https://mcvane.ge/ https://mcvane.ge/main/36026-.html https://mcvane.ge/main/36026-.html https://mcvane.ge/main/36026-.html Tue, 05 Sep 2017 14:08:42 +0000 native-yes “კურთხეულ ხარ შენ, ყოვლადწმიდაო ღვთისმშობელო ქალწულო, დედოფალო მარიამ, რამეთუ განხორციელებითა შენგან ქრისტეს ღმრთისაითა სოფელი განთავისუფლდა ცოდვისაგან, და ყოველი ზიარვიქმნენით ანგელოზთა, და უხრწნელებასა ღირს ვიქმნენით, და სამოთხეი მოვიღეთ! შენ გევედრებით, დედაო ნათლისაო, ნათლისმცემელისა იოანეს თანა დიდებულისა, მეოხებად ნუ დასცხრები წინაშე სამებისა წმიდისა ჩუენთვის, რომელნი ესე ვითხოვთ შენგან წყალობასა!” – ამ სავედრებლით ადიდა ღვთისმშობელი წმინდა შიო მღვიმელმა, როცა ყოვლადწმინდა მარიამი ნათლისმცემელ იოანესთან ერთად გამოეცხადა.

ცამეტ ასურელ მამათაგან ყველაზე მეტი სასწაული შიო მღვიმელის სახელს უკავშირდება. სასწაული იყო მისი მისვლა იოანე ზედაზნელთან ჯერ კიდევ ანტიოქიაში. “შვილო შიო, – სიხარულით მიმართა წინასწარჭვრეტის მადლით დაჯილდოებულმა იოანემ, – ნეტარ ხარ შენ, რადგან დიდი იქნები ღვთის წინაშე და მეც ნეტარ ვარ, რადგან მამად ვიწოდები ასეთი დიდი მამისაო”. მოძღვრის წინასწარმეტყველების თანახმად, წმინდა შიომ მართლაც დიდ სულიერ წარმატებას მიაღწია.

მაისის ერთ დღეს საქართველოში ჩამოსულმა იოანემ 12 მოწაფესთან ერთად სამოღვაწეოდ ზედაზნის მთას მიაშურა, სადაც უწინ ზადენის კერპი იყო აღმართული და ეშმაკები ბუდობდნენ. ზედაზენზე მისასვლელად მამებს ადიდებული არაგვი უნდა გადაელახათ. მამა იოანემ ღირს შიოს მიმართა: “ილოცე, მამაო, რომ ღმერთმა მშვიდობით გადაგვიყვანოს”. წმინდა შიო უსიტყვოდ დაემორჩილა მოძღვარს, აღმოსავლეთით სამჯერ მოიდრიკა მუხლი, წყალს ჯვარი გადასახა და წარმოთქვა: “ჩვენი მამა იოანე გიბრძანებს, წყალო, რათა დინება შეაჩერო”. სასწაული იხილეს წმინდა მამების გასაცილებლად მდინარის ნაპირზე მდგარმა კათოლიკოსმა, ეპისკოპოსებმა და ხალხმა – ადიდებული არაგვი შეჩერდა, სანამ მამები ნაპირზე არ გადავიდნენ.

განმარტოებით ცხოვრების მოსურნე წმინდა შიო, თავისი მოძღვრის იოანე ზედაზნელის კურთხევით, მცხეთის დასავლეთით, სარკინეთის კლდეებში ნაპოვნ მღვიმეში დამკვიდრდა. კლდოვანი, მიუვალი, უწყლო ადგილი სავსე იყო მხეცებით. ამ გამოქვაბულში წმინდა შიომ სამოცი დღე გაატარა საჭმლისა და საკვების გარეშე. განუწყვეტლივ გულმხურვალედ გალობდა ფსალმუნებს: “უფალი ნათელ ჩემდა და მაცხოვარ ჩემდა; ვისა მეშინოდის? უფალი შესავედრებელ არს ცხოვრებისა ჩემისა: ვისგან შევძრწუნდე?.. გან-თუ-ეწყოს ჩემ ზედა ბანაკი, არა შეეშინოს გულსა ჩემსა, აღ-თუ-დგეს ჩემ ზედა ბრძოლაი, ამისთვისცა მე შენ გესავ”.

არ დარჩენილა ბოროტების არც ერთი სახე, რომელსაც წმინდა ბერი არ შებრძოლებოდეს. ბოლოს ეშმაკი დაემუქრა, რომ მეორე დღეს მასაც მოკლავდა და მის მოძღვარსაც. ის ღამე მამა შიომ გამოქვაბულის წინ ლოცვაში გაატარა. გამთენიისას ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელი და იოანე ნათლისმცემელი გამოეცხადნენ. შეშინებული ბერი მათ წინაშე დაემხო. ამ დროს გაისმა ანგელოზთა გალობა. ზეციურმა დედოფალმა კვერთხის წვერი შეახო წმინდანს, გაამხნევა და თოვლის მსგავსი რამ მისცა ნიშნად იმისა, რომ ამიერიდან საკვებს ზეციდან მიიღებდა. დედა ღვთისამ აღადგინა მაცხოვრის ერთგული მონა და ამცნო, რომ ეს უდაბნო ღმერთშემოსილი ხალხით აღივსებოდა და მისი მაქებელი იქნებოდა უკუნისამდე. ღირსმა მამამ დიდი მოკრძალებით იხმია ზეციური საზრდო და მისი პირი “დატკბა მიუწთომელითა რაითამე სიტკბოებითა”. ამიერიდან, ღვთის ნებით, ღირს შიოს მტრედი უზიდავდა საკვებს.

გამხნევებული წმინდა მამა კიდევ უფრო გულმოდგინედ მოღვაწეობდა მარტო იმ საშინელ ხევში დაახლოებით ათი წელი. მართლაც, ყოვლადწმინდა მარიამის სიტყვების თანახმად, ბერული ცხოვრების მოსურნე უამრავმა ადამიანმა მიაშურა წმინდა მამის სამყოფელს. გამრავლდა და გაძლიერდა ბერთა კრებული.

ძმებს ერთი გასაჭირი ჰქონდათ – ახლომახლო წყარო არ იყო და ამიტომ წყალი შორიდან მოჰქონდათ. ერთ დღეს ღირსმა შიომ დაინახა ერთი ძმა, რომელსაც ეშმაკმა ფეხი წამოსდო და მდინარიდან დიდი წვალებით ამოტანილი წყალი დაუქცია. შეებრალა დამწუხრებული ბერი და ატირდა. მაშინ დაინახა, რომ იქვე, კლდის მახლობლად, მისი მფარველი ანგელოზი კვერთხით კლდის ძირში მიწას თხრიდა. დაამშვიდა ბერი წმინდა შიომ, რადგან მიხვდა, რომ მოწყალე უფალმა ანგელოზი მოავლინა და მათი ცრემლის სანაცვლოდ წყარო აღმოაცენა, რომელიც დღესაც, თხუთმეტი საუკუნის შემდეგაც, დის შიომღვიმის მამათა მონასტერში. “ცრემლის წყაროს” სამკურნალო ძალა აქვს.

თვით ტაძრების აშენებაც უდიდეს სასწაულებს უკავშირდება. ღირსი შიო ძმებთან ერთად ლიტანიობით ავიდა თავისი გამოქვაბულიდან აღმოსავლეთით მდებარე კლდის წვერზე. გულმხურვალედ მლოცველი მამები ერთხმად ევერდებოდნენ უფალს, ეჩვენებინა მათთვის ტაძრის ასაგები ადგილი. მამა შიომ ხელისგულზე ნაკვერცხლები დაიწყო, ზედ საკმეველი დაადო და აკმია. ცოტა ხნის შემდეგ ცად ასული საკმევლის კვამლი სვეტად ჩამოეშვა და ხევში ძმათა სამკვიდროს დაადგა. ღირსი შიო დიდხანს უკმევდა სასწაულებრივად მინიშნებულ ადგილს, მაგრამ ნაკვერცხალს ხელი არ დაუწვავს. წმინდა მამამ სამგზის დასცა წერაქვი იმ ადგილას, სადაც საკმევლის სვეტი იდგა და ბრძანა, აქ აეშენებინათ ტაძრები წმინდა სამების, ღვთისმშობლისა და წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სახელზე. საკმევლის სვეტი სამი დღე უძრავად იყო აღმართული და გამოუთქმელ სურნელებას გამოსცემდა. მესამე დღეს კი ზეცად აიკრიბა. კლდის წვერზე, სადაც წმინდა შიომ საკმეველი აკმია, ძმებმა შემდგომში ჯვართამაღლების ტაძარი ააშენეს.

ძმათა კრებული მრავლდებოდა. ღირსი შიოს სიცოცხლეშივე ბერთა რიცხვმა ორი ათასს მიაღწია.

მონასტრის ძმობას თავს ესხმოდნენ მხეცები და ვირებსა და ცხენებს უჭამდნენ. მამა შიოს ლოცვით, მონასტრის შემოგარენში მცხოვრებმა ყველა მხეცმა მისი მღვიმის წინ მოიყარა თავი. ქედდადრეკილნი ელოდნენ წმინდა ბერის გამოსვლას. მასაც შეებრალა ღვთის ქმნილებები და ასე მიმართა: “ეს უდაბნო ბერებით უნდა გაივსოს, – ასეთია ღვთის ნება, ამიტომ წადით, საყვარელნო, აქედანო”. დაიტოვა მხოლოდ ერთი მგელი, რომელიც მონასტრის ვირებს მწყემსავდა. მგელს მამა შიოს მღვიმესთან ეძინა. იქ დღესაც არის მისი ნაწოლი. ექვსი წლის შემდეგ მგელი გაათავისუფლა.

მამა შიო, კათოლიკოსისა და თავისი მოძღვრის, იოანე ზედაზნელის კურთხევით, მიწის სიღრმეში, ბნელ გამოქვაბულში დამკვიდრდა. საძმოს წინამძღვრად დაუდგინა ევაგრე, რომელიც მხოლოდ კვირაობით ესაუბრებოდა წმინდა მამას. ღირსმა მამამ მღვიმის ასასვლელი ამოაშენებინა, მხოლოდ ვიწრო ხვრელი დაატოვებინა, საიდანაც პურს აწვდიდნენ. ასეთ ღვაწლში გაატარა სიცოცხლის დარჩენილი წლები. წმინდა შიოს წინასწარ ეუწყა გარდაცვალების დრო. იმ დღეს დიდხანს ესაუბრა ძმებს, ანუგეშა ისინი, აკურთხა, ეზიარა უფლის სისხლსა და ხორცს და შეჰვედრა სული უფალს. წმინდა შიო, ანდერძისამებრ, თავის მღვიმეშია დასაფლავებული.

ყველიერის ხუთშაბათს საქართველოს სამოციქულო ეკლესია ღირსი მამის შიო მღვიმელის ხსენებას დღესასწაულობს. მისი ლოცვით დღესაც ნათობს შიომღვიმის მამათა მონასტერი და ეს მადლი მთელ საქართველოს ეფინება.

წყარო: კარიბჭე]]> https://mcvane.ge/main/35992-.html https://mcvane.ge/main/35992-.html https://mcvane.ge/main/35992-.html Fri, 18 Aug 2017 15:07:04 +0000 native-yes ტროპარი: მთასა ზედა ფერი იცვალე, ქრისტე ღმერთო, და უჩუენე მოწაფეთა შენთა დიდებაჲ შენი ძალისაებრ მათისა და გამოგვიბრწყინვე ჩუენცამ ცოდვილთა ნათელი შენი მიუაჩრდილებელი, მეოხებითა ღმრთისმშობელისათა ნათლისა მომცემელო უფალო, დიდება შენდა. კონდაკი: მთასა ზედა ფერი იცვალე ქრისტე ღმერთო და რაოდენ ძალ-ედვა მოწაფეთა შენთა, დიდებაჲ შენი უჩუენე. რათა რაჟამს იხილონ ჯუარცმაჲ შენი, გულისხმა ჰყონ, ვითარმედ ვნებაჲ იგი ნებსით არს და სოფელსა უქადაგონ, ვითარმედ შენ ხარ ჭეშმარიტად ბრწყინვალებაჲ მამისა.

6(19) აგვისტოს მართლმადიდებელი ეკლესია მაცხოვრის ფერისცვალების დღესასწაულს აღნიშნავს, რომელიც 12 უდიდეს დღესასწაულთა რიცხვში შედის და უფალ იესო ქრისტეს ამქვეყნიური ცხოვრების ერთ-ერთ ცნობილ ეპიზოდს უკავშირდება. ფერისცვალების შესახებ მოგვითხრობენ მახარებლები მათე (XVII, 1-13), მარკოზი (VI, 2-13) და ლუკა (IX, 28-36). უფალმა თავის მოწაფეთაგან გამოირჩია პეტრე, იაკობი და იოანე და მათთან ერთად თაბორის მთაზე ავიდა სალოცავად.

სანამ მაცხოვარი ლოცულობდა, დაღლილ მოწაფეებს ჩაეძინათ. გაღვიძებისას ნახეს, რომ იესო ქრისტემ ფერი იცვალა: „და იცუალა მათ წინაშე სხუად ფერად და განბრწყინდა პირი მისი ვითარცა მზე, ხოლო სამოსელი მისი იქმნა სპეტაკ ვითარცა ნათელი“ (მათე XVII, 2). ამ დროს მაცხოვრის გვერდით ზეციური დიდებით შემოსილი მოსე და ელია წინასწარმეტყველი იდგნენ, რომლებიც მაცხოვართან იმ ვნებისა და ტანჯვის შესახებ საუბრობდნენ, რაც მას იერუსალიმში მოელოდა.

ამის მნახველი მოწაფეები გამოუთქმელმა ნეტარებამ მოიცვა და პეტრემ წამოიძახა: „მოძღუარ კეთილ არს ჩუენდა აქა ყოფა. და ვქმნეთ აქა სამ ტალავარ: ერთი შენდა, ერთი მოსესა და ერთი ელიაისა“ (ლუკა IX, 33). ამ სიტყვების თქმის შემდეგ ნათელი ღრუბელი დაადგა მათ, ხოლო ღრუბლიდან მოისმა ხმა ღვთისა: „ესე არს ძე ჩემი საყუარელი, რომელი მე სათნო ვიყავ. მაგისი ისმინეთ“ (მათე XVII, 5). შეშინებული მოწაფეები პირქვე დაემხვნენ, მათთან იესო მივიდა, ხელი შეახო და უთხრა: „აღდეგით და ნუ გეშინინ“ (მათე XVII, 7).

როცა მათ მიმოიხედეს, მოსე და ელია აღარსად იყვნენ. მთიდან ჩამოსვლისას მაცხოვარმა გააფრთხილა მოწაფეები, რომ ეს ამბავი არავისთვის გაემხილათ, ვიდრე მკვდრეთით არ აღდგებოდა. თაბორის მთაზე ფერისცვალებით უფალმა მოწაფეებს ხილული სახით უჩვენა თავისი ღმრთაებრივი დიდება – ღვთაებრივი, შეუქმნელი, მარადიული, ნათელი, უფრო ბრწყინვალე და წმიდა ვიდრე მზის სხივები, ნათელი, რომელიც მათ სულებს საოცარი სიხარულით, ზეციური სიმშვიდითა და ნეტარებით ავსებდა. მოწაფეთა წინაშე გაცხადდა მარადიული სიცოცხლის საიდუმლო, ანუ ის სიცოცხლის საიდუმლო, რომელიც მარადიულადაა გაცისკროვნებული ღმრთაებრივი ნათლით, და ამგვარ გაცხადებას წმიდა დიონისე არეოპაგელმა „დროული მარადისობა“ უწოდა.

XIV საუკუნეში დიდი დავა იყო თაბორის ნათლის შესახებ. კათოლიკური აზროვნება და კერძოდ მისი წარმომქმნელი – კალაბრიელი ბერი ვარლამი ამ ნათლის მარადიულობასა და შეუქმნელობას უარყოფდა და მას ქმნილებად, დროში შექმნილად მიიჩნევდა. ამის საპირისპიროდ ცნობილი წმიდა მამა გრიგოლ პალამა ამტკიცებდა, რომ თაბორის ნათელი ეს არის ღმრთაებრივი ძალა, ენერგია, სხვაგვარად რომ ვთქვათ ღმერთი, რომელიც სრულიად მიღმიურია ხილული სამყაროსი, ამავე დროს თავისი ენერგიებით, მადლით ქმნის, იცავს და განმსჭვალავს მთელ ამ სამყაროს, რომ მაცხოვარმა თაბორზე მოწაფეები სწორედ ამ ღმრთაებრივი ძალის ხილვის ღირსი გახადა და არა რაღაც ზებუნებრივი სინათლისა, რომელიც თითქოს სწორედ ფერისცვალების სასწაულისათვის შეიქმნა. როგორც ამას ვარლამი ამტკიცებდა.

ამ დავას გამოეხმაურნენ ათონელი ბერებიც, რომელნიც უდიდესი ასკეტური ღვაწლის წყალობით თვითონ გახდნენ ღირსნი, საღვთო ნათელს გაენათებინა მათი გულები. მათ კონსტანტინეპოლში გაგზავნეს „ტომოსი“, რომელშიც ადასტურებდნენ თაბორის ნათლის მარადიულობასა და ღმრთაებრიობას, კონსტანტინეპოლის ადგილობრივმა საეკლესიო კრებამ 1351 წელს დაგმო ვარლამის მცდარი სწავლება, ხოლო გრიგოლ პალამას შეხედულებები მართლმადიდებლურად აღიარა.

თეოდორე ხარანელი მოგვითხრობს რა უფლის ფერისცვალების შესახებ თავის ქადაგებაში, პარალელს ავლებს მაცხოვარსა და მოსეს შორის. როგორც ვიცით, სინას მთიდან ჩამოსვლისას მოსეს სახეც ისე ბრწყინავდა, რომ ისრაელიანებმა მასთან მისვლა ვერ გაბედეს (გამოსვლ. 34, 30). წმიდა თეოფანე წერს: „გარნა, ხოლო მათგან ყოვლისა განსრულებისა მისისა იყო ბრყწინვალებაჲ მოსესი, რამეთუ პირი ხოლო მისი ბრწყინვიდა და შინაგან არ აქუნდა ბრწყინვალებაჲ, ხოლო ქრისტესი ბრწყინვალებაჲ ყოვლითვე სრულ იყო: ვითარცა – გარეშე. ეგრეცა – შინაგან. მის გამო იყო ბრწყინვალებაჲ იგი და მის თანავე იყო, რამეთუ არა სხუისგან მოიღო“. ღვთის ძალით, ხოლო მაცხოვრის ბრწყინვალება „შინაგანი“ მისთვის მოუცილებელი რეალობაა, რომელიც მას მარადიულად თან ახლავს.

თაბორის მთაზე უფალმა სულიერი თვალი აუხილა მოწაფეებს და მათაც იხილეს მისი დიდება იმდენად რამდენადაც ამ დიდების დატევნის შემძლებელნი იყვნენ, ანუ როგორც თეოდორე ხარენელი ამბობს: „არამედ რაიზომ შემძლებელნი იყვნეს, ეგრეით ეჩუენა“. იგივეს ვკითხულობთ ფერისცვალების დღესასწაულის ტროპარ-კონდაკშიც: „მთასა ზედა ფერი იცვალე, ქრისტე ღმერთო, და უჩუენე მოწაფეთა შენთა დიდებაჲ შენი ძალისაებრ მათისა“. ეს ყოველივე ეხმიანება წმიდა დიონისე არეოპაგელის სიტყვებს, რომელიც ამბობს, რომ: „ღვთაებრივი ყველას ეცხადება მათი დატევნის უნარის მიხედვით, ღვთაებრივის გაგების უნარის მიხედვით“. გაგება-დატევნის უნარი კი შეესაბამება ცალკეული ადამიანის სულიერ განვითარებასა და რელიგიურ გამოცდილებას. სწორედ ამით აიხსნება ეს ფაქტი, რომ მაცხოვარმა თაბორზე მხოლოდ სამი მოწაფე წაიყვანა და არა თორმეტი. რადგან თორმეტს შორის იყო იუდა. გამცემი და ღვთის მგმობელი, რომელიც არ იყო ღირსი ღმრთაებრივი ნათელის ხილვისა, რადგან მის გულში ჯოჯოხეთს დაესადგურებინა, იგი უკვე დათანხმებული იყო მაცხოვრის 30 ვერცხლად გაცემაზე. ამიტომაც უფლის დიდების მხილველნი პეტრე, იაკობი და იოანე არიან, რომელთაც შემდგომ თავის მხრივ უნდა განემტკიცებინათ და გაეძლიერებინათ სხვა მოციქულები მომავალი განსაცდელის ჟამს.

მოწაფეებმა მაცხოვართან მოსაუბრე ძველი აღთქმის ორი უდიდესი წინასწარმეტყველი მოსე და ელია იხილეს. როგორც წმიდა მაქსიმე აღმსარებელი წერს: „უფლის ფერისცვალებისას თაბორის მთაზე ნაჩვენები იქნა ცხონების სამი გზა: სათნოების, შემეცნებისა და ღვთისმეტყველებისა, პირველი ორი გზა ელიასა და მოსეს სახით წარმოჩინდა, ხოლო ღვთისმეტყველებას თავად მაცხოვარი წარმოადგენდა“. პეტრეს სიტყვები: „კეთილ არს ჩუენდა აქა ყოფაჲ“ გამოხატავს მოწაფეთა უდიდეს სურვილს უსასრულოდ გაგრძელდეს ფერისცვალების დრო, როგორც ზეციური სასუფევლის სიხარული, მაგრამ ეს ასე არ ხდება. რადგან სასუფეველის დასამკვიდრებლად საჭირო იყო ცხოვრებისეული თავგანწირვა, მოციქულებრივი ღვაწლი და მოწამეობრივი სიკვდილი. მაცხოვრისათვის თაბორი წინ უსწრებს გოლგოთას, ხოლო ქრისტიანისათვის გოლგოთა წინ უსწრებს თაბორს. ფერისცვალების ნათელი ხატებზე წმიდანთა თავზე დამდგარი შარავანდედის სახით გამოისახება. იგია ძვირფასი გვირგვინი, რომლითაც უფალი სულიერ ბრძოლაში გამარჯვებულთ აჯილდოებს.

ზურაბ ეკალაძე

გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“]]> https://mcvane.ge/main/35991-.html https://mcvane.ge/main/35991-.html https://mcvane.ge/main/35991-.html Fri, 18 Aug 2017 14:57:53 +0000 native-yes ქრისტე არის მიზანი და სრულყოფა სჯულის კანონის და წინასწარმეტყველთა

კარგ სპორტსმენებს სიამოვნებას მაყურებელთა ტაში ჰგვრის, ისინი ჯილდოს მოლოდინში ვარჯიშობენ და ემზადებიან იმ გამარჯვებისთვის, რომელიც მათ ეკუთვნით. იგივე შეიძლება ითქვას მათზე, რომელნიც იმ სიამოვნების მიღებისკენ ისწრაფვიან, რაც ღმრთიური წყალობის მიღებითაა შესაძლებელი, რომლებიც იმისათვის იღვწიან, რომ წმიდანებისათვის განკუთვნილი მარადიული ცხოვრების ღირსნი გახდნენ, რომელნიც დიდი თავგამოდებით თავის თავზე დაითმენენ იმ ბრძოლებს, რაც ქრისტიანულ ღმრთისმოშიშებას თან ზდევს ხოლმე და სათნოების სიმაღლემდე მიღწევას ახერხებენ, რადგან უარყოფენ სრულიად ადვილ, სიზარმაცისა და არავაჟკაცური სიმხდალის გზას. ამის საწინააღმდეგოდ, ისინი უშიშრად ებრძვიან ყოველგვარ ცდუნებას, გულგრილად ხვდებიან მათ მიმართ განხორციელებულ ყოველგვარ დევნას, ბედნიერებად და სიმდიდრედ მიიჩნევენ ქრისტეს გამო დათმენილ ტანჯვა-წამებას. და ამ ყოველივეს იმის გამო სჩადიან, რომ არასდროს ივიწყებენ პავლე მოციქულის მიერ დაწერილს: „ვითარმედ ვერ ღირს არიან ვნებანი იგი ამის ჟამისანი მერმისა მის თანა დიდებისა, რომელ გამოჩინებად არს ჩუენდა მომართ“ (რომაელთა მიმართ 8, 18).

თავად ჩვენმა უფალმა იესო ქრისტემ საჭიროებას მორგებული საოცარი მეთოდი გამოიყენა იმისათვის, რომ დახმარებოდა წმიდა მოციქულებს, რათა ისინი ამ საკითხს ჩასწვდომოდნენ. მათ უთხრა: „რომელსა ჰნებავს შემოდგომად ჩემდა, უარყავნ თავი თჳსი და აღიღენ ჯუარი თჳსი და შემომიდეგინ მე. რამეთუ უკუეთუ ვისმე უნდეს სული თჳსი განრინებად, წარიწყმიდოს იგი; და რომელმან წარიწყმიდოს სული თჳსი ჩემთჳს, მან პოოს იგი.“ (მათე 16, 24-25). ქრისტეს სწორედ ეს რჩევა-დარიგება არის ხსნა. იგი ერგება რჩეულებს, უზრუნველყოფს მარადიულ დიდებას და ამა თუ იმ ადამიანს აიძულებს მოუთმენლად დაელოდოს სიცოცხლის დასასრულს. რადგანაც მისი არჩევანი – ქრისტეს წყალობისათვის ტანჯვა, არ დარჩება საზღაურის გარეშე. არამედ პირიქით, მას შედეგად მარადიული სიცოცხლისა და დიდების სიტკბოება მოჰყვება.

რამდენადაც, იმ ეპოქაში, როდესაც მოწაფეებს ჯერ კიდევ არ ჰქონდათ სული წმიდისაგან შთაგონებული ძალა, ბუნებრივია, რომ ისინი შეპყრობილნი იყვნენ ადამიანური უძლურებით. ამგვარად, ჭოჭმანის გარეშე გაიელვა მათ გონებაში შემდეგმა კითხვებმა: მაგრამ როგორ არის შესაძლებელი, რომ ვინმემ უარყოს თავი თჳსი? ან როგორ ხდება ეს, როცა ვინმე კვლავ მოიპოვებს თავის სიცოცხლეს ან დაკარგავს მას? ან რომელ თანაბარ ჯილდოს უნდა დაელოდოს ის, ვინც საკუთარ სიცოცხლეს გაიღებს? ან რომელ წყალობას უნდა მოელოდნენ? მაშასადამე იმისათვის, რომ ქრისტემ მათი ფიქრები ეჭვებისგან გაათავისუფლოს, დაიცვას ისინი, რომ მათ თავი ამგვარი ეჭვების მახეში არ ამოყონ, რაიმე ხერხის მეშვეობით შთააგონოს გაბედული რწმენა იმისათვის, რომ მათში დაიბადოს გულმოდგინება იმ დიდებისთვის, რომელიც მათ შესთავაზა, ეუბნება: „ამენ გეტყჳ თქუენ, რამეთუ: არიან ვინმე აქა მდგომარეთაგანნი, რომელთა არა იხილონ გემოჲ სიკუდილისაჲ, ვიდრემდე იხილონ ძე კაცისაჲ, მომავალი სუფევითა თჳსითა“ (მათე 16, 28; მარკოზი 9,1; ლუკა 9,27). საინტერესოა, განა შესაძლებელი იქნებოდა, რომ გაგრძელებულიყო მათი ცხოვრების პერიოდი ისე, რომ მათ მიეღწიათ იმ დრომდე, როდესაც დასრულდებოდა სამყაროს განსაზღვრული სვლა, ზეციდან ჩამოვიდოდა უფალი იმისათვის, რომ რჩეულთათვის აღქმული სამეფო მიეჩინა? რა თქმა უნდა, ნებისმიერ შემთხვევაში, ღმრთის მიერ ამგვარი რაიმეს განხორციელებაც შესაძლებელი იყო. უფალს ხომ ყოველივე ძალუძს, არაფერი არსებობს მიუღწეველი ან განუკურნებელი მისი ყოვლისშემძლე მარჯვენასათვის. და მაინც, მეუფებას უწოდებს დიდების სახეს, რომელშიც მაშინ აღმოჩნდება, როდესაც დედამიწა მისი მყოფობით გაბრწყინდება. მაშინ რატომ მოვა მამა ღმერთის დიდებით გარშემორტყმული და არა ადამიანური უმნიშვნელობებით მოსილი.

მაშ, როგორ სთავაზობს ამ სასწაულის სახეს მათ, ვისაც დაპირება მისცა? ადის მთაზე და თან მიჰყავს ყველაზე რჩეულთაგან სამი. ფერს იცვლის გამოსცემს რა ყველაზე გამორჩეულ სიკაშკაშეს, რომელიც მხოლოდ ღმრთისთვის არის შესაფერისი, ისე, რომ სინათლის ანარეკლისგან მისი სამოსი გამჭვირვალე ხდება. იგი მოსესა და ელიას მიერაა გარშემორტყმული, რომლებიც ერთმანეთში საუბრობენ: „და იტყოდეს განსლვასა მას მისსა, რომელი ეგულებოდა აღსრულებად იერუსალჱმს“ (ლუკა 9, 31), ანუ უფლის განკაცების ჩანაფიქრის საიდუმლოზე, მის ტანჯვაზე, ვგულისხმობ, გადამრჩენელ პატიოსან ჯვარზე. გარდა ამისა, ჭეშმარიტებაა, რომ მოსეს სჯულის კანონსა და წმიდა წინასწარმეტყველთა გამოცხადებებს ქრისტეს საიდუმლოზე წინასწარ ნაუწყები ჰქონდათ. განსაკუთრებულად სჯულის კანონი იუწყებოდა ქრისტეს მოსვლაზე სიმბოლოებითა და დიაგრამებით, რომლებიც, თითქოსდა, დაფაზე იყო გადმოწერილი, ასევე – წინასწარმეტყველნი სხვადასხვა კონკრეტული ფრაზებით, როგორც მაგალითად ის, რომ უფალი ოდესმე გამოგვეცხადებოდა ჩვენი საკუთარი ადამიანური სახით, და რომ ყველა ჩვენთაგანის ხსნისა და გადარჩენისათვის უარს დამცირებასა და ჯვარზე სიკვდილზეც კი არ იტყოდა. ამგვარად, მოსესა და ელიას გამოჩენა, და მათ შორის საუბარი იყო მხოლოდ და მხოლოდ ფილანთროპული ზრუნვა, რაც მიზნად ისახავდა ჩვენი უფლის – იესო ქრისტეს – სჯულის კანონისა და წინასწარმეტყველთა მიერ, როგორც მათი უდაო ბრძანებლის, წარდგენას, რაც მათ მიერ ორმხრივი ურთიერთშეთანხმებით წინასწარ იყო ნაუწყები. იმიტომ, რომ სრულიადაც არ ეწინააღმდეგება სჯულის კანონის შინაარსი წინასწარმეტყველთა მიერ ნაუწყებს. იმისათვის, რომ სწორედ ეს ყოფილიყო გამჟღავნებული, გამოჩნდნენ ერთმანეთში მოსაუბრე წმიდა მოსე და წინასწარმეტყველებს შორის ყველაზე გამორჩეული – ელია.

თუმცა, ჩვენი ყურადღება სხვა რამეზეც უნდა გავამახვილოთ. გვმართებს გავიხსენოთ, რომ ის ხალხი, რომელიც უფლის ქადაგებას ეზიარებოდა, ამბობდა, რომ იგი ელია იყო, ზოგიერთი მას იერემიად ან რომელიმე სხვა წინასწარმეტყველად თვლიდა. ქრისტემ იმ მთის მწვერვალზე, სადაც მოხდა მისი ფერისცვალება კორიფეები იხმო, იმისათვის, რომ გამოაშკარავებულიყო თვალსაჩინო განსხვავება მონებსა და ბატონს შორის.

გარდა ამისა, კიდევ ერთ განმარტებაზე გვმართებს ყურადღების გამახვილება. ებრაელები გამუდმებით კიცხავდნენ უფალს იმის გამო, რომ იგი არღვევდა სჯულის კანონს. იესოს ასევე ღმერთის შეურაცხყოფაში და იმ დიდების მითვისებაში ადანაშაულებდნენ, რომელიც მას არ ეკუთვნოდა, არამედ – მამა ღმერთს. ისინი ამგვარად ამბობდნენ: „ესე კაცი არა არს ღმრთისაგან, რამეთუ შაბათსა არა იმარხავს“ (იოვანე 9,16) ან – „კეთილისა საქმისათჳის ქვასა არა დაგკრებთ შენ, არამედ გმობისათჳს, და რამეთუ კაცი ხარ შენ და გიყოფიეს თავი შენი ღმერთ“ (იოვანე 10, 33). მაშასადამე, იესო თავისთან იხმობს მოსესა და ელიას, ორ კაცს, რომელნიც სხვათაგან უფლის ნების დაცვით გამოირჩეოდნენ, სწორედ იმისათვის, რათა ცხადყოს, რომ ორივე დანაშაულის გამო წამოყენებული ბრალდება სათავეს მხოლოდ და მხოლოდ ბოროტი საბაბიდან იღებს. და მიუხედავად იმისა, რომ იესო ორივეგან უდანაშაულოა, რადგან მას ბრალს ვერც სჯულის კანონის დარღვევაში სდებენ და ვერც შეუფერებელი დიდების მითვისებაში, მათ წინაშე ამტკიცებს, რომ იგი მამის თანასწორია. სწორედ ხომ მოსე იყო ის კაცი, ვინც ამ ხალხს სჯულის კანონი მისცა, ხოლო იუდეველები კი ფიქრობდნენ, რომ იესო თითქოსდა არ იცავდა და არღვევდა კანონს. თავად ელიაც, რომელიც ღმრთის დიდების გამარჯვებისთვის იღვწოდა, განა კი დაემორჩილებოდა ან წინააღმდეგობას არ გამოხატავდა იმის გამო, რომ იესო თავს ღმრთის თანაბრად აცხადებდა? მართლაც რომ არ ყოფილიყო იგი ღმრთის თანასწორი, ანდა მას რომ გაეკეთებინა ის, რაც არ შეჰფეროდა?

არსებობს ამ კონტაქტის კიდევ ერთი მიზეზი, რაზეც ყურადღების გამახვილება აუცილებელია. ქრისტემ ფერი იცვალა იმის გამო, რათა ყველასთვის ეუწყებინა, რომ იგი თანაბრად მეუფებს, როგორც სიცოცხლეზე, ისე – სიკვდილზე. ამიტომაც გამოჰყავს მას ცოცხალი ელია, რომელიც ვიცით რომ ცოცლად იქნა აღტაცებული ზეცად, და მიცვალებული მოსე. გარდა ამისა, მთის მწვერვალზე მყოფი მოსე და ელია მოჩვენებების მსგავსად მდუმარენი კი არ არიან, არამედ ერთმანეთში ქრისტეს იერუსალიმში სახელოვან შესვლაზე, ანუ მის წამებაზე, ჯვარზე სიკვდილზე და აღგომაზე საუბრობენ.

როგორც სახარება გადმოგვცემს, იმ დროს, როდესაც ქრისტე ლოცვაში იყო ჩაფლული, ნეტარი მოწაფენი ძილს თავს ვერ ართმევდნენ, ბოლოს კი ჩაეძინათ – ადამიანური მოთხოვნილების მიმართ რაოდენი შეწყნარებაა. თუმცა, მოგვიანებით გამოეღვიძათ და უფლის სათაყვანებელი და სასწაული ფერისცვალება იხილეს. მაშინ ყველასაგან გამორჩეულმა პეტრემ გაიფიქრა, იქნებ დადგაო ღმრთის ბატონობის ზეიმობის ჟამი. და როდესაც იგი აცხადებს თავის წინადადებას, სთავაზობს, რომ დადგან სამი კარავი, ისე რომ თავადაც ვერ აცნობიერებს, თუ რა შედეგი შეიძლება მოჰყვეს ამას. მაგრამ ჯერ კიდევ არ იყო დამდგარი საუკუნეთა ციკლის დასრულების ჟამი, და არც შესაბამისი დრო იყო იმისათვის, რომ დამტკბარიყვნენ რჩეულნი აღთქმულ იმედში მონაწილეობით. პავლე ხომ ამგვარად ამბობს: „რომელმან გარდაცვალნეს ჴორცნი ესე სიმდაბლისა ჩუენისანი, რაჲთა იყვნენ იგინი თანა-ჴატ ხორცთა მათ დიდებისა მისისათა შეწევნისაებრ ძლიერებისა მისისა, დამორჩილებად მისა ყოველი“ (ფილიპელთა მიმართ 3, 21), ანუ ქრისტესი. ადამიანთა გამოხსნის მიზნით განხორციელებული ღმრთის კიდევ ერთი ჩანაფიქრი ჯერ კიდევ საწყისს პროცესში იმყოფებოდა და სრულიადაც არ იყო ის დასრულებული. განა კი შესაძლებელი იყო, რომ ქრისტეს, რომელიც დედამიწაზე სამყაროსადმი თავისი სიყვარულის გამო მოვიდა, შეეწყვიტა მისი გულისთვის თავის გაწირვა? სწორედ ამგვარად იხსნა მან კაცთა მთლიანი მოდგმა, რომელიც სხეულებრივ სიკვდილს დაითმენდა და ამასთან ერთად, არც მისი მკვდრეთით აღდგომა ხდებოდა. სრულიად ნათელია, რომ პეტრეს ზუსტად არ ჰქონდა გაცნობიერებული თავისი ნათქვამი.

ამასთანავე, ქრისტეს სასწაული და ენით აღუწერელი დიდების გამოაშკარავებასთან ერთად განხორციელდა ასევე სხვა რამ, რაც როგორც მის მოწაფეებში, ისე ჩვეულებრივ ქრისტიანთა რიგებშიც ქრისტესადმი რწმენის გამყარებისთვის საჭირო და აუცილებელი იყო. ზეციდან მამა ღმერთის ხმა გაისმა, რომელმაც თქვა: „ესე არს ძე ჩემი საყუარელი, რომელი მე სათნო-ვიყავ; მაგისი ისმინეთ“ (მათე, 17,5). და როგორც კი გაისმა ხმა, ამბობს მახარებელი, მათ ვერავინ იხილეს, გარდა მხოლოდ ქრისტესი. რას იტყოდა ამაზე ჯიუტი იუდეველი, რომელიც ძნელად იგებს და რომელსაც კიდევ უფრო ძნელად სწამს, რადგან მისი გულიდან გამოსული სიმკაცრე ფარავს ჭკუის სწავლების ზღვარს? აი! მაშინ როდესაც იქ იმყოფება მოსე, მამა ღმერთი რჩევას აძლევს წმიდა მოციქულებს, რომ ისინი დაემორჩილონ მას. მაგრამ თუკი, მამა ღმერთის სურვილი იქნებოდა მოსეს მცნებების დაცვა, მაშინ მათ ეტყოდა დამორჩილებოდნენ მოსეს და რჯულის კანონის ერთგულნი დარჩენილიყვნენ. ახლა კი მამა ღმერთი მოსესა და ელია წინასწარმეტყველის წინაშე ამბობს ასეთ რამეს და მათ უბრძანებს, რომ პირიქით, ისინი დაემორჩილონ ქრისტეს. რა თქმა უნდა, იმისათვის, რომ არ წამოჭრილიყო გაუგებრობა ვინმეს მხრიდან, ვინც კი იფიქრებდა, რომ მათ მამა ღმერთმა უბრძანა, რომ დამორჩილებოდნენ მოსეს და არა ჩვენ მხსნელს – ქრისტეს, მოციქული გარკვევით აღნიშნავს, რომ როდესაც გაისმა ღმრთის ხმა, იესო მთის მწვერვალზე მარტოდმარტო იმყოფებოდა. მართლაც, როდესაც მამა ღმერთმა თითქოსდა ღრუბლებიდან უბრძანა წმიდა მოციქულებს, თქვა რა, რომ „მაგისი ისმინეთ“, მოსე უკვე წასული იყო და არც ელია წინასწარმეტყველი იმყოფებოდა იქ. მხოლოდ ქრისტე იყო მათ წინაშე. ამგვარად არ არსებობს არანაირი ეჭვი იმის შესახებ, რომ მათ ქრისტესადმი მორჩილება უბრძანა. ამგვარად, ქრისტეა კანონისა და მოციქულების მიზანი და განსრულება. და ზუსტად ამის გამო, იესო ხმამაღლა იუწყებოდა იუდეველი ხალხის მისამართით: „უკუეთუმცა გრწმენა მოსესი, გრწმენამცა ჩემიცა, რამეთუ მან ჩემთჳს დაწერა“ (იოვანე 5, 46).

ხოლო რადგანაც იუდეველებმა, უგულებელყვეს ყოვლად ბრძენი მოსეს მცნება, ყურადღება არ მიაქციეს ღმრთის სიტყვას, რომელიც მათ წმიდა წინასწარმეტყველების მიერ გადაეცათ, ბოლომდე დარჩნენ მიჯაჭვულნი თავიანთ შეცდომაზე და სამუდამოდ დაცილდნენ იმ მადლს, რომელიც მათ უფალმა მათი შვილებისათვის აღუთქვა. „რამეთუ ფრიად უმჯობეს არს მსხუერპლთა დამორჩილება და სმენად ბრძანება უფლისა უფროს ცმელისა ვერძთასა!” (I მეფეთა 15,22), როგორც ეს არის დაწერილი.

თუმცა, იუდეველებისაგან განსხვავებით, ჩვენ, ვინც ეჭვს გარეშე ვაღიარეთ ღმრთის გაცხადება, ნეტავ ყოველმხრივ დავტკბეთ ყველა იმ მადლით, რაც ამქვეყნად ქრისტეს მოსვლამ გამოიწვია, რომლის გამო და რომელთან ერთადაც დაე იდიდოს და იბატონოს მამა ღმერთმა და სული წმიდამ დაუსრულებელი საუკუნეების მანძილზე. ამინ!

წყარო: „ფერისცვალება“, გამომცემლობა აკრიტა, გვ. 41-47
]]> https://mcvane.ge/main/35990-.html https://mcvane.ge/main/35990-.html https://mcvane.ge/main/35990-.html Fri, 18 Aug 2017 14:53:19 +0000 native-yes ტროპარი: მთასა ზედა ფერი იცვალე, ქრისტე ღმერთო, და უჩუენე მოწაფეთა შენთა დიდებაჲ შენი ძალისაებრ მათისა და გამოგვიბრწყინვე ჩუენცამ ცოდვილთა ნათელი შენი მიუაჩრდილებელი, მეოხებითა ღმრთისმშობელისათა ნათლისა მომცემელო უფალო, დიდება შენდა.

კონდაკი: მთასა ზედა ფერი იცვალე ქრისტე ღმერთო და რაოდენ ძალ-ედვა მოწაფეთა შენთა, დიდებაჲ შენი უჩუენე. რათა რაჟამს იხილონ ჯუარცმაჲ შენი, გულისხმა ჰყონ, ვითარმედ ვნებაჲ იგი ნებსით არს და სოფელსა უქადაგონ, ვითარმედ შენ ხარ ჭეშმარიტად ბრწყინვალებაჲ მამისა.

* * *

ფერისცვალება უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესი. მათე, მარკოზ და ლუკა მახარებლები მოგვითხრობენ, რომ იესო ქრისტემ თავისი სამი მოწაფე: პეტრე, იაკობი და იოანე მაღალ მთაზე აიყვანა და მათ წინაშე ფერი იცვალა: „და გაბრწყინდა პირი მისი, ვითარცა მზე, ხოლო სამოსელი მისი იქმნა სპეტაკ, ვითარცა ნათელი“ (მათე; 17,2). ლუკა მახარებელი კი გვეუბნება, რომ ქრისტეს ფერისცვალება ლოცვისას მოხდა: „და იყო ლოცვასა მას მისსა ხილვა პირისა მისისაჲ სხუა და სამოსელი მისი სპეტაკ და ელვარე“ (ლუკა; 9,29). მაცხოვარმა ფერი იცვალა მოწაფეთა რწმენის განსამტკიცებლად, რათა ისინი, როცა მოძღვრის ჯვარცმასა და სიკვდილს იხილავდნენ, მიმხვდარიყვნენ, რომ ეს ყოველივე კაცობრიობის ცოდვებისაგან გამოხსნისათვის იყო აუცილებელი.

როცა იესო ქრისტე მოციქულებს თავისი ღვთაებრივი დიდებით წარმოუდგა, მის გვერდით წინასწარმეტყველნი, მოსე და ილია იდგნენ: „და აჰა ეჩუენნეს მათ მოსე და ელია მის თანა და თანაზრახვიდეს“ (მათე 17.3). მახარებელი ლუკა იმასაც გვამცნობს, თუ რაზე ესაუბრებოდნენ ისინი უფალს: „იტყოდეს განსლვასა მას მისსა, რომელი ეგულებოდა აღსრულებად იერუსალ ჱმს“ (ლუკა; 9,31). განსვლაში აქ იგულისხმება სიკვდილის მეშვეობით ქრისტეს წასვლა მიწიერი ცხოვრებიდან, მისი აღდგომა და ზეცად ამაღლება.

მოციქულმა პეტრემ სთხოვა მოძღვარს, სამი კარავი დაედგათ ამ წმიდა ადგილას: „უფალო, კეთილ არს ჩუენდა აქა ყოფაჲ და თუ გნებავს, ვქმნეთ აქა სამ ტალავარ: ერთი შენდა და ერთი მოსესა და ერთი ელიაჲსა“ (მათე; 17,4). მახარებელი მარკოზი უმატებს: „რამეთუ არა იცოდა, რაჲმცა მიუგო, რამეთუ იყვნეს შეშინებულ“ (მარკოზი; 9.6). იოანე ოქროპირის აზრით, პეტრეს სიტყვები, რომლითაც მან ქრისტეს მიმართა, მოწაფის სიყვარულსა და ამაღლებულ სულიერ მდგომარეობაზე მეტყველებს, რომლის მიზეზიც ხილვა იყო. არც მოციქულების შიშია გასაკვირი: ღვთაებრივ სილამაზესა და არამიწიერ სანახაობას შეეძლო, შეეშინებინა ისინი. უცებ გამოჩნდა ნათლის ღრუბელი და ღრუბლისაგან მოისმა ხმა: „ესე არს ძე ჩემი საყუარელი, რომელი მე სათნო ვიყავ, მაგისი ისმინეთ“ (მათე; 17,5).

შიშისაგან პირქვედამხობილ მოციქულებთან იესო მივიდა, ხელი შეახო და უთხრა: „აღდეგით და ნუ გეშინინ“. როცა მათ თვალი გაახილეს, აღარსად იყვნენ მოსე და ელია, იესო მარტო იყო.

სახარებაში არსად არაა მითითებული, კერძოდ რომელ მთაზე ავიდა მაცხოვარი მოწაფეებთან ერთად. კირილე იერუსალიმელთან და იერონიმესთან გვხვდება ცნობა იმის თაობაზე, რომ ეს იყო თაბორის მთა. VI-VII საუკუნეებში მცხოვრები ზოგიერთი მოგზაური გვიდასტურებს, რომ მათი დროისათვის თაბორის მთაზე სამი ეკლესია იდგა თანახმად მოციქულ პეტრეს თხოვნისა, რომლითაც მან მაცხოვარს მიმართა.

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.]]> https://mcvane.ge/main/fesvebi/religia/45087-10.html https://mcvane.ge/main/fesvebi/religia/45087-10.html https://mcvane.ge/main/fesvebi/religia/45087-10.html Fri, 04 Aug 2017 04:07:47 +0000 native-yes
2. დახვდით ქმარს მოწესრიგებული.

3. იყავით მხიარული და მისით დაინტერესებული.

4. სახლი წესრიგში უნდა გქონდეთ.

5. მოუსმინეთ მას. თქვენ შეიძლება უამრავი რამ გქონდეთ სათქმელი, მაგრამ მისი სამსახურიდან მოსვლის დრო - ამისათვის საუკეთესო დრო არ არის.

6. ყოველთვის ღიმილით შეხვდით და აგრძნობინეთ გულწრფელი სურვილი მიანიჭოთ სიამოვნება.

7. თქვენი მიზანია - გახადოთ სახლი სიმშვიდისა და წესრიგის ადგილად.

8. არ შეხვდეთ ქმარს საყვედურებითა და პრობლემებით.

9. ნუ მოსთხოვთ მისი ქმედებების ახსნას და ნუ დააყენებთ ეჭვის ქვეშ მის პატიოსნებასა და სამართლიანობას.

10. კარგმა ცოლმა ყოველთვის იცის თავისი ადგილი.
]]> https://mcvane.ge/main/fesvebi/kulinaria/45052-.html https://mcvane.ge/main/fesvebi/kulinaria/45052-.html https://mcvane.ge/main/fesvebi/kulinaria/45052-.html Sat, 15 Jul 2017 03:13:00 +0000 native-yes https://mcvane.ge/main/35906-.html https://mcvane.ge/main/35906-.html https://mcvane.ge/main/35906-.html Fri, 16 Jun 2017 17:04:47 +0000 native-yes შეიძლება თუ არა ერთი ბავშვის ნათლია ორი და იყოს?

ორი დის მიერ ბავშვის მონათვლა დანაშაული არ არის. მთავარია, ნათლიებს გააზრებული ჰქონდეთ მათი მოვალეობა ღვთისა და ერის წინაშე და ნათლულის ქრისტიანულად აღზრდისათვის იზრუნონ.

ჩემი ნათლია რამდენიმე წელია უცხოეთში წავიდა და დაიკარგა. ძალიან მაწუხებს ეს ამბავი. რა შემიძლია გავაკეთო მისთვის ან ვინ უნდა შეასრულოს ჩემთვის ნათლიის მოვალეობა?

ნათლიის მოვალეობაა ნათლულის სწორ გზაზე დაყენება და იმაზე ზრუნვა, რომ უფალს არ დაშორდეს. ასეთი მოვალეობა თქვენთვის მშობლებმა და იმ ახლობლებმაც შეიძლება შეასრულონ, რომლებიც მუდამ თქვენ გვერდით არიან. ბუნებრივია ამასვე გააკეთებს თქვენი სულიერი მამა – მოძღვარიც. შესაძლოა თქვენი ნათლია განსაცდელშიც არის და ამიტომ ვერ შეძლო ხმის მოწვდენა. გირჩევთ, ილოცოთ მისთვის.

რატომ არ დაიშვებიან მშობლები შვილის ნათლობის საიდუმლოს აღსრულებაზე?

არანაირი საეკლესიო აკრძალვა იმის შესახებ, რომ ნათლობის საიდუმლოს აღსრულებაზე ბავშვის მშობლები არ დაიშვებიან, არ არსებობს. თუ მშობელს სურვილი აქვს შვილის სულიერ დაბადებას დაესწროს, მას ამაში ხელს არავინ შეუშლის. მაგრამ თუ დედა ნამშობიარევია და მშობიარობიდან 40 დღე არ არის გასული, იგი ვერ დაესწრება ნათლობის საიდუმლოს, რადგანაც საეკლესიო წესის თანახმად, ქალს მშობიარობის მე-40 დღეს, ეკლესიაში, მოძღვრის მიერ უნდა წაეკითხოს ლოცვები, მანამ კი მას ეკლესიაში შესვლის უფლება არა აქვს. ასევე, დედათა წესის დროს, რადგანაც ამ შემთხვევაშიც ქალის საეკლესიო საიდუმლოებებზე დასწრება დაუშვებელია.

მინდა ჩემს შვილს რამდენიმე ნათლია ჰყავდეს. გთხოვთ განმიმარტოთ, ეკლესიურად განსაზღვრულია თუ არა ნათლიების რაოდენობა.

უპირველესად გაითვალისწინეთ ის, რომ ნათლობა არა მხოლოდ ოჯახების დანათესავებაა, არამედ ნათლიას უდიდესი მოვალეობა ეკისრება ღვთისა და ნათლულის წინაშე. ნათლია მუდმივი თანამდევი უნდა იყოს ნათლულისა, რათა ის ქრისტიანულ ცხოვრებას არ ჩამოშორდეს. ამ მოვალეობის შესრულება ერთ ადამიანსაც შეუძლია. შეგიძლიათ ბავშვი რამდენიმე ადამიანსაც მოანათვლინოთ. მაგრამ აქაც, ისე როგორც ყოველ საქმეში, შეეცადეთ ზომიერება დაიცვათ.

უკავშირდება თუ არა ნათლობისა და ჯვრისწერის სანთლების დიდხანს შენახვა საეკლესიო წესს. რა ვუყოთ მათ?

ასეთი სანთლების შენახვა საეკლესიო წესს არ უკავშირდება. ეს მხოლოდ ლამაზი ტრადიციაა. ამ სანთლებს ნათლობისა და ჯვრისწერის დღესასწაულის მოსაგონებლად ინახავენ და ცდილობენ, ასეთივე ლამაზ დღეებში აანთონ. მაგალითად, როცა ბავშვი დაიბადება, ან "ვერცხლისა" და "ოქროს" ქორწილს აღნიშნავენ… თქვენც შეგიძლიათ ასე მოიქცეთ, ან სულაც მაშინ აანთოთ, როცა ამის სურვილი გაგიჩნდებათ.

ვარ მართლმადიდებელი. ჩემს გრიგორიანელ ცოლს სურს ბავშვი გრიგორიანელს მოანათვლინოს, დასაშვებია თუ არა ეს?

კითხვაში დაზუსტებული არ არის, სად გულისხმობთ ბავშვის მონათვლას – გრიგორიანულ თუ ქრისტიანულ ტაძარში. თუკი დედა მართლმადიდებლურ ტაძარში, მოძღვრის ფარულად, ბავშვს გრიგორიანელს მოანათვლინებს, ეს მკრეხელობა იქნება. გრიგორიანელის მონაწილეობა ნათლობაში, მართლმადიდებლური ნათლობის საიდუმლოს უარყოფას ნიშნავს. თუ ბავშვის დედამ გადაწყვიტა შვილი გრიგორიანულ ტაძარში გრიგორიანელ ნათლიას მოანათვლინოს, ამ შემთხვევაში პატარა სხვა აღმსარებლობის წარმომადგენელი გახდება. შეეცადეთ, მეუღლე დაარწმუნოთ, რომ ასეთი ნათლობა თქვენს შვილს წინაპრების რწმენისაგან დააშორებს და საყრდენს დაუკარგავს. თუ ამას ვერ შეძლებთ, ილოცეთ პატარისათვის. უფალი არ დაკარგავს თავის შვილს და ოდესმე ჭეშმარიტებას თვითონვე მოძებნის.

სასულიერო პირებმა მდინარეში უჩემოდ მონათლეს ბავშვი, რომლის ნათლიაც მე უნდა ვყოფილიყავი. ბუნებრივია, ბავშვისათვის ჯვარი არ მიჩუქებია. ვითვლები თუ არა ნათლიად?

თუ ნათლობისას, მღვდელმა ბავშვის მშობლების სურვილით კვერექსის წარმოთქმისას (ლოცვა ნათლობისას) მოგიხსენიათ, ნათლიად ითვლებით.

არაქრისტიანული სარწმუნოების ქალმა მთხოვა მომენათლა, მეც უარი ვერ ვუთხარი. ახლა ის უცხოეთში მიდის საცხოვრებლად. არ მაქვს იმედი, რომ ის იქ მართლმადიდებლურ ტაძარში ივლის და ქრისტიანულად იცხოვრებს. ახლა ვფიქრობ, რაიმე ცოდვა ხომ არ ჩავიდინე ამ ნათლობით?

რაკი ზრდასრულმა ადამიანმა მონათვლა გადაწყვიტა, ესე იგი, იცოდა, რასაც აკეთებდა. ეს იმას ნიშნავს, რომ მან მართლმადიდებლობას მიანიჭა უპირატესობა. რასაკვირველია, მისი გაქრისტიანება მხოლოდ ნათლობის რიტუალით არ უნდა დასრულდეს. მას თქვენგან დამოძღვრა სჭირდება ეკლესიაში სიარულის აუცილებლობაზე. სჭირდება მოძღვარი, წირვა-ლოცვა და ზიარება. უნდა უთხრათ მას, რომ სადაც არ უნდა წავიდეს, უნდა მოძებნოს მართლმადიდებლური ტაძარი. აქ მისთვის ილოცეთ და დაეხმარეთ ამ მიზნის მიღწევაში. ასე თუ მოიქცევით, თქვენს შფოთს რაიმე საფუძველი არ ექნება.

ჩემი ნათლია გახდა ბაპტისტი, როგორ მოვიქცე?

ძალიან სამწუხაროა, რომ თქვენი ნათლია ბაპტისტი გახდა, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ თქვენი ნათლობის საიდუმლო აღსრულებულია და თქვენ უფლის მფარველობაში ხართ. წესი ასეთია, – ნათლიამ უნდა იზრუნოს ნათლულის სულიერ ცხოვრებაზე, მაგრამ რამდენადაც თქვენი ნათლია შეცთომილია, ამჟამად თქვენ აღასრულეთ ქრისტიანული ვალი და ილოცეთ მისთვის. შეაგონეთ, რამდენად მცდარია მისი ნაბიჯი.

მონათლული ვარ ეკლესიისგან განკვეთილი მოძღვრისაგან. ვითვლები თუ არა მონათლულად?

თუ თქვენი ნათლობის საიდუმლო საეკლესიო პირმა მაშინ შეასრულა, როცა ის დედაეკლესიის წიაღში იყო და მისი კურთხევით მოქმედებდა, მაშინ მონათლულად ითვლებით. თუ ნათლობა ეკლესიიდან საეკლესიო პირის განკვეთის შემდეგ მოხდა, მაშინ მონათლულად არ ითვლებით. მონათვლის შესახებ მიმართეთ ადგილობრივ მღვდელმთავარს.

მიწვეული ვიყავი ნათლიად, მაგრამ ნათლობაზე მისვლა ვერ შევძელი. ჩემს ნაცვლად ნათლობაში მონაწილეობა ჩემმა დამ მიიღო, თუმცა ნათლობის ჯვარიც მე ვიყიდე და ნათლიადაც მომიხსენიეს. სინამდვილეში ვითვლები თუ არა ნათლიად?

თუკი ნათლიაობაზე თანხმობა გქონდათ მიცემული და მღვდელმა მოგიხსენიათ საიდუმლოს აღსრულებისას, ნათლიად ითვლებით. დაუსწრებლად ნათლიის მოხსენიება მართლმადიდებლობის ტრადიცია არ არის, მაგრამ განსაკუთრებულ შემთხვევაში, ობიექტური მიზეზების გამო, ზოგჯერ ეკლესია ამ საკითხში გამონაკლისს უშვებდა. მაგალითად, როდესაც რუსეთის მეფე, მოციქულთა სწორი ვლადიმირი მოინათლა, მისი ნათლია დაუსწრებლად იყო ბასილი კეისარი. ასე რომ, რადგან თქვენთვისაც გამონაკლისის წესი შესრულდა, აღასრულეთ თქვენი მოვალეობა ღვთის წინაშე – იზრუნეთ ნათლულის სულიერ ცხოვრებაზე.

ჩემს შვილს და დედაჩემის ნათლულის შვილს ერთმანეთი შეუყვარდათ. მათ ამ ნათლობის შესახებ არაფერი იცოდნენ. შეიძლება თუ არა ასეთი ქორწინება?

მართლმადიდებლური წესით, ასეთი ქორწინება აკრძალულია, რადგან ნათლობით ნათესაობა გადადის ნათლიისა და ნათლულის პირდაპირ შტოზე. თქვენი შვილი და დედათქვენის ნათლულის შვილი სწორედ ამ შტოების გაგრძელებას წარმოადგენენ. ურჩიეთ, მივიდნენ მოძღვართან, რომელიც რჩევითა და ლოცვა-ვედრებით დაეხმარება მათ. თქვენც ილოცეთ მათთვის.

გარდაცვლილი ბებიისთვის წესის ასაგებად მოიყვანეს მღვდელი, რომელმაც გვერდით ოთახში მოგვნათლა მე და ჩემი ძმა. მართებულია ასეთი ნათლობა?

რასაკვირველია, მართებულია. თუ ნათლობა შესრულდა მართლმადიდებლობის ყველა წესის დაცვით, სულერთია, ჩატარდა იგი ოჯახში თუ ეკლესიაში, თქვენ მონათლულად ითვლებით. არაფერი არ არის არაკანონიკური იმაშიც, რომ თქვენ იმავე მღვდელმა მოგნათლათ, რომელმაც გარდაცვლილ ბებიას წესი აუგო. ცხოვრებაც ასეა, – ერთსა და იმავე დროს ვიღაც იბადება, ვიღაც კვდება და ვიღაცა ჯვარს იწერს.

შეიძლება თუ არა ბავშვის მონათვლა მარხვის დროს?

ნათლობის საიდუმლოს შესრულება შეიძლება როგორც სამარხვო, ისე არასამარხვო დღეებშიც. მაგრამ თუ თქვენ ბავშვის მონათვლის შემდეგ სახსნილო სუფრის გაშლა გნებავთ (რაც, სამწუხაროდ, ნათლობის საიდუმლოს შემავალი ნაწილი გახდა), მარხვაში ეს არაქრისტიანული საქციელი იქნება. ჩვილი უმჯობესია მონათლოთ დაბადებიდან მეორმოცე დღეს.

შეგნებულად ავარიდე თავი იმ ბავშვის ნათლობას, რომლის მამიდაც მიყვარს და დაქორწინებას ვაპირებ, თუმცა ნათლობის საიდუმლოს აღსრულებისას მაინც მომიხსენიეს, როგორ მოვიქცე?

თუ ნათლობაზე თავიდანვე გქონდათ უარი ნათქვამი და ნათლობის საიდუმლოს აღსრულების დროს თქვენი სურვილის წინააღმდეგ მოგიხსენიეს, ნათლიად არ ითვლებით. აქვე მოგახსენებთ იმასაც, რომ ასეთი ჯვრისწერა, საერთო მართლმადიდებლური საეკლესიო კანონიკით, არ იკრძალება. ნათლობით ნათესაობა მხოლოდ ნათლიისა და ნათლულის პირდაპირ შტოზე გადადის.

აუცილებელია თუ არა ნათლულმა ნათლიის დასაფლავების დღეს დაანთოს კელაპტარი გარდაცვლილისთვის და თუ იმ დღეს ვერ მოახერხა, როდის შეუძლია ეს გააკეთოს?

ნათლულის მიერ ნათლიის დაკრძალვაზე სანთლის მიტანა ძალიან ლამაზი ქრისტიანული ტრადიციაა: როგორც ნათლიას ეჭირა სანთელი და ნათებით შეუძღვა ნათლულს ეკლესიის წიაღში, სულიერად დაბადებისას, ასევე ნათლულიც სანთლის ნათებით მიაცილებს მას სამუდამო განსასვენებელში. სასურველია, რომ სანთელი სწორედ დაკრძალვის დღეს დაინთოს, მაგრამ თუკი გარკვეული მიზეზების გამო ეს არ მოხერხდა, ნათლულს ყოველთვის შეუძლია ნათლიას სანთელი დაუნთოს და ლოცვებში მოიხსენიოს.

მყავს ნათლული გოგონა, ჩემზე 22 წლით უმცროსი. მინდა მასთან ქორწინება. ჩამეთვლება თუ არა ეს ცოდვად და ღვთის რისხვად?

ნათლული სულიერი შვილია. როგორც არ შეიძლება იქორწინო საკუთარ შვილზე, ასევე არ შეიძლება იქორწინო ნათლულზე. ამის გაფიქრებაც კი მომაკვდინებელი ცოდვაა. მიბრძანდით ეკლესიაში მოძღვართან და აუცილებლად მოინანიეთ ეს განზრახვა.

სულ რამდენიმე თვის წინ ჩემი მეუღლისთვის ცნობილი გახდა, რომ იგი ბავშვობაში გრიგორიანულ ეკლესიაში ყოფილა მონათლული (მანამდე თავი მართლმადიდებელი ეგონა), 1991 წელს სვეტიცხოველში დავიწერეთ ჯვარი. არის თუ არა ჯვრისწერა ნამდვილი და ხომ არ მეთვლება მრუშობად ცოლქმრული წესის შესრულება?

რახან ჯვარი ქრისტიანულ ტაძარში დაიწერეთ, ჯვრისწერის საიდუმლო აღსრულებულად ითვლება. თქვენი შეუღლება უფლისგან არის ნაკურთხი, მაგრამ რახან თქვენი მეუღლე გრიგორიანულ ეკლესიაშია მონათლული, აუცილებლად უნდა მივიდეს მართლმადიდებლურ ტაძარში მოძღვართან და უამბოს ამის შესახებ. მოძღვარი აღასრულებს მართლმადიდებლურ საეკლესიო წესს ნათლობასთან დაკავშირებით.

გთხოვთ გვიპასუხოთ, ქრისტიანული თვალსაზრისით შესაძლებელია თუ არა ცოლ-ქმარმა მონათლოს ერთი ბავშვი?

ცოლ-ქმარი ვალდებულია ერთმანეთის ნათლულზე იზრუნონ. როგორც წმინდა წერილი გვასწავლის, ცოლ-ქმარი "ერთ სულ და ერთ ხორც არს". რადგანაც ერთი ბავშვის ნათლიებს შორის ქორწინება აკრძალულია, ცოლ-ქმარიც ვერ მონათლავს ერთ ბავშვს.

მიყვარს ჩემი ნათლულის დის ნათლია. შეიძლება თუ არა ჩვენი ქორწინება?

ეკლესია მსგავს კავშირებს სიფრთხილით ეკიდება. თქვენ უკვე ნათლულის ოჯახის ნათესავი ხართ. ნათლობით ნათესაობა კი იმდენივე თაობაზე გრძელდება, რამდენზეც სისხლით ნათესაობა, ოღონდ, პირდაპირი შტოს შთამომავლებზე – ეს ნათესაობა არ ეხება თქვენი ძმის ან დის შთამომავლებს. ეს წმინდა საეკლესიო წესია. პრობლემის გადასაწყვეტად რჩევისათვის მიმართეთ ადგილობრივ მმართველ მღვდელმთავარს.

ბავშვობაში დავკარგე ნათლობის ჯვარი. მოგვიანებით გავიგე, რომ ჩემს მშობლებს ჯვარი არ ჰქონიათ დაწერილი. არის თუ არა ჩემი ნათლობა ნამდვილი, უკავშირდება თუ არა ჯვრის დაკარგვა ამ ფაქტს და შეიძლება თუ არა მეორედ ჩემი მონათვლა, თუკი ნათლობა ნამდვილი არ იყო?

იმის მიუხედავად, იყვნენ თუ არა ჯვარდაწერილნი მშობლები ან დაგეკარგათ თუ არა ჯვარი, თქვენი ნათლობა ნამდვილია. ადამიანი ორჯერ იბადება – პირველად – ხორციელად, ხოლო მეორედ, სულიერად, ნათლობით – სულისაგან წმიდისა. ეს მეორედ შობაა და როგორც ხორციელი შობა, მხოლოდ ერთხელ აღესრულება. მრწამსში პირდაპირ წერია: "აღვიარებ ერთსა ნათლისღებასა მისატევებლად ცოდვათა".

ჩემმა 19 წლის გოგონამ თავისი ნებით წაიყვანა მეგობრები ეკლესიაში და მოინათლა, რამაც ოჯახში დიდი სიხარული გამოიწვია. მაგრამ შემდეგ, ნათლობის ჯვრები გაჭირვებაში მყოფი ამხანაგის დასახმარებლად ლომბარდში შეიტანა, რის შემდეგაც მათი კვალი დაიკარგა. ჩვენ მართლმადიდებელი, ეკლესიური ოჯახი გვაქვს და ძალიან ვდარდობთ – დასჯის თუ არა ღმერთი ჩვენს შვილს ასეთი საქციელისთვის?

უფალი ღმერთი ჩვენი კაცთმოყვარეა და იმაზე მეტადაც, ვიდრე ჩვენ გვგონია. ნუ მიეცემით ურვას მომხდარის გამო. თუ არა აქვს ჯვარი თქვენს გოგონას, შეუძინეთ, აკურთხეთ მის სახელზე და ატარებინეთ. ამავე დროს, აუხსენით, რომ მისი საქციელი არ იყო ღვთის სათნო, მიუხედავად იმისა, რომ მეგობარს გაუმართა ხელი. ურჩიეთ აღსარებაში მოინანიოს.

მყავს ათეისტი მშობლები. მე ჩემი საკუთარი ნებით მოვინათლე მათ დაუკითხავად. მღვდელმა მომნათლა ისე, რომ ნათლია არ მყავდა. ვითვლები თუ არა მონათლულად?

დიახ, თქვენ მონათლული ხართ. ნურც ის გარემოება შეგაშფოთებთ, რომ ნათლია არ გყოლიათ – თქვენი ნათლია არის თვით მღვდელი, რომელმაც მოგნათლათ.

დამპატიჟეს ნათლიად. ნათლობის დღეს შევნიშნე, რომ დედათა წესი მქონდა. ჩავვარდი უხერხულ მდგომარეობაში. ნათლულის ოჯახთან მომერიდა გამხელა და იძულებული გავხდი, საერთოდ არაფერი მეთქვა ამის შესახებ. ღმერთს კი გულში შეწყალებას ვევედრებოდი. გთხოვთ, მიპასუხოთ, როგორ მოვიქცე ცოდვის მოსანანიებლად და ხომ არ იქნება ეს საშიში ჩემი ნათლულისათვის?

მდედრობითი სქესის ყველა წარმომადგენელს უნდა ახსოვდეს, რომ დედათა წესის დროს ქრისტიანულ საიდუმლოებაში მონაწილეობა ყოვლად დაუშვებელია! თქვენს ნათლულს არაფერი დაუშავდება, თქვენ კი მოძღვართან აუცილებლად უნდა თქვათ ამ ჩადენილი ცოდვის შესახებ აღსარებაში და მოინანიოთ.

ვარ მე-7 ათეულ წელში გადამდგარი მამაკაცი – დედით სომეხი, მამით – ქართველი. ბავშვობაში, ალბათ დედის გავლენით, ვარ მონათლული სომხური წესით. ახლა, ჩემს ასაკში, გვიანი ხომ არ არის მართლმადიდებლობაზე გადანათვლა?

მართალაღმსარებლობით სარწმუნოებასთან ზიარება არასოდეს არ არის გვიანი. ცნობილია, რომ ქრისტიანობის დიდი ბურჯი, მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ წმინდანად აღიარებული ბიზანტიის იმპერატორი კონსტანტინე დიდი, სიკვდილის წინ მოინათლა.

ჩემს ახლობელ ამხანაგს, აზერბაიჯანელ მუსლიმანს, დამეგობრების მიზნით სურს მომინათლოს შვილი. რამდენად შესაძლებელია ასეთი ნათლობა, ჩაითვლება თუ არა ის ქრისტიანული საიდუმლოს შესრულებად და ცდომილების შემთხვევაში, შემეძლება თუ არა ბავშვის გადანათვლა?

ბავშვის გადანათვლა (ანუ ხელმეორედ მონათვლა) აბსოლუტურად გამორიცხულია, რადგან მართლმადიდებლურ "მრწამსში" მითითებულია: "აღვიარებ ერთსა ნათლისღებასა მოსატევებლად ცოდვათა". ამიტომ, ბავშვისათვის ნათლიის შერჩევის დროს უნდა გვახსოვდეს, რომ ამ პიროვნებას ევალება ნათლულის სულიერი ცხოვრების წარმართვა, რისთვისაც, ცხადია, ის თავად უნდა იყოს მონათლული, მართლმადიდებელი ქრისტიანი და ქრისტიანული მცნებებით მცხოვრები ადამიანი.

მსმენია, რომ თუ ახალშობილი ბავშვის სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრება, სასულიერო პირის ახლომახლო არარსებობის პირობებში, ნათლობა შეუძლია შეასრულოს საერო პირმაც. თუ ეს მართალია, რა ევალება ამ დროს საერო პირს?

დიახ, ეს მართალია და ამ დროს ნათლობის შემდეგი ფორმულა წარმოითქმება: "ნათელს იღებს მონა (მხევალი) ღვთისა (სახელი) მამისა – ამინ და ძისა – ამინ, და სულისა წმიდისა – ამინ, ყოვლადვე აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე – ამინ!" და სამჯერ შთაიფლას წყალში (ან ეპკუროს წყალი) მოსანათლ ყრმას.

ჩემს დას უნდოდა თავისი ბავშვის მონათვლა, მაგრამ ამჟამად აღმოჩნდა საზღვარგარეთ. ჩემი დის სურვილი უცვლელია, თუმცა აბრკოლებს ის გარემოება, რომ თავად არ იმყოფება საქართველოში. როგორ მოვიქცეთ?

შეგიძლიათ შეუსრულოთ თქვენს დას სურვილი – მისი სიტყვიერი თანხმობით, ფიზიკური დასწრების გარეშე. მისთვის და თქვენთვის სასურველი ნათლიის შერჩევის შემდეგ მიაღებინებთ ბავშვს ქრისტეს ნათელს.

გახლავართ რწმენაში გაუთვითცნობიერებელი. ჩემმა მეგობარმა კი, რომელსაც შვილი შეეძინა, მთხოვა ნათლიობა. შემიძლია თუ არა ვიკისრო ეს მოვალეობა, თუ თავად არ ვარ მონათლული?

ცხადია, მოუნათლაობის გამო თქვენ არა გაქვთ უფლება, იყოთ ნათლია. ნათლიას დიდი პასუხისმგებლობა ეკისრება ღმერთის წინაშე ნათლულის სულიერი აღზრდისათვის. ხოლო თქვენ, მონათლულიც რომ იყოთ და არ ცხოვრობდეთ ეკლესიურად, მაშინაც კი გექნებოდათ მორალური დაბრკოლება ამ ნაბიჯის გადადგმისათვის – აბა, რა უნდა ასწავლოს ნათლულს ადამიანმა, ვინც თავად არის რწმენაში გაუთვითცნობიერებელი? საზოგადოდაც, ნათლობა არ უნდა ვაქციოთ ფორმალობად. ნათლობა – ეს არის ახალი ცხოვრების დაწყება იესო ქრისტეში და ნორჩ არსებას სჭირდება დახელოვნებული მეგზური, რომელიც ღვთივსათნო ცხოვრებას და ზნეობრივ სიკეთეს შთაუნერგავს მას, რათა იგი ღირსეულ ქრისტიანად ჩამოყალიბდეს.

შეიძლება თუ არა ცოლად შევირთო ბებიის ნათლულის ძმისშვილი?

ეკლესიურად არ გექნებათ დაბრკოლება, რადგან ნათელმირონობა ამ შემთხვევაში გვერდგამავალი ნათესაური შტოს წარმომადგენლებს აკავშირებს ერთმანეთთან და არა პირდაპირი შტოსას.

მყავს მოუნათლავი შვილი, თუ შეიძლება მოვახმარო მას, მცხეთაში მამა გაბრიელის საფლავიდან აღებული ნაკურთხი ზეთი?

მართალია, ამ ზეთთან არის დაკავშირებული უამრავი სასწაულებრივი კურნება, მაინც გირჩევთ მონათლოთ თქვენი შვილი, რადგან ეკლესიის წიაღში იგი უფრო დაცული იქნება საღვთო მადლის მოქმედებით.

შეიძლება თუ არა ნათლობამ გავლენა იქონიოს ავადმყოფი ბავშვის ჯანმრთელობაზე?

აღწერილია მრავალი შემთხვევა, როდესაც ნათლისღების საიდუმლოს შესრულებას არათუ გავლენა მოუხდენია ბავშვის ჯანმრთელობის გაუმჯობესობაზე, არამედ სასიკვდილოდ გადადებულიც მოუბრუნებია.

შემიძლია თუ არა მე, 16 წლის გოგონამ, მოვნათლო მამაჩემი (მე მონათლული ვარ)?

თქვენ რომ მამათქვენი მონათლოთ, შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ ეს ნათლობა იქნება რიტუალური. ნათლიის მთავარი დანიშნულებაა, იზრუნოს ნათლულის სულიერ აღზრდაზე. შვილის რჩევებს კი, უმეტესწილად, ძნელად იზიარებენ მშობლები. ამიტომ, უმჯობესია, ისეთმა ადამიანმა მონათლოს მამათქვენი, ვინც ნაყოფიერად იზრუნებს მისი სულიერებისათვის.

შენახული მაქვს ბავშვის ნათლობის სანთლები და პირსახოცები, რომლითაც შეამშრალეს ის ეკლესიაში. როგორ და როდის უნდა გამოვიყენოთ სანთლები და პირსახოცი?

თქვენ მიერ დასმული კითხვები იმდენად არაარსებით საკითხებს ეხება, რომ ნუ გაიკვირვებთ, თუ სხვადასხვა მოძღვრისაგან სხვადასხვა პასუხს მიიღებთ. ჩვენი პასუხი კი ასეთი გახლავთ: სანთელი შეგიძლიათ დაანთოთ ნებისმიერ დროს და ნებისმიერი საბაბით, ხოლო, რაც შეეხება პირსახოცს, ის აუცილებლად სათუთად უნდა შეინახოთ, რადგან მასზე წმინდა მირონის კვალია აღბეჭდილი.

მონათლული ვარ კათოლიკური აღმსარებლობის მიმდევრის მიერ, მართლმადიდებლურ ეკლესიაში. ნათლიამ იცრუა, თითქოს მართლმადიდებელი იყო. ეს ფაქტი ძალიან მაწუხებს. გთხოვთ, გამარკვიოთ, ვარ მონათლული თუ არა და რომელ რელიგიას მივეკუთვნები?

თქვენ ხართ მართლმადიდებელი ეკლესიის წევრი, რადგან მართლმადიდებლურ ეკლესიაში ხართ მონათლული. მაგრამ ნათლიად არ გეკუთვნით თქვენ მიერ ხსენებული კათოლიკე. თქვენი ნათლია არის ის მართლმადიდებელი მღვდელი, რომელმაც მოგნათლათ.

1958 წელს მომნათლეს თელეთის ეკლესიაში. მშობლებს არ ახსოვთ, მაშინ მართლმადიდებლური იყო ეს ეკლესია თუ გრიგორიანული. თავს ვთვლი მართლმადიდებლად. როგორ მოვიქცე?

საკმარისი არ არის, თავს თვლიდეთ მართლმადიდებლად. უნდა დააზუსტოთ, რომელი აღმსარებლობის მღვდელმა მოგნათლათ თელეთის ეკლესიაში და თუ ის იყო მონოფიზიტი, აუცილებლად უნდა გადაინათლოთ მართლმადიდებლურ ტაძარში.

ბებიის ნათლობაზე მივიღე მირონი ჩემი ნათლიის დაუსწრებლად – მის სახელზე. ერთი წლის შემდეგ მეორედ მოვინათლე ჩემი ნათლიის თანდასწრებით. ჩემი ორჯერ მონათვლა ხომ არ ეწინააღმდეგება მართლმადიდებლურ სარწმუნოებას?

თავდაპირველად უნდა გაერკვეთ, რას გულისხმობს თქვენი "მირონის მიღება" და თუ მასში რეალური ნათლისღება იგულისხმება, მაშინ თქვენი ქმედება ეწინააღმდეგება ეკლესიის ტრადიციებსა და წეს-ჩვეულებებს, რადგან მართლმადიდებლური ქრისტიანობა აღიარებს "ერთსა ნათლისღებასა მოსატევებლად ცოდვათა".

ბებიის ნათლობაზე მივიღე მირონი ჩემი ნათლიის დაუსწრებლად – მის სახელზე. ერთი წლის შემდეგ მეორედ მოვინათლე ჩემი ნათლიის თანდასწრებით. ჩემი ორჯერ მონათვლა ხომ არ ეწინააღმდეგება მართლმადიდებლურ სარწმუნოებას?

თავდაპირველად უნდა გაერკვეთ, რას გულისხმობს თქვენი "მირონის მიღება" და თუ მასში რეალური ნათლისღება იგულისხმება, მაშინ თქვენი ქმედება ეწინააღმდეგება ეკლესიის ტრადიციებსა და წეს-ჩვეულებებს, რადგან მართლმადიდებლური ქრისტიანობა აღიარებს "ერთსა ნათლისღებასა მოსატევებლად ცოდვათა".

ჩემი ძმა მონათლა მოუნათლავმა კაცმა. შეიძლება თუ არა მისი ხელახლა მონათვლა. თუ არა და როგორ უნდა მოვიქცეთ?

თქვენი ძმა მონათლულია. ის მოუნათლავი კაცი არ არის ნათლია, მაგრამ ამ შემთხვევაში ნათლიის მისია თვით მღვდელს აქვს შესრულებელი.

წერილს გწერთ ახალციხიდან. მონათლული ვარ სომეხი მღვდლის მიერ, იმ ხანად, როცა ჩვენთან ქართული ეკლესია არ მოქმედებდა. ნათლია ქართველია. საჭიროა თუ არა ხელახალი მონათვლა ქართულ ეკლესიაში?

თუ ტომით სომეხი მღვდელი სარწმუნოებით მართლმადიდებელია და მართლმადიდებლური წესით მოგნათლათ, არავითარი ხელახალი მონათვლა არ არის საჭირო. ხოლო თუ ის მონოფიზიტია, აუცილებლად უნდა მიმართოთ მართლმადიდებელ მღვდელს, რათა მისი მეოხებით შესრულდეს თქვენი ჭეშმარიტ სარწმუნოებასთან დაკავშირების საიდუმლო!

თუკი სამმა ნათლიამ მონათლა ბავშვი, ამ უკანასკნელმა სამი ჯვარი ერთდროულად უნდა ატაროს?

მონათლულმა უნდა ატაროს ერთი ჯვარი და არა სამი. თანაც, სავალდებულო არ გახლავთ, რომ ეს იყოს ნათლობის ჯვარი. ნათლობის ჯვარს ხშირად სათუთად ინახავენ, როგორც განსაკუთრებულ სიწმინდეს და სხვა ჯვარს ატარებენ.

მყავდა ერთი ნათლია, რომელიც ორი წლის წინ გარდაიცვალა. როგორ უნდა წარვმართო მომავალში ჩემი სულიერი ცხოვრება ნათლიის გარეშე?

ნათლიის დანიშნულება არის ადამიანის სულიერ ცხოვრებაზე ზრუნვა. ზრდასრულ ადამიანს ეკლესიის გზითა და წმინდა მამათა სწავლების მეოხებით აქვს ჭეშმარიტებასთან ზიარების საშუალება, რასაც იგი ნათლიის გარეშეც შეძლებს. რაც შეეხება თქვენს დამოკიდებულებას ნათელმირონობის მოვალეობისადმი, უნდა დაამყაროთ ლოცვითი ურთიერთობა ნათლიასთან და ილოცოთ მისი სულის გადასარჩენად.

ერთი წლის წინ მოვნათლე შვილი. ნათლობის ცერემონიალზე მას, წესისამებრ, ეკავა სანთელი, რომლის შესახებაც მღვდელმა მითხრა: – ბავშვს ყოველ დაბადების დღეზე ცოტა ხნით აუნთე ხოლმეო. მოხდა ისე, რომ ბოლო დაბადების დღეზე შინ არ ვიყავით და ვერ ავუნთე. მას შემდეგ არ მასვენებს დანაშაულის გრძნობა.

მღვდლის მსგავსი დარიგება შეგიძლიათ არ მიიღოთ მკაცრ აუცილებლობად. მას მხოლოდ ის სურვილი ამოძრავებდა, რომ თქვენთვის არ დაევიწყებინა უმნიშვნელოვანესი დღე თქვენი შვილის ცხოვრებაში – მისი ნათლისღება!

შეუძლია თუ არა 13 წლის გოგონას ბავშვის მონათვლა?

13 წლის გოგონას აქვს ნება ბავშვის მონათვლისა, ოღონდ იგი უნდა იყოს ეკლესიურად იმდენად გაცნობიერებული, რომ შეძლოს რელიგიურად აღზარდოს თავისი ნათლული.

ვარ 39 წლის. ბავშვობაში ორჯერ მომნათლეს. ვიცი, რომ ეს დიდი ცოდვაა, მაგრამ დღემდე ისიც არ ვიცი, საერთოდ, ვითვლები მონათლულად, თუ არა?

თქვენი პირველი ნათლობა ჩაითვლება ჭეშმარიტად, ხოლო მეორე – არა!

ვარ მონათლული მუსლიმანური წესით, მაგრამ შვილიშვილები მყავს ქრისტიანულად მონათლული და შინაც ქრისტიანულად ვლოცულობ. მაქვს თუ არა ამის უფლება?

თავდაპირველად გავარკვიოთ – რომელი სარწმუნოების მიმდევარი ბრძანდებით. თუ თქვენ მორწმუნე ქრისტიანი ხართ, უნდა მოინათლოთ და დაიწყოთ ეკლესიური ცხოვრება. ხოლო თუ თქვენ არ თვლით საკუთარ თავს ქრისტიანად და ამ მიზეზით არ გსურთ ნათლისღება, თქვენს ლოცვას არ ექნება ძალა.

მე, თვითონ მოუნათლავმა, ჩემი უცოდინარობით მოვნათლე მეგობარი ყველა წესის დაცვით. ითვლება თუ არა ის მონათლულად და ჩამეთვლება თუ არა ეს საქციელი ცოდვად?

შეგიძლიათ არ იღელვოთ. ნათლობა შესრულდა. ხოლო, თუ თვითონ თქვენ მოინათლებით, ამით განაახლებთ კავშირს მასთან, ვინც თქვენ წაგიყვანათ ნათლიად. ხოლო იმ საკითხს, ჩაითვლებით თუ არა ამ შემთხვევაში ნათლიად, თქვენ გაარკვევთ ეპისკოპოსთან.

რა დამოკიდებულება შეუძლიათ გააჩნდეთ ერთმანეთში ერთი ბავშვის ნათლიებს?

ერთი ბავშვის ნათლიები ერთმანეთის სულიერი ნათესავები ხდებიან.

საჭიროა თუ არა თავიდან მოინათლოს ადამიანი, როდესაც იეღოველთა სექტიდან მართლმადიდებლურ ეკლესიაში ბრუნდება?

ნათლობის განმეორება არ შეიძლება. როდესაც ადამიანი ხდება სექტანტი და იღებს მონაწილეობას სექტის წეს-ჩვეულებებში, მას ეძლევა ეპიტიმია (საეკლესიო სასჯელი). უმჯობესია, თუ ასეთ საკითხს გადაჭრის ეპისკოპოსი.

www.karibche.ambebi.ge



]]> https://mcvane.ge/main/35905-.html https://mcvane.ge/main/35905-.html https://mcvane.ge/main/35905-.html Fri, 16 Jun 2017 16:46:53 +0000 native-yes XX საუკუნის დასაწყისისთვის ქართლ-კახეთში ცნობილი იყო სამი წმინდა ადგილი, რომლებიც იმ ჩვილბავშვიან დედებს მფარველობდა, რძე რომ არ ჰქონდათ. ერთი თბილისის ახლოს, უძოს მთაზე მდებარე ეკლესია გახლდათ, მეორე - წყარო მცხეთის ჯვრისაკენ მიმავალ გზაზე, მესამე კი - კახთუბნის მონასტერი. ეს მონასტერი ღვთისმშობლის მიძინების სახელობისაა და გურჯაანის სამხრეთით, ქალაქიდან სამი კილომეტრის მოშორებით, კახთუბნის ხევის მარცხენა ნაპირზე მდებარეობს. VIII-IX საუკუნეებში აგებული ტაძარი XVII საუკუნეში აღუდგენიათ. სწორედ ამ სახით მოაღწია მან ჩვენამდე. კახთუბნის ხევს, მონასტრის სახელის გავლენით, ყოვლადწმიდის ხევსაც ეძახიან.

ამბავი, რომელიც 1878 წელს ჩაუწერია სოფლის მცხოვრებთაგან ლეო-მელიქსეთ-ბეგს, იმ მიზეზზე გვიამბობს, რომლის გამოც რძენაკლული დედები დღემდე სასოებით მოდიან ტაძრის მოსალოცად და ღვთის დიდი მოწყალებით განკურნებულნი ბრუნდებიან.

ძველად, როცა კახთუბანში სამონასტრო ცხოვრება ჩქეფდა, აქ უწყვეტ ნაკადად მოედინებოდნენ მლოცველები, რათა თაყვანი ეცათ ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატისთვის. ერთხელ მაცნემ ამბავი მოიტანა, მტრის რაზმი გვიახლოვდებაო. ტაძარში მყოფმა მრევლმა და ბერებმა სამალავებს შეაფარეს თავი. შემთხვევით გარეთ დარჩა მხოლოდ ქალი, რომელიც ჩვილს ძუძუს აწოვებდა. მტერი მონასტერს უახლოვდებოდა. ბედკრულმა დედამ აქეთ-იქით დაიწყო სირბილი. უეცრად ტაძრის კედელი გაიხსნა და ქალი დამალა. მალე დედამ იგრძნო, რომ რძე ეღვრებოდა. რძემ კედელი დაასველა და გარეთ გამოჟონა. ტაძრის ჩრდილოეთის კედელზე დღემდე ჩანს თეთრი ლაქები.

მონასტრის თავდაპირველი მფლობელის ვინაობა ისტორიულ წყაროებს არ შემოუნახავს. ცნობილია, რომ XVII საუკუნის დასაწყისში იგი ანდრონიკაშვილებს ეკუთვნოდათ. ბრძოლაში, რომელსაც მეფე თეიმურაზ I დიდოელთა წინააღმდეგ აწარმოებდა, დაიღუპა უშვილო თავადი ჯანო ანდრონიკაშვილი. მისი კუთვნილი მამულები კახთუბნის მონასტრითურთ თეიმურაზმა ერთგულ თავადს, მართლმადიდებლობისთვის თავდადებული მებრძოლის ზაქარია ალავერდელის ძმას ნოდარ ჯორჯაძეს უწყალობა.

ამის შემდეგ მონასტერმა სახე იცვალა. ახალმა პატრონმა სავანე აღადგინა, მოახატვინა და ღვთისმშობლის ძვირფასი ხატი შესწირა.

თვითონ ნოდარ ჯორჯაძე შთამომავლობითურთ კახთუბნის ტაძარში განისვენებს. შემორჩენილია სამი საფლავის ქვა. ერთი თავად როსტომ ჯორჯაძეს (1832 წ.) ეკუთვნის. დანარჩენ ორზე წარწერები არ იკითხება.

ტაძარში, როგორც ზემოთაც ვთქვით, დავანებული ყოფილა ივერთა ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატი, რომლის შესახებ გაზეთი "ივერია" 1889 წელს წერდა: "დახატულია კაკალზედა, მთლად მშვენივრად დაჩუქურთმულ ოქროში ზის. იმდენი ოქრო აქვს ამ ხატს, რომ სიმძიმით თითქმის ათ გირვანქაზე მეტი იქნება. ეს ხატი სიმაღლით ათი გოჯი იქნება, სიგანით - შვიდი".

ამ ხატის შესახებ საინტერესო ამბავს მოგვითხრობს დეკანოზი პოლიევქტოსი (კარბელაშვილი, 1937 წ.).

1615 წლის შემოდგომაზე ხმა გავარდა, შაჰ-აბასის ლაშქარი კახეთისკენ მოემართებაო. კახთუბნის მონასტრის წინამძღვარმა მამა იოანემ ბერები შეკრიბა. მამებმა გადაწყვიტეს, მონასტერი არ მიეტოვებინათ, ხოლო სიწმინდეები მიწისქვეშა საცავებში გადაემალათ. იმ ღამეს მამა იოანეს ღვთისმშობელი ეჩვენა და უბრძანა, სასწაულმოქმედი ხატი კახთუბნიდან ერთი კილომეტრის მოშორებით, წამებულის მონასტრის წმინდა გიორგის ტაძრის სვეტში დაემალათ. ბერებმა მეორე დილითვე აღასრულეს დედა ღვთისას ნება.

ცეცხლითა და მახვილით შემოიჭრა კახეთში შაჰ-აბასი. მრავალი მონასტერი სამუდამოდ დაცარიელდა და დაინგრა. დარბევას ვერც კახთუბნის მონასტერი გადაურჩა...

200 წლის შემდეგ, XIX საუკუნის დასაწყისში, მონასტერში მცირერიცხოვანი საძმო მოღვაწეობდა იღუმენ გაბრიელის წინამძღვრობით. ბერები დიდხანს ეძებდნენ ხატს მონასტრის სამალავებში, მაგრამ უშედეგოდ. ერთ ღამეს იღუმენს ყოვლადწმიდა ქალწული გამოეცხადა და უბრძანა, ამა და ამ ადგილას ვარ დატყვევებული და გამომიყვანეთო.

იღუმენმა მეორე დღესვე დაიბარა ვეჯინის ამაღლების მონასტრის წინამძღვარი იოსტოსი (ერისკაცობაში - თავადი ანდრონიკაშვილი, 1823 წ.), გურჯაანის მთავარანგელოზის ტაძრის წინამძღვარი მამა აბრაამი (დემუროვი) და სამღვდელოებისა და მრავალრიცხოვანი მრევლის თანხლებით წამებულის მონასტრისკენ გაემართა. ტაძრის შიდა სვეტს ჩრდილოეთიდან მიადგეს კიბე, გამოიღეს აგურები, ამოაბრუნეს ღვთისმშობლის ხატი და საზეიმო სვლით გადააბრძანეს კახთუბნის მონასტერში.

მონასტერი დაცარიელდა 1845 წელს, როცა ბერები იქვე ახლოს მდებარე ქაშვეთის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიაში გადაიყვანეს. წელიწადში ორჯერ - ღვთისმშობლის მიძინების დღესა და ტაძრის დღესასწაულზე (ბრწყინვალე შვიდეულის ორშაბათს) - ღვთისმშობლის სახეს საზეიმოდ მიაბრძანებდნენ კახთუბანში, სადაც უამრავი მლოცველი მიდიოდა ხატის თაყვანსაცემად.

XXს-ის 20-იანი წლებიდან ამ ტაძრებში ღვთისმსახურება შეწყდა.

ჩვენ შევეცადეთ, მივყოლოდით ღვთისმშობლის სასწაულთმოქმედი ხატის კვალს და მისი დღევანდელი ადგილსამყოფელი დაგვედგინა. როგორც ირკვევა, XX ს-ის 20-იან წლებში, როდესაც ბოლშევიკებმა ტაძრების ძარცვა-რბევა დაიწყეს, ქაშვეთის წმინდა გიორგის ეკლესიის მახლობლად მცხოვრებმა ერთ-ერთმა ოჯახმა ტაძრის ხატებისა და სიწმინდეების ნაწილი შესანახად წაიღო. "მერე, როცა განსაცდელმა ჩაიარა, გადავწყვიტეთ, რომ უკვე შეიძლებოდა, სიწმინდეები ტაძარში დაგვებრუნებინა. ასე რომ, მაცხოვრისა და ღვთისმშობლის ხატები, დაფარნები და შანდლები ძველ ადგილას დავაბრძანეთ. შინ დავიტოვეთ მხოლოდ ერთი ხატი. იმ დროისთვის ტაძრის შემოგარენი ღრეობისა და გართობის ადგილად იყო ქცეული. ორიოდე წლის შემდეგ ერთ-ერთ ხატზე ნატყვიარი გაჩნდა, ხოლო რამდენიმე დღეში ხატები საერთოდ გაქრა".

როგორც აღვნიშნეთ, ამ ხატებიდან ერთ-ერთი ღვთისმშობლისა იყო. აღწერილობით, ის ძალზე წააგავს მონასტრის ცნობილ სასწაულმოქმედ ხატს და შესაძლებელია, სწორედ ის იყოს.

იმედს ვიტოვებთ, რომ ხატს დღემდე ინახავს რომელიმე მორწმუნე ოჯახი, რომ დედა ღვთისა კვლავ ინებებს გამოჩენას და ღვთის დიდი მოწყალებით კვლავაც მრავალ სასწაულსა და კურნებას აღასრულებს.

კახთუბნის მონასტრის ტაძარი წარმოადგენს ორგუმბათიან ბაზილიკას და მსოფლიოში ანალოგი არ მოეპოვება. საინტერესოა, რომ სხვა ორგუმბათოვანი ტაძრებიც - მსოფლიო არქიტექტურის იშვიათი ნიმუშები - დაახლოებით ამავე პერიოდით თარიღდება, თუმცა ასეთი ტოლფასი გუმბათები სხვაგან არსად გვხვდება. ტაძრის სამხრეთით, შესასვლელის პირდაპირ, მიწის ქვეშ, ყოფილა კამაროვანი ოთახი, საიდანაც, მოსახლეობის გადმოცემით, ვეჯინის ამაღლების მონასტერში მიმავალი გვირაბი იწყებოდა. სხვა ვერსიით, გვირაბი ჩადიოდა ხევში, წყაროსთან.

1993 წლის ნოემბერში სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია II-ის ლოცვა-კურთხევით ტაძარში ღვთისმსახურება აღდგა. თანდათან დაიწყო სამონასტრო ცხოვრების აღორძინებაც. იმედი გვაქვს, მონასტერს დაუბრუნდება ძველი დიდება და ისევ იქცევა ქართული ბერ-მონაზვნობის ერთ-ერთ თვალსაჩინო სავანედ.

მოამზადა: ირინე იაკობიშვილმა

www.karibche.ambebi.ge]]> https://mcvane.ge/main/35889-.html https://mcvane.ge/main/35889-.html https://mcvane.ge/main/35889-.html Sun, 04 Jun 2017 15:59:22 +0000 native-yes 1950 წლის აპრილში მამა იოანე (კრესტიანკინი) დააპატიმრეს. მოულოდნელი იყო მისთვის, როცა კა-გე-ბეს თანამშრომლებმა მოასმენინეს მისი და ერთი მოხუცი მონაზვნის საუბრები იმდროინდელ სიტუაციასა და ქრისტიანთა მძიმე ხვედრზე. მამა იოანე ამ მონაზონზე ზრუნავდა. ეტყობა, მას სხვებიც ადევნებდნენ თვალყურს: გაზის მუშები, ელმონტიორები (ანუ კა-გე-ბეს აგენტები), რომელთაც გულუბრყვილო მონაზონი კარს არასოდეს უკეტავდა. ასე გაჩნდა ეს მაგნიტოფირები. დასმენით, პროვოკაციით, ცილისწამებით ცდილობდნენ მამა იოანეს "მოთვინიერებას". მაგრამ ამან ვერ დააბნელა მისი მოსიყვარულე გული. როცა პირზე წასაყენებლად დაკითხვაზე მოიწვიეს ვინმე მღვდელი, რომელიც კა-გე-ბეს განსაკუთრებულ დავალებას ასრულებდა, მამა იოანე გულწრფელი სიხარულით მივარდა თანამოძმეს საამბორებლად. მან კი, ორი ბატონის მსახურმა, ვეღარ გაუძლო სინდისის მწვავე მხილებას, გამოუსხლტა მამა იოანეს მკლავებს და მის ფეხებთან გონდაკარგული დაეცა.

* ღირსი ისააკ ოპტელი დიდ ყურადღებას აქცევდა იმას, რომ მამები მოუკლებლად დასწრებოდნენ ეკლესიაში ღვთისმსახურებას. "იუდა გამცემელსა ჰგავს, ვინც არ დაელოდება ღვთისმსახურების დამთავრებას და საჭიროების გარეშე ტაძრიდან გამოდისო", - ბრძანებდა.

* მამა არისტოკლესთან (+1918) ხშირად მიჰყავდათ ეშმაკეულნი. ღირსი მამა ზეთს სცხებდა, ლოცულობდა მათთვის და ეშმაკიც ტოვებდა სნეულს. ერთხელ ღირს მამასთან ვიღაც ეშმაკეული გათოკილი დედაკაცი მოიყვანეს, რომელსაც ორი ბრგე ვაჟკაცი ძლივს აკავებდა. მამა არისტოკლემ მკაცრად შეხედა და ჰკითხა: "ვინ მოგცა მასში შესვლის უფლება, ჰა?" მან კი წვრილი, გამყინავი ხმით უპასუხა: "ჩემი ნებით არ შევსულვარ, მან თვითონ შემიყვანა! მაგან მჭედელთან იმრუშა, მაშინ როცა კანონიერი ქმარი ჰყავს... ამან მომცა უფლება მასში შესვლისაო". მამა არისტოკლეს ლოცვით ეს ქალი ყველას თვალწინ განიკურნა.

* წმინდა ბარსანოფი ოპტელი მოჰყვა ამბავს, რომელიც ბერობის აღთქმის ღალატზე მოგვითხრობს.

ერთი მდიდარი კაცის შვილი ერთ-ერთ წმინდა სავანეში შედგა ბერად, მაგრამ ვერ გაძლო და ერში დაბრუნდა. უღალატა ბერობის აღთქმას და მეფის სასახლის ნაცვლად მყრალი ჭაობი არჩია. დაოჯახდა, შვილები შეეძინა. მონასტრიდან წამოსვლის მერე მალევე მიხვდა, რას მოაკლდა, მაგრამ უკვე გვიანი იყო. ერთხელ მეძველმანისგან გაცრეცილი, დახეული საბერო კაბა იყიდა და შინ მიიტანა. დიდ დღესასწაულებზე განმარტოვდებოდა ხოლმე მოშორებით მდებარე სამლოცველო ოთახში, ჩაიცვამდა ამ კაბას და მწარედ ატირდებოდა, იხსენებდა თავის ცხოვრებას წმინდა სავანეში.

* მე-15 საუკუნეში ბიზანტიის იმპერიას დიდი საფრთხე დაემუქრა თურქებისაგან. იმპერატორმა მანუელ პალეოლოგოსმა დასავლეთის სახელმწიფოთაგან დახმარების მისაღებად ყველაფერი გააკეთა, რომ რომის პაპთან უნიაში (ანუ ერთობაში) ყოფილიყო. მის მიერ იტალიაში, ფლორენციაში გაგზავნილმა ბერძენმა ეპისკოპოსებმა 1438 წელს, თუმცა ძალდატანებით, უნიას მოაწერეს ხელი და რომის პაპი ეკლესიის თავად აღიარეს. ამ კრებას ესწრებოდა წარმოშობით ბულგარელი რუსეთის მიტროპოლიტი ისიდორე. მანაც მოაწერა ხელი. შინ დაბრუნებულმა წირვებში პაპის მოხსენიება დაიწყო. აღშფოთებულმა მრევლმა გააძევა რუსეთიდან. არც ბერძენი ეპისკოპოსები მიიღო მრევლმა.

ვერ უშველა ამ უნიამ ბიზანტიის იმპერიას. 1453 წელს კონსტანტინოპოლი თურქებმა აიღეს.

XX საუკუნეში კიდევ ერთმა რუსმა მიტროპოლიტმა, ნიკოდიმოსმა მოისურვა მართლმადიდებელთა კათოლიკეებთან შეერთება. მცდელობა ჩაეშალა. უეცრად გარდაიცვალა - რომის პაპის მუხლებთან დაემხო სათაყვანებლად და განუტევა სული. განტევების ლოცვა კი მას რომის პაპმა წაუკითხა.

* ივანე მრისხანეს დროს ვლადიმირში ცხოვრობდა ახალგაზრდა მღვდელი ტიმოთე. ერთხელ რაღაც მძიმე ცოდვა ჩაიდინა და ხელისუფლება დასდევდა დასაჭერად. შეშინებულმა მიატოვა ცოლ-შვილი და ყაზანში გაიქცა. იქ მუსლიმანობა მიიღო, ორი თათრის ქალი შეირთო ცოლად. ღვთის საკურთხეველსაც უღალატა და სამშობლოსაც. ყაზანის ხანმა ის თავის სარდლად დაადგინა და რუსულ მიწებზე ხშირად გზავნიდა სარბევად. 30 წელი იცხოვრა ყაზანში ნამღვდლარმა, გამდიდრდა, პატივსაც სცემდნენ, მაგრამ ამ ხნის განმავლობაში ვერ ჩაახშო თავისი სინდისის ხმა, რომელიც მწარედ ამხელდა: "მოღალატევ, განდგომილო, ჯობდა ცოდვების გამო დასჯილიყავი, ვიდრე ქრისტე უარგეყო". ვინ იცის, როგორი იყო მისი სინანული.

ერთხელ დარბევის მერე რუსეთიდან ბრუნდებოდა. ჯარი წინ გაუშვა, თვითონ უკან მიჰყვებოდა. გაახსენდა თავისი მძიმე ცოდვა. შეეწყალა სამშობლო. შეემუსრა გული და ამოხეთქა საგალობელმა: "შენდამი იხარებს, მიმადლებულო, ყოველი დაბადებული". უეცრად ბუჩქებიდან მისკენ გამოიქცა ვიღაც რუსი ყმაწვილი. ტიმოთემ ხელი მახვილს სტაცა. შეშინებული ბიჭი მიწაზე დაეცა. "ვინა ხარ?" - ჰკითხა ტიმოთემ. "რუსი ტყვე ვარ ყაზანიდან გამოქცეული და გალობა რომ მომესმა, რუსი მეგონეო". შეძრა ბიჭის სიტყვებმა მოღალატის გული, დაემხო მიწაზე და უნუგეშოდ დაიწყო ტირილი. ბიჭმა მისი ამბავი რომ შეიტყო, ანუგეშა - არ არის ცოდვა, ღვთის გულმოწყალებას რომ აღემატოსო. ტიმოთემ ბიჭს სთხოვა, მიდი მოსკკოვის მიტროპოლიტ ფილიპესთან და ჰკითხე, ჩემისთანა ცოდვილისთვის თუ არსებობს სინანული. მიშუამდგომლოს დიდი მთავრის წინაშე და მიტევების სიგელი გამოგატანოს მიტროპოლიტისა და მთავრის ბეჭდით დაბეჭდილი. სამი თვის შემდეგ კი აქვე შეგხვდებიო.

შეეწყალათ მღვდელმთავარსა და დიდ მთავარს განდგომილი და ბიჭს შენდობის სიგელი გამოატანეს. შორიდანვე მოჰკრა ტიმოთემ ბიჭს თვალი. გადმოხტა ცხენიდან, მადლობა შესწირა, გამოართვა და გახსნა სიგელი. სიხარულის ცრემლები ღვარად ჩამოსდიოდა, კითხულობდა და თან ლოცულობდა: "ღმერთო, მოწყალე მექმენ მე ცოდვილს!" სიგელი წაიკითხა, დაემხო მიწაზე და წარმოთქვა: "გმადლობ შენ, ღმერთო, ყოვლად სახიერო და მრავალმოწყალეო, რომ ღირს მყავ მე უსულგულო ჩემი საშინელი ცოდვების მიტევებისა თვით მწყემსმთავრისგან!" ამ სიტყვებით მონანულმა ცოდვილმა სული განუტევა. გაოგნდა ბიჭი, მერე კი იქვე საფლავის გათხრა დაიწყო. დაღლილს მიეძინა. ტიმოთე წარმოუდგა და უთხრა: "შენს გამო ღმერთმა შემიწყალა. ჩემი ცხენი და ყველაფერი, რაც მაბადია, წაიღე შინ. სანამ ცოცხალი ხარ, მომიხსენე წირვაში და ჩემს სახელზე მოწყალება გაეციო". დაწვრილებით უამბო ბიჭმა მიტროპოლიტსა და მთავარს ტიმოთეს სიკვდილის ამბავი, აჩვენა მისი ქონება. ყველამ ერთად განადიდა ყოვლადსახიერი უფალი, რომელმაც შეიწყალა ღვთისა და ერის მოღალატე.

* არ უნდა უღალატო ღირს მამათა გარდამოცემებს, ანდერძებს, სურვილებს.

ოპტის უდაბნოში საუკუნოვანი ფიჭვების მოჭრა მოისურვეს. წმინდა ნექტარიოს ოპტელმა ბრძანა: "ეს არ უნდა მოხდეს. ჩვენი მამები ტოტის მოტეხას გვიკრძალავდნენ, არათუ ხის მოჭრას". მერე კი ასეთი რამ უამბო: "სიკვდილის წინ მამა ლევმა (წმინდანად შერაცხული) სკიტს ანდერძად დაუბარა, მისი გარდაცვალების დღე ძმათა "ნუგეშინისცემით" აღენიშნათ და ოლადები გამოეცხოთ. მისი სიკვდილის შემდეგ მამებმა - მოსემ და მაკარიმ დაადგინეს, რომ იმავე დღეს მისთვის ტაძარში საზეიმოდ დიდი პანაშვიდი გადაეხადათ. იცავდნენ კიდეც დიდი ხნის მანძილზე ამ მცნებას იღუმენ ისააკისა და სკიტის თავის, ილარიონის მმართველობისას. ამ დროს გაჩნდა ეს საცთურიც: მამა ლევის ხსენების წინა დღეს იღუმენს მნათე თეოდოსიმ უთხრა: ხვალ არ შეიძლება მოძღვრის საზეიმოდ მოხსენიებაო. იღუმენი კი ამბობდა, - წირვა უნდა ჩატარდესო. იმ ღამეს მამა თეოდოსის ძილში მამა ლევმა თმაზე ხელი ჩასჭიდა, აიყვანა სამრეკლოზე და დაემუქრა: "გინდა ჩაგაგდო?" ქვევით საშინელი უფსკრული ჩანდა. გაიღვიძა თეოდოსიმ, ზურგზე ტკივილი იგრძნო, სადაც მერე ძირმაგარა გაუჩნდა, მთელი თვე ავადმყოფობდა. ამ ამბავმა ცოტა შეანჯღრია ხალხი, თორემ საზეიმო მოხსენიებას აღარ აპირებდნენ.

იმავე დღეს სკიტში მამა ილარიონის მესენაკემ, ნილოსმა მოძღვარს დაუწყო დარწმუნება, - ოლადები აღარ გამოეცხოთ: მუშების სამზარეულოში გვიწევს გამოცხობა და მუშებს საქმეს ვწყვეტთ. თან მათაც უნდა გავუმასპინძლდეთ. ამდენი ფქვილიც აღარ გვაქვსო.

დაითანხმა სკიტის თავი. იმავე დღეს ავად გახდა მამა ილარიონი და სიცოცხლის ბოლომდე საღმრთო ლიტურგიის ჩატარება ვეღარ შეძლო; ნილოსს კი კეთრი დაემართა. ისე მოუძლურდა, რომ მუშებს სავარძლით მიჰყავდათ ღვთის ტაძარში. ამის გარდა, იმავე ღამეს, როცა ბოროტგანზრახულად შეწყვიტეს "ნუგეშინისცემა", სკიტის მუშათა სამზარეულოში მუშა დაიწვა და მოკვდა. ღვთისმოშიშმა ხალხმა გამტკიცული ფქვილის შეწირვაც შეწყვიტა... ნახე, რა ხდება როცა ეურჩებიან და ღალატობენ მამათა გარდამოცემებს?"

* წმინდა იოანე ოქროპირი მიმართავს ცოლის მოღალატე ქრისტიანს: "თავს რითი იმართლებ? ნურაფერს მეტყვი ბუნებრივ ვნებებზე. იმიტომაც არის დადგენილი ქორწინება, რომ საზღვარს არ გადახვიდე. რამეთუ ღმერთმა, რომელიც შენს მშვიდობასა და პატივზე ზრუნავს, იმიტომ მოგცა მეუღლე, რომ ბუნების განხურვება ცოლით დაიკმაყოფილო და განთავისუფლდე ყოველგვარი ვნებისგან. შენ კი უმადური სულით ღმერთს შეურაცხყოფას აყენებ. უარყოფ ყოველგვარ სირცხვილს, არღვევ საზღვრებს, შებილწავ საკუთარ სახელს.

რატომ მისჩერებიხარ სხვის სილამაზეს? რატომ მისჩერებიხარ სახეს ქალისას, რომელიც შენ არ გეკუთვნის? რატომ არღვევ ქორწინებას? რატომ შებილწავ საკუთარ საწოლს? შენმა ცოლმა იმისთვის კი არ დაუტევა მშობლები და ნათესავები და მოვიდა შენთან, რომ შენგან შეურაცხყოფა მოითმინოს, ვინმე უსახურ მონად ჩათვალო და დაუსრულებლად ეჩხუბო! შენ ცხოვრების თანამგზავრად თავისუფალი და ღირსებით თანასწორი ადამიანი აირჩიე. განა არ არის უგუნურება, რომ მის მზითევს უფრთხილდები, ხოლო შეურაცხყოფ მას, რაც მზითევზე უძვირფასესია - წმინდა უმანკოებას, და საკუთარ სხეულს, ცოლს რომ ეკუთვნის?!

ნუ მეტყვი, რა მოხდა, თუ ქალს დაჟინებით შევხედავო. თუ გულით იმრუშებ, მალე ხორცითაც შესცოდავ.

თუ გინდა ქალის ყურებით დატკბე, მაშინ შენს ცოლს არ მოაცილო მზერა, გიყვარდეს იგი - ეს არ ეწინააღმდეგება სჯულის კანონს".

* წმინდა იოანე ოქროპირი ბრძანებს: "როცა ქმარი სხვისკენ გულით მიიქცევა, გაყოფილი სულით, ეშმაკისაგან მართული, საკუთარ სახლს ყველანაირი მწუხარებით ავსებს და თუ ცოლსაც ამგვარი ვნება გაიტაცებს, მაშინ საფუძვლითურთ. ყველაფერი თავდაყირა დადგება".

სტატიის ავტორი: კახაბერ კენკიშვილი

www.karibche.ambebi.ge]]> https://mcvane.ge/main/35887-.html https://mcvane.ge/main/35887-.html https://mcvane.ge/main/35887-.html Sun, 04 Jun 2017 15:54:44 +0000 native-yes აღდგომიდან 50-ე დღეს, კვირას, მართლმადიდებელი სამყარო სულთმოფენობის დღესასწაულს აღნიშნავს. ამ დღეს ტაძარში ყვავილები უნდა აკურთხოთ და შინ წაიღოთ. შაბათი კი მიცვალებულთა დღეა, სულთაობა და მასაც სათანადო აღნიშვნა სჭირდება. ამ ყველაფერთან დაკავშირებულ კითხვებზე წმინდა ამბროსი აღმსარებლის სახელობის სულიერებისა და კულტურის ცენტრის ხელმძღვანელი, მღვდელ - მონაზონი ანდრია (სარია) გვაპუხობს:

- აღდგომიდან 50- ე დღეს სულთმოფენობაა, როგორ უნდა აღვნიშნოთ ეს დღე?

- სულთმოფენობისთვის მზადება, არის უძველესი ტრადიცია, ქრისტიანები არა მხოლოდ შინაგანად, გარეგნული თვალსაზრისითაც რთავდნენ ტაძარს ყვავილებით, მწვანე მინდვრის მასით, წირვის შემდეგ იკურთხება ეს ყვავილები. ტაძრის მწვანედ შემოსვის ტრადიცია ძველი აღთქმიდან იღებს სათავეს, კარვობის დღესასწაულზე ისრაელიანები თავიანთ სახლებს ყვავილებითა და ბალახით რთავდნენ: ქალაქგარეთ ტალავრებს აწყობდნენ - ტოტებისგან დაწნულ კარვებს დგამდნენ. რამდენიმე დღის განმავლობაში ამ კარავში ცხოვრობდნენ და ამით იხსენებდნენ სინას მთის ძირში ცხოვრებას, სადაც უფალმა 10 მცნება მისცა მოსეს. მსგავსად მოსესა და მოციქულთა, ჩვენც უნდა აღვიჭურვოთ მოლოდინით, რათა სულიწმინდის ნიჭის ვეზიაროთ.

- ეკლესიაში ყვავილების თაიგული მიაქვთ, მინდვრის ყვავილები ჯობს თუ დეკორატიული თაიგულიც შეიძლება?

- ნებისმიერი სიმწვანის მიტანა შესაძლებელია.

- ყვავილების თაიგული გავახმოთ და ისე შევინახოთ?

- სულიწმინდის მადლი მაკურნებელ ძალას აძლევს ბალახსაც, ამიტომ მორწმუნეები ტაძარში დაფენილ სიმწვანესა და ბალახებს მთელი წელი ინახავენ - ზოგიერთები ბალახის ნახარშსაც სვამდა და გამოიკვეთა რომ მაკურნებელი ძალა აქვს.

- რამდენი ხანი უნდა შევინახოთ გამხმარი ყვავილების თაიგული და მერე სად უნდა წავიღოთ?

- წლიდან- წლამდე შეგვიძლია ვცვალოთ და ძველ სუფთა ადგილას დავწვათ.

- ზოგიერთი ამ გამხმარ ყვავილებს ხარშავს და სამკურნალოდ იყენებს, ზოგი ნაჭერში ათავსებს და ბალიშის ქვეშ იდებს, სხვადასხვა დაავადებებისგან კურნავსო, სწორია თუ არა ეს?

- ადამიანს რწმენისაებრ ეძლევა ყველაფერი, ჩვენს სარწმუნოებაზეა დამოკიდებული სულიერი განახლება.

- სულთმოფენობის წინა დღეს სულთაობას, მიცვალებულთა ხსენებასაც აღვნიშნავთ, რა არის ამ დღითვის საჭირო?

- წირვაზე მივიდეთ და ზიარებისთვის განვემზადოთ, ასევე ჩვენი გარდაცვლილი წინაპრები მოვიხსენიოთ. ადამიანს რატომღაც მხოლოდ ცოცხლების ჯანმრთელობა ახსენდება და მიცვალებული მივიწყებას ჰყავს მიცემული. ასაკოვან გარდაცვლილებზე არას ვამბობ.

- კორკოტი უნდა მოიხარშოს? მიცვალებულთა სახელზე წირვა და პანაშიდი ტარდება?

- კარგი იქნება ჩვენგან მცირედი ძღვენი. წესით ყველა ტაძარში სრულდება დიდი პანაშვიდი და წირვა აღევლინება.

- ტაძარში მიტანილი საკურთხიდან შეიძლება სახლში წამოვიღოთ და ნაწილი ტაძარშიც დავტოვოთ?

- რაღა თქმა უნდა, ამის შეზღუდვა არ არსებობს. ძღვნად რაც მიგვაჩნია დავტოვებთ, წასაღებს კი თან გავიყოლებთ. სახლშიც მივირთმევთ ნაკურთხ პროდუქტს.

- საფლავზეც უნდა გავიდეთ?

- წირვისა და პანაშვიდის შემდეგ, ვისაც უდიდესი სურვილი აქვს საფლავთან მისვლით გული დამშვიდოს, წინაპარი გაიხსენოს და დამატებით ილოცოს, ამაში ცუდი არაფერია. მთავარია საღამოს ლოცვაზე არ დააგვიანოს ადამიანმა და მეორე დღისთვის განემზადოს საზიარებლად. ვინც ტაძარში არ დადის ან ვერ ახერხებს, შეუძლია საფლავზე გასვლით კიდევ ერთხელ შეავედროს უფალს განსვენებულის სული.

თეა ცაგურიშვილი

www.mshoblebi.ge
]]>