

გახსოვთ, ალბათ, ბატონ თემურ ჩირგაძის მიერ განსახიერებული ვაჟა ზაზაევიჩის დაუვიწყარი როლი სურათში “ცისფერი მთები ანუ დაუჯერებელი ამბავი”. ბატონ თემურს კინორეჟისორი ელდარ შენგელაია შემდეგნაირად იხსენებს.

“თემიკოსთან მუშაობა ძალიან მეადვილებოდა. თუ მარტო იყო, იმ ეპიზოდის მხოლოდ ორ-სამ დუბლს ვიღებდით. დიდი ძალისხმევა არ მჭირდებოდა იმის ასახსნელად, თუ რა უნდა გაეკეთებინა. ერთი სიტყვა საკმარისი იყო, რომ რაც მინდოდა, ყველაფერი ზუსტად შეესრულებინა. არ იფიქროთ, ვაჟა ზაზაევიჩის როლი იმიტომ შეასრულა ასე კარგად, რომ მის ხასიათს პასუხობდა. პირიქით, ვაჟა ზაზაევიჩი არაფრით ჰგავდა თემიკოს.

თემიკო საოცრად თბილი, გულღია ადამიანი იყო, რომელსაც დიდი უნარი ჰქონდა, რომ სხვისი დარდი თუ სიხარული გაეზიარებინა. სიმართლე გითხრათ, გული მწყდება, რომ როდესაც ჩემს ფილმს სახელმწიფო პრემია მიანიჭეს, თემიკო არ დააჯილდოვეს. თავად საყვედური არასოდეს უთქვამს. პირიქით, სულ მეუბნებოდა, ერთი ფილმი კიდევ გადაიღე ჩემი მონაწილეობით და ახლა ლენინის პრემიას მიიღებო.

ისეთი დიდი გულის ადამიანს, როგორიც თემიკო იყო, იშვიათად შევხვედრივარ. იგი ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი იყო, რომლის ამქვეყნად წასვლამ დიდი სიცარიელე დამიტოვა, რომელსაც ვერაფერი შეავსებს. უმისობამ ჩემი ცხოვრება გააუფერულა”.

წყარო: for.ge

კონსტანტინე გამსახურდია. „მთვარის მოტაცება“ - რა მნიშვნელობა აქვს მდგომარეობას?

Sat, 21 Mar 2015 11:17:20 +0000

„.. მაინც რა მნიშვნელობა ჰქონია მდგომარეობას?! უნიჭო ნერონი ათასჯერ პოპულარულია, ვიდრე თორმეტი გენიოსი. არაფერი არ მოუცია ამ გვირგვინოსანი კომედიანტისთვის შემოქმედს დიდი სიამაყის გარდა. მართლაც და, სიამაყის გარეშე წარმოუდგენელია შემოქმედება. ვინც მარმარის გაურანდავ ნაკვეთიდან სილამაზეს, სატრფოს და სიყვარულს აღძრავს, იგი უეჭველად ჯადოსანია. ვინც უბრალო ტილოსა და წამლების შემწეობით ფერების სიმფონიას შექმნის, იგი უთუოდ გულთმისანია, ხოლო იგი, ვინც უბრალო ლექსიკონში მოქცეულ სიტყვებს ყორედან გრძნობების ზღვაურს ასტეხს, ლანდებს აამეტყველებს, არაარსებულს ან უსულოს არსებულად და სულიერად მოგაჩვენებს, იგი უსათუოდ ალქიმიკოსია და ნათელმხილველი…“

კონსტანტინე გამსახურდია. „მთვარის მოტაცება“ გვ. 71.

წყარო: 4motivi.com

„ორჯერ დახეთქებული ტორტი“

Sun, 23 Nov 2014 11:23:54 +0000

უდროოდ დაღუპული უნიჭიერესი მსახიობი, გოჩა აბაშიძე, დიდი იუმორის პატრონიც იყო. აი, რას იხსენებს მისი ყოფილი მეუღლე, ცნობილი კომპოზიტორი ნუნუ გაბუნია:

”ჩვენი მეგობრის, ვიოლა ჯაფარიძის დაბადების დღე იყო. ვიყიდეთ ძალიან ლამაზი ტორტი და დიდი ამბით გავეშურეთ, მაგრამ, სადარბაზოში რომ შევედით, გოჩას ტორტის ყუთი ხელიდან გაუვარდა.

ტორტი აიზილა. ლამის ავტირდი, ხელცარიელი როგორ მივიდეთ-მეთქი, თან მეტი ფულიც არ გვქონდა.

გოჩამ გამოსავალი იპოვა - აიღო ეს ყუთი, გამიყვანა გარეთ და დაიძახა: „ვიოლა, ვიოლა“. ვიოლამ გამოგვხედა და დაგვინახა ტორტით ხელში.

ჩვენ ხელახლა შევედით სადარბაზოში, ვიოლა გამოგვეგება და კიბეზე გოჩამ განგებ გაუშვა ხელი ყუთს. ვიოლა შეწუხდა. ხომ წარმოგიდგენიათ, რა იქნებოდა ორჯერ დახეთქებული ტორტი?!“

წყარო: for.ge