https://mcvane.ge/ https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26769-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26769-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26769-.html Sat, 20 Oct 2012 17:28:40 +0000 native-yes
მე დავიბადე სოფლის განაპირას. ქარი და ყინვა იყოფდა, თურმე, იმ თოვლიან ღამეს. დედა მძიმედ ყოფილა, ამიტომ ბებია-ქალი, რომელიც სოფლიდან მოუყვანიათ, მთელი ღამე დარჩენილა ჩვენთან.
ჩვენი სახლის უკან მდინარე გადიოდა. დიდი არ ეთქმოდა, არც — მცირე. დარსა და მშრალ ამინდში ანკარა იყო, სუფთა, როგორც ბავშვის თვალები. ავდარში კი აიმღვრეოდა: ტალახითა და ღრიანცელით მოდიოდა და სოფელში ისე იქცეოდა, როგორც განებივრებული ბავშვი ოჯახში.
უკანა ოთახის ფანჯარა, სადაც, ჩვეულებრივ, ოჯახის წევრები (მე, დედა და მამა) ვატარებდით უმეტეს დროს, მდინარეს გადაჰყურებდა. მამა ყოველთვის ამ ფანჯარასთან იჯდა, სულ თუთუნს ეწეოდა და წამდაუწუმ მდინარეში იფურთხებოდა (ნაგავსაც იქ ისროდა). ,,არ შეიძლებაო“, გამუდმებით საყვედურობდა დედა. ,,აიტანს!“ — მშვიდად პასუხობდა მამა.
ვიზრდებოდი. როცა შევკაცდი, სასწავლებლად ქალაქს მიმაშვილეს. ქალაქმა განსაკუთრებულობის გარეშე მიმიღო, როგორც ფოსტა ღებულობს ჩასაბარებელ წერილს.
წლები ვსწავლობდი. მიყვარდა და არ დავქორწინდი. შემდეგ დავქორწინდი, მაგრამ არ მყვარებია. ბოლოს სულ მარტო დავრჩი. ასე მარტოობაში კიდევ ერთი-ორი წელი ვიქალაქელე. ესეც მომბეზრდა და სახლისკენ გამოვწიე.
შინ მხოლოდ მამა დამხვდა. ფანჯარასთან იჯდა და თუთუნს ეწეოდა. წამოდი დედაშენს განახებო, მითხრა და სოფლის ბოლოში ნაცნობ ბორცვზე ამიყვანა. იქ დედა ვნახე, მხოლოდ ჩვენს შორის მიწა იყო. მამას საფლავზე ლოდი დაედო, ზედ არც არაფერი ეწერა და არც არაფერი იკითხებოდა.
ვცხოვრობდით. მამა ისევ ფანჯარასთან იჯდა, მუდამ თუთუნს ეწეოდა, სვამდა, სისხლს აფურთხებდა და ხანდახან პირსაც აღებინებდა. ყველაფერ ამას მდინარე ,,იტანდა“. ბოლოს და ბოლოს, ალბათ, მობეზრდა ეს ყოველივე, იფიქრა, მდინარე მეც ამიტანსო... ერთ დილით მისი სხეული მეზობელ სოფელში დაატოვებინეს მდინარეს. შემოდგომის მზე-ფოთლიან დღეს ჩემსა და მამას შორისაც ჩადგა მიწა.
ახლა ასე ვცხოვრობ — როგორც ტყეში ხის გადანაჭერი კუნძი; ყველაფერი მეზარება. ხანდახან ვფიქრობ, რომ მდინარე მეც ამიტანს. ესეც მეზარება. უმეტეს დროს ფანჯარასთან ვატარებ, მდინარეს ჩავყურებ და თუთუნს ვეწევი, ხანდახან ვსვამ. ნელ-ნელა მამას ვემსგავსები. მხოლოდ მდინარეში არ ვიფურთხები და არც ნაგავს ვისვრი, რადგან ეს რომ გავაკეთო, ვიცი, დედის სიტყვებს ვიგრძნობ — ,,არ შეიძლებაო“...
მე კი მეშინია, არ ვუპასუხო: ,,აიტანს!“...
]]> https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26768-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26768-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26768-.html Sat, 20 Oct 2012 17:27:11 +0000 native-yes გაივლის დრო, მე აღარ ვიქნები!...
ერთხელაც გადახედავთ თქვენს წარსულს და მე ისე წამაწყდებით, როგორც ძველ ნივთებში შემთხვევით ნაპოვნ ბავშვობისდროინდელ სათამაშოს. ისეთი შენახული ვიქნები, როგორიც მეხსიერებაში მომისროლეთ. გაგეღიმებათ და ალბათ რაიმეს გაიხსენებთ — მხიარულს ან სევდიანს.
გაგახსენდებათ, ალბათ, ის დღე, თქვენ რომ პატარა ბედნიერება მოგანიჭეთ და გაგახარეთ. მაშინ მეც ბედნიერი ვიყავი (გაიხსენეთ ჩემი სახე)! იქნებ, ისეთი დღეც გაიხსენოთ, სევდა რომ შეგყარეთ, თუმცა, არასოდეს მქონია სურვილი, სევდიანი მენახეთ! არც იმ დღის გახსენება დაგავიწყდეთ, ტკივილი რომ მოგაყენეთ და გაგაბრაზეთ! გთხოვთ, თქვენი გაბრაზებაც გაიხსენოთ! შეიძლება, გაგახსენდეთ, ოდესღაც რომ უდიერად მომეპყარით და გული გეტკინოთ. მაგრამ მოიშორეთ სინანული — მე თქვენგან სიხარულიც მახსოვს, სითბოც და სიყვარულიც, ყურადღებაცა და მხარდაჭერაც არაერთხელ მიგრძვნია თქვენგან!...
კიდევ გაიხსენებთ, ალბათ, რაიმეს, თუ დრო გექნებათ. გაგახსენდებათ და დარწმუნდებით, რომ შეიძლებოდა ,,მაშინ “ არ გაბრაზებულიყავით, ,,იმ დღესაც“ შეგეძლოთ პატიება, წუთის მოთმენაც შეიძლებოდა! შეიძლებოდა შეურაცხყოფაც არ ყოფილიყო! მაგრამ მე მაინც მადლობელი ვარ — სიყვარული ხომ იყო?! სიხარულიცა და სითბოც ბევრი ყოფილა! თუმცა, შეიძლებოდა უფრო მეტიც ყოფილიყო — თქვენთვის, სხვისთვის, ჩემთვის!...
ალბათ, კიდევ გაგახსენდებათ რაიმე. გაგახსენდებათ ჩემს სიახლოვეს თეთრად გათენებული ღამე — იქნებ, ქარიანი, იქნებ, წვიმიანი. გაგახსენდებათ დილა და საღამო, პაპანაქება სიცხე და სუსხიანი სიცივე, ქარი და წვიმა... და ყველგან ვიქნები მე — ხან მხიარული, ხან სევდიანი, ღიმილიანი ან პირქუში, გაბრაზებული ან სიხარულით სავსე! გთხოვთ, ისეთიც გამიხსენოთ, უკანასკნელად რომ მნახეთ! თქვენ თავს გადააქნევთ. იმიტომ, რომ მე აღარ ვიქნები. თუმცა, ვიქნები, მაგრამ წარსულში — შემთხვევით ნაპოვნი ბავშვობისდროინდელი სათამაშო...
]]> https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26767-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26767-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26767-.html Sat, 20 Oct 2012 17:25:18 +0000 native-yes
ბაბურა დაძაბული იჯდა. მზერაც დაძაბული ჰქონდა, ისეთი, როგორიც ბავშვებს ტელევიზორში საშინელების ცქერისას აქვთ. დაძაბულობა ბაბურას პირში გაჩრილ სიგარეტსაც უსწრაფებდა დაფერფვლას.
ჯერ ისევ დილა იყო. მოასფალტებული სველი გზის ორივე მხარეს, აგორებული ჭუჭყიანი თოვლის მიღმა, ნაძვის ტყე იწყებოდა. სუსხიანი ქარი უბერავდა და ვეებერთელა ნაძვები დროდადრო ისე ირხეოდნენ, როგორც წყალმცენარეები წყლის ამღვრევისას. ავტომობილი შეუნელებელი სისწრაფით მიჰქროდა სწორ გზაზე. თბილ, მყუდრო სალონში ქარისა და ძრავის დახშული ხმა შემოდიოდა.
ბაბურამ სარკმელში ნამწვავი ისროლა, თან ხელი ქერა თმაზე გადაისვა. წინ ავტობუსი გამოჩნდა. ავტომობილმა სიჩქარეს უკლო და მარჯვენა მხარეს გადაინაცვლა. ავტობუსმა ხმაურით ჩაიქროლა, ბაბურამ ფანჯრებში ბავშვებს მოჰკრა თვალი.
გზა გათავისუფლდა. ავტომობილმა სიჩქარეს უმატა. ღრუბლებიდან მზე გამოვიდა და სხივთა ბრწყინვალება კაშკაშა თეთრ თოვლზე თვალისმომჭრელად აელვარდა.
ბაბურამ სათვალე მოიძებნა. ის იყო ორი-სამი წამით გზას მოაშორა თვალი, რომ მკვახე დარტყმის ხმა გაიგონა. ბაბურას რეაქცია მუხრუჭი იყო — ავტომობილი გასრიალდა და გზის პირას თოვლში გვერდულად დადგა.
ძრავა დადუმდა, ბაბურა გადმოვიდა და გზა მოათვალიერა. მოშორებით შავი ფრინველი ეგდო. ბაბურა მიუახლოვდა და ჩაიმუხლა. ყვავი უკვე მკვდარი იყო, ნისკარტიდან სისხლი დაექცია. ბაბურამ ჯერ გადააფურთხა, მერე ფრინველს ფრთაში ხელი მოჰკიდა და ტყისკენ თოვლში ისროლა. მზე ისევ ღრუბლებში გაიბინდა, ქარმა მოუბერა და ნაძვებმა ყრუ ხმოვანება შვეს.
ბაბურა დაბრუნდა და ავტომობილს დაუწყო თვალიერება. უსულო რკინას მკვლელობის მცირედი კვალიც არ აჩნდა. ანაზდად ბაბურამ ზურგში მზერა იგრძნო. გასწორდა და ტყისკენ შებრუნდა. ნაძვთან ქალი იდგა, ნაძერწივით გაქვავებულს გაყინული მზერა ბაბურაზე მიებჯინა. ახლა ბაბურაც უცქერდა ქალს. ეცნო ეს გამოხედვა, სადღაც ნახული ეს თვალებიც და მეხსიერება დაძაბა, თან ისევ მონუსხული უყურებდა უცნობს. არც ქალი აშორებდა მზერას.
ამგვარმა დუელმა წამები გასტანა. პირველი ქალმა იბრუნა პირი — შეტრიალდა, ტყეში შევიდა და ბაბურას გაყინულ თოვლზე ჭრაჭუნით მიმავალი ნაბიჯების ხმა შეატოვა.
გარშემო სიჩუმე ჩამოწვა. ბაბურა, ვიდრე ავტომობილში ჩაჯდებოდა, ერთხანს გარინდებული იდგა, შუბლშეჭმუხნული ტყეს გაჰყურებდა. ამაოდ დაშვრა — ვერ გაიხსენა ეს თვალები!
საჭესთან სიგარეტს მოუკიდა და ისევ ტყეს მიაცქერდა. გზაზე ავტომობილმა ჩაიქროლა. ბაბურა გამოერკვა და ძრავა ჩართო. ავტომობილი შეირხა, შეტორტმანდა, თოვლიდან ღმუილით გადმოვიდა და ნაძვებს შორის გავლებულ ასფალტზე გაეხაზა...

ბაბურა გადმოვიდა, ავტომობილის კარი მიხურა და ვიდრე სადარბაზოში შევიდოდა, მაღლა ფანჯრების მწკრივს ააყოლა მზერა.
ლიფტის ლოდინში სიგარეტს მოუკიდა. მაღლაასულმა მაჯაზე საათს დახედა და წაბლისფერ კარზე ზარი დარეკა... ერთხელ, მეორეჯერ... დაელოდა. არავინ გააღო. კიდევ რამდენჯერმე დარეკა და კვლავ რომ არავინ გააღო, ჯიბიდან გასაღებების აცმა ამოაძვრინა.
ბაბურამ ცარიელი ბინის ცარიელი ყველა ოთახი დაიარა. სასადილოში მაგიდაზე კოლოფის გვერდით პირდაღმა დაგდებული ბანქოს ქაღალდი იპოვა, რომელზეც წითელი ფლომასტერით რამდენიმე სიტყვა ეწერა. ბაბურამ ხელში აიღო იგი. ,,წავედი აღარ მელოდო! მშვიდობით!“ — წაიკითხა ბუტბუტით და ქაღალდი თითებში დაატრიალა. მეორე მხარეს რომ დახედა, უმალ მიხვდა, რატომ ეცნო დილით ტყის პირას უცნობი ქალის თვალებში ნაშობი გაყინული მზერა. გონებაში საკუთარ თავსაც დასცინა ირონიით — რამდენჯერ გინახავს, რატომ ვერ მიხვდიო?! თავი გადააქნია. ნაფაზი დაარტყა, დააქრო... და კარისკენ შებრუნდა. ნამწვავიცა და ფურცელიც იატაკზე დავარდა...
ბანქოს ქაღალდი ყვავის ქალი იყო...
]]> https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26766-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26766-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26766-.html Sat, 20 Oct 2012 17:22:09 +0000 native-yes
— საათს დავყურებ — ჯერ დრო საკმაოდ მაქვს! ვიდრე გაიმა თავს წესრიგში მოიყვანს, გასასვლელებში დავეხეტები. დღეს ორივე ადრე გავთავისუფლდით. საღამოს, ალბათ, ლამაზი სიზმარივით გავატარებთ. სიზმარზე გამახსენდა, ღამით სიზმარი ვნახე, საოცარი ფერადი სიზმარი...
...დროის უდაბნოში მოვხვდი! არ ვცდები — დროის უდაბნოში ვარ! ირგვლივ სიჩუმეა, ბგერაც არ ისმის. სიჩუმის ვაკუუმში ვიმყოფები. უკვე ქვიშაზე ვდგავარ. ქვიშა ყვითელია, ყვითელი ყვითელი. რაღაც მაკლია, რომ უდაბნო სრულად შევიგრძნო. აქ არ ცხელა. პირიქით, ცივა. რაღაც მაწუხებს...
ქვიშაზე მივდივარ, უფრო სწორად, მივქანაობ. სად? შორს, ბარხანებში, უზარმაზარი ქვიშის საათი დგას. საათი, როგორც უნდა იყოს, მინის არის და შავი (ალბათ, ხის) სახელურები აქვს. კვლავ რაღაც მაწუხებს...
ისევ მივქანაობ. ჩემს გვერდით საათის გრძელი ისარია ჩაფლული. ეს წამია! ჰო, წამია! ირგვლივ ვიყურები — თითქმის ყველგან წამებია ჩაფლული. წუთებიც არის, აქა-იქ — საათებიც. ფეხი რაღაც მაგარს მოხვდა. ლუდის ცარიელი ქილაა...
ისევ მივქანაობ. ჯერ მხოლოდ ერთი წამი გავიარე. ჰორიზონტზე ადამიანს ვხედავ. ხელს ვუქნევ. ისიც მიქნევს. ვითომ მირაჟია?! ჩემს წინ ქვიშაში თავის ქალაა ჩაფლული. ქვიშის საათი უკვე არც ისე შორს არის. რაღაც მაწუხებს. მივხვდი რა — თვალებში მანათებს... პროჟექტორი! მაღლა ვიხედები. ზემოდან უამრავი პროჟექტორი დამყურებს, ზოგი ანთებული, ზოგიც — ჩამქრალი. მე სუსტი მხედველობა მაქვს, ჩემი თვალები მკვეთრ შუქს ვერ უძლებენ...
ფეხსაცმელები ქვიშით ამევსო. სიარული მიჭირს. ქვიშაში ჩაფლულ წამს ჩავუარე. რა დიდი მანძილია წამებს შორის?! თუ მე მივდივარ ნელა?! მაგრამ მე ხომ დრო არა ვარ?!
მივლასლასებ. აქა-იქ ქვიშაში სხვადასხვა ნივთებს ვპოულობ. ერთ ადგილას ადამიანის ჩონჩხსაც ვაწყდები. კიდევ ერთ წამს ჩავუარე. ჰორიზონტზე ადამიანს ვხედავ ისევ. გავჩერდი. ისიც ჩერდება. ვიცანი საკუთარი თავი. ,,ჰორიზონტი“ მოსარკულია. ასე ალბათ უდაბნო უფრო დიდი ჩნდება...
ქვიშაში ჩაფლულ წამთან ვჩერდები. თავი საათის ისარი მგონია — მივდივარ მე, მიდიან წამებიც. თუმცა ნელა, მაგრამ მაინც მიდიან. ვჩერდები მე და ,,დროც“ ქვავდება...
უკვე ქვიშის საათთან ვარ. იგი ჩემგან რამდენიმე ნაბიჯშია. გავკვირდი — საათში ქვიშის ნაცვლად პატარა საათები ჰყრია. ქვიშის საათი ქვიშის საათი არ არის. ქვიშის საათი საათის საათია!...
— ზარბე!... — მესმის სიჩუმეში. გაიმას ხმაა. უკან ვიყურები. იგი, უკვე ჩაცმული, დგას და მომღიმარი სახით მიყურებს. ვბრუნდები.
— რატომ მაინც და მაინც მიუზიკლი და რატომ მაინც და მაინც ,,დროის უდაბნო?!“ — ვეკითხები გაიმას, როცა უკვე სასაუბრო მანძილზე ვუახლოვდები. — აქ მშვენიერი ფანტასტიკური ფილმის გადაღება შეიძლება!
გაიმას ეღიმება. მერე ყურებზე, რომლებზეც საყურეებად პატარა საათები ჰკიდია, ხელს ისვამს.
— წუთში დავბრუნდები! — ამბობს და გადის. ალბათ, საგრიმიოროში.
უკვე მყარ ზედაპირზე ვდგავარ, გაიმაც ბრუნდება, მხოლოდ სხვა საყურეებით.
— მოგწონს ჩვენი პავილიონი?! — მეკითხება.
— ფეხსაცმელები ქვიშით ამევსო!... — ვპასუხობ და ფეხსაცმელს ვწვდები.
გაიმას ეღიმება...
]]> https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26765-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26765-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26765-.html Sat, 20 Oct 2012 17:15:17 +0000 native-yes
ფიცარი არის ფართო და გრძელი, და ჰგავს სიზმარს, ფერადსა და მშფოთვარეს. ალბათ ამიტომ ჩემი ყურადღება ოთახში შემოსვლისთანავე ჩაეჭიდა სწორედ მას, და არა იმას, ვის გამოც აქ ვართ მოსულნი.
ფიცარი იწყება თეთრად. ნელ-ნელა სუფთა ფერი ორი დიდი თვალის უკან იკარგება. აქედან თეთრ ფონს ჭრელი ცვლის. თვალები იყურებიან გვერდზე, თეთრი ხისკენ, რომელსაც შავი ნაყოფი ასხია. შემდეგ არის ტუჩები, წითლად შეღებილნი, ამბორს რომ ელიან. მათკენ მიილტვის ჟირაფის თავი. მისი კისერი ქალის შიშველი მკერდიდან ამოდის. გრამაფონი, რომელსაც რუპორის ნაცვლად ადამიანის ყური აქვს, სისხლის ტბორში დგას. სისხლში იწყება ფეხიც (აშკარად ქალის). ჯერ არის ტერფი, მერე წვივი... მუხლი... ბარძაყი... ,,შავი ლაქა“, ისევ ბარძაყი... მუხლი... წვივი... ტერფი! კვლავ სისხლი! ამჯერად სისხლში სათვალე დევს, რომელზეც გველი შემოხვეულა. ბოლოს მხოლოდ შავი ფერია და მეტი არაფერი!
ფიცარი სიზმარივით უცებ მთავრდება. შიშველი ქალის გადაშლილი ფეხები ყველაზე დიდი გამოსახულებაა ამ მისტიკურ პანორამაზე. ვიცი, თვალებთან, ტუჩებთან და მკერდთან ერთად ვის ეკუთვნიან ისინი. არ მეგონა, მხატვრები ფიცრებზეც თუ ხატავდნენ.
თვით ოთახიც დიდ აბსტრაქტულ სურათს ჰგავს, რომელზეც თეთრი ფერი (კედლები) სჭარბობს. ერთ კუთხეში წითელიც გაყინულა. საღებავები და ორი ფერადი ნახატი ერთიან თეთრ ფონზე ჭრელ ფიგურებად აღიქმება. კუთხეში შებრუნებით მიწყობილი ტილოების საპირისპირო მხარეს წითელი იწყება. თუმცა, წითელიც ირევს ფერებს: თმა, წვერი და შარვალი ერთი — შავი ფერისანი არიან. მწვანე პერანგი ლურჯ ზოლებს დაუსერავს. სახეზე ყვითელი და ნაცრისფერი ერთმანეთს ეცვლება...
წითელი სისხლია, სხვა დანარჩენი — მხატვარი, პირქვედამხობილი და მკვდარი.
ოთახში შავი აჩრდილები ფათურობენ. მე ცოტა ხნით დამავიწყდნენ კიდეც ისინი. ყველამ თავისი საქმე იპოვა, მე კი... ვინ ვარ მე?! მეზობელი, რომელმაც მეზობლის გვამი აღმოაჩინა და ახლა მისი თანდასწრებით დანაშაულის ადგილის მოკვლევა ხდება.
— ჯერ თავში ჩაქუჩი (თვალები უმალ იატაკზე დაგდებულ ჩაქუჩს აცხრება) ჩაურტყამს, შემდეგ კი, თავის დაზღვევის მიზნით, კისერში სამართებელი გამოუსვამს, — ასკვნის სათვალეებიანი, ჩემის შეტყობით ექსპერტი, — ჰმ, არავითარი ანაბეჭდი!... — თავს აქნევს სინანულით.
მერე ისევ კითხვები. უკვე მერამდენედ ვიმეორებ, რომ მე მხატვრის სახლის წინ, ქუჩის მეორე მხარეს ერთსართულიან სახლში ვცხოვრობ. რომ ცოტაოდენი მწვანე საღებავი დამჭირდა და მხატვართან გადმოვედი. კარი ღია იყო, მხატვარი — მკვდარი. პოლიციას, რა თქმა უნდა, მე დავურეკე!
ფანჯარაში ჩემი სახლისკენ ვიყურები. უკვე შუადღეა, ქუჩაც ცარიელია — აგვისტოს ცხელ მზეს აქ ყველა ერიდება!
რა მოხდა?! ვისთვის — არაფერი... ვისთვის — ყველაფერი! სამყარომ უმნიშვნელო ცვლილება განიცადა — ქვეყანას ერთი მკვლელი შეემატა და ერთი ქალების მაცდური მხატვარი მოაკლდა. ხოლო, თუ დამცალდა, კაცობრიობის არსებობაში ერთ უმნიშვნელო ცვლილებას კიდევ შევიტან და მაშინ დედამიწაზე ერთი მოღალატე ცოლით ნაკლები დარჩება!...
]]> https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26764-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26764-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26764-.html Sat, 20 Oct 2012 17:13:47 +0000 native-yes
ღამე...
ქალაქში ის დრო საათობდა, როცა ძილი არათუ ჩვეულებრივი, არამედ აუცილებელი იყო. ცარიელ ქუჩაში ქარი წრიალებდა და ფოთლების შრიალი არღვევდა ყრუ მდუმარებას.
კაცი ღია ფანჯარასთან იჯდა, თეთრი პერანგის საკინძე შეეხსნა. პიჯაკი და ჰალსტუხი სკამის საზურგეზე გადაეკიდნა. ფოთლისფერი შუქი, ოთახს რომ მკრთალად ანათებდა, ყვავილის ფორმის მწვანე აბაჟურში იბადებოდა. კაცის გვერდით, მაგიდაზე ბანკნოტთა შეკვრები ელაგა, იდგა ბოთლი და ჭიქა, იდო პისტოლეტი.
კაცი შორს იცქირებოდა, ხელში ავტოკალამი ეჭირა და დროდადრო პატარა ფურცელზე წერდა. ხელის მოძრაობის პერიოდულობით ადამიანს ეგონებოდა, ხატავსო, თუმცა, შეიძლება ითქვას, წერაც ერთგვარი ხატვაა.
კაცმა ბოთლი აიღო და ჭიქა მუქი ფერის სითხით შეავსო. სასმელი ერთბაშად გამოსცალა...
მალიმალ ოფლიან სახეს იწმენდდა ცხვირსახოცით, შორეთს გაჰყურებდა. დროდადრო წერდა, ხანდახან მაგიდაზე ფულს და იარაღს მიაბჯენდა მზერას...
კაცმა ფურცელი ხელში აიღო, ნაწერს დააცქერდა. თითქოს გაეღიმა კიდეც. მაგიდაზე ცხვირსახოცს მისწვდა და ვიდრე სახეს მოიწმენდდა, ფურცელი წინ, ფანჯრის რაფაზე დადო...
...ფურცელი აღარ დახვდა — მონაბერ ჰაერს წაეღო დაბლა. კაცი საზურგეს მიეყრდნო და გაიტრუნა... გავიდა წამი... წუთი...
კაცს მაგიდისკენ არც გაუხედავს, ისე აიღო იარაღი. არც იარაღისთვის შეუხედავს, ისე მიიდო ლულა საფეთქელზე. თვალები არ დაუხუჭავს. გაეღიმა...
ხმაური, სიკვდილივით, წამიერი იყო...

დილა...
მზე ამაღლებას იწყებდა, ჯერ ისევ ეძინა ქალაქს. ქარი ისევ დაძრწოდა ცარიელ ქუჩაში. ფოთლების შრიალს ჩიტების ჟივჟივი ერეოდა.
დალაქმა ქუჩა გადაჭრა და სადალაქოს სამსაფეხურიან კიბეს მიადგა. ის იყო, საფეხურზე ნაბიჯი შედგა და გასაღებისთვის ჯიბეში ჩაიცურა ხელი, რომ ფეხთან ნაწერი ფურცელი შენიშნა. დაიხარა, აიღო და კითხვა დაიწყო:
,,კარგია, როცა ოთახს დიდი ფანჯარა აქვს — შეგიძლია ქალაქი ნახო ხშირად. მერე რა, რომ ფანჯრიდან ხედავ?! გაიარო, შეეხო, მოეჭიდო — არაა აუცილებელი! შეიძლება ხილვითაც იგრძნო! მთვარეს ხომ ვხედავთ მხოლოდ და მაინც ვგრძნობთ?!
ამ საღამოს მთვარე არც კარგია და არც ცუდი! იგი საინტერესოა! დიდი შავი ციკლოპის თვალივით მიმზერს.
ფული (როგორ იოლად უყვართ იგი?!) ქაღალდზე დაბეჭდილი ადამიანია და ერთი ფული ისევე ექცევა სხვა ფულს, როგორც ადამიანი ადამიანს!...
ქუჩიდან ცხელი, დახუთული ჰაერი შემოდის. მეზიზღება იგი! გაღებული ფანჯრის მინაზე მეორე მთვარე აღმოვაჩინე! ასე შეიძლება უსასრულოდ ამრავლო ისინი, მაგრამ ყველა ფერყალბი იქნება! ის ერთია მხოლოდ ნამდვილი!...
რა არის სიცოცხლე, მაგალითად, ჩემი?!... აი, ახლა, ამ წუთში?! განცდების, ხილვების, მოძრაობების, ბგერების და კიდევ ათასი ჯანდაბის აბურდული კომბინაცია!... გუშინ მაგიდის კუთხეს თავი ჩამოვარტყი და მთელი დღე შუბლს ვერ ვიჭმუხნი!...
კონიაკი სულ გათბა, ერთბაშად შევსვი! გემოვნება — აი, კიდევ ერთი ჯანდაბა აბურდული კომბინაციიდან!...
როცა რაღაც უკანასკნელად ხდება, ჩვენში ან სევდა იბადება... ან შვება! რა ბედნიერებაა — ხვალ აღარ ვიქნები!...“…
,,სისულელეა! “ — გაიფიქრა დალაქმა და ხელში გასაღებების აცმა ააჩხრიალა, ფურცელი დაჭმუჭნა და ქარს მიუგდო...
]]> https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26763-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26763-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26763-.html Sat, 20 Oct 2012 17:11:14 +0000 native-yes
კუპეს ღია ფანჯარაში მზერა და თვალები ერთმანეთს შორდებოდა.
ანამ თავი მოაბრუნა, — ბესკე, დაუჩქარე. მატარებელი უკვე ჩერდება! — თითქმის ყვირილით თქვა და მონაბერი ჰაერისგან ჩამოშლილი ქერა თმა სახიდან გადაიწია.
ბესკემ არაფერი უპასუხა, მხოლოდ ამოხედა ცოლს და გაუღიმა, ფეხსაცმელებს დასწვდა და ჩაცმა დაიწყო.
— რომ ვერ მოასწრო?! — ჩაეკითხა ანა.
— მატარებელი ოცი წუთით ჩერდება. ეს დრო სრულიად საკმარისია იმისთვის, რომ ვაგზლის შენობაში ტელეფონით დავრეკო.
— წამალი?! — ისევ ჩაეკითხა ანა.
— წამალსაც იქვე ვიყიდი! — ბესკე წამოდგა და ფეხსაცმელებზე დაიხედა. ანას მხრებზე ხელები დაადო, მიიზიდა და აკოცა.
მატარებელი მდოვრედ მიედინებოდა რელსის კალაპოტში. სიცხედ იწვოდა მზე, ცეცხლოვანი ტრაფარეტივით რომ ეკიდა მოწმენდილ ცაზე.
— უკან დაბრუნებისა უკვე სამნი ვიქნებით! — თქვა ბესკემ და ახალგაზრდა ცოლს თვალებში ჩააცქერდა.
მატარებელმა საყვირი მისცა.
— ჩასვლის დროა, ვჩერდებით უკვე! მალე დავბრუნდები! — ვიდრე კუპედან გავიდოდა, ბესკემ ანას ერთხელ კიდევ აკოცა. მარტოდარჩენილი ანა ფანჯარასთან მივიდა.
მატარებელმა დინებას უკლო, უკლო და შემინული შენობის წინ დაგუბდა. ვაგზალი ისე გამოცოცხლდა, როგორც მოვარდნილი ქარის დროს შემოდგომის ფოთლიანი ქუჩა. პერონზე მოარულ ჩრდილებს ბესკეს ჩრდილიც შეერია.
— ბესკე, — ანას ძახილზე ბესკე შემობრუნდა, — წამალი არ დაგავიწყდეს!
პასუხად ბესკემ გაიღიმა და შებრუნდა. ვიდრე ვაგზლის შენობაში შევიდოდა, ჯიბე მოიქექა და კართან ჩამჯდარ მათხოვარს ფული დაუგდო...

მატარებელი ჩამოდგა და პერონზე ხალხი აირია.
— ბესკე, — ნაზი ხმით დაიძახა ვაგონის ფანჯრიდან ქერა გრძელთმიანმა სახემ, — წამალი არ დაგავიწყდეს!
აჰა, აი, რომელია ბესკე — ფართობეჭიანი, თეთრი პერანგი რომ აცვია!
ბესკემ ცოლს გაუღიმა, შემობრუნდა და კარისკენ წამოვიდა. როგორც ჩანს, შორიდანვე შემამჩნია, რადგან ჯიბეში ხელი ჩაიყო და როცა ჩამიარა, წინ ფული დამიგდო. ბესკე ვაგზლის შენობაში შევიდა. თვალი გავაყოლე — ტელეფონ-ავტომატთან მივიდა. ავდექი. საჭირო იყო, დრო არ დამეკარგა და რადაც უნდა დამჯდომოდა, ჩანაფიქრი სისრულეში მომეყვანა.
ბესკე რამდენიმე წუთით დავტოვე. უკან რომ დავბრუნდი, გაცვეთილ პიჯაკში რკინის ნაჭერს ვმალავდი. ბესკეს ტელეფონზე საუბარი დაემთავრებინა და გასასვლელისკენ მიემართებოდა... უცებ კიბესთან გაჩერდა და საპირფარეშოში შევიდა. ამგვარი გამართლება ცხოვრებაში არ მქონია, მაშინაც კი, როცა ქვეყანას მოვევლინე!
საპირფარეშოში შევედი. ბესკე ჩემსკენ ზურგით პისუართან იდგა. მარტონი ვიყავით. მეც ეგ მინდოდა!
იარაღი ხელში მოვიხერხე და ის იყო ბესკე შემობრუნდა, მთელი ძალით მოვუქნიე. რკინამ ჰაერი გაჭრა და შუბლს მკვახედ დაასკდა, ერთხელ... მეორედ...
მესამე დარტყმა, მგონი, ზედმეტი იყო! წითლადაჭრელებულ პერანგში უკვე უსულო სხეული იწვა. მთავარი გმირი მკვდარი გმირი გახდა!...

...მათხოვარი პარვით მოდიოდა. ცხელი სიოს მსგავსად უბერავდა ზურგიდან ვაგზლის შენობაში ამტყდარი ხმაურის ყრუ ექო. მატარებელმა შეჰკივლა — თითქოს ისიც ჩქარობდა აქაურობას გასცლოდა.
მათხოვარი ჩაფიქრებული მიადგა ქუჩას, არც გაჩერებულა. მოულოდნელად მისი სმენა ავტომობილის კლაქსონის ხმამ გაფატრა. თავი ასწია, შუქფარებს მოჰკრა უცებ თვალი და... წაილეკა... სატვირთო ავტომობილმა მათხოვრის თავი თხევად ნივთიერებად აქცია — საბურავებმა ტვინი გაჭყლიტეს...
...ტვინი გაჭყლიტეს... და არავინ გაბედოს ავტორს პერსონაჟისადმი დესპოტური მოპყრობა დასწამოს!
ამგვარ საქციელს არც ერთი ავტორი არ მოითმენდა! დაიწყეთ რომანი — გააჩერეთ სადგურში მატარებელი, რომელშიც მთავარი გმირები სხედან! ეს მხოლოდ დასაწყისია! შემდეგ წერის შეწყვეტა გიხდებათ. უმეთვალყურეოდ დატოვებული პერსონაჟი სარგებლობს და ერთ-ერთ მთავარ გმირს გიკლავთ. მოტივი გასაგებია!
თქვენ ბრუნდებით და ყველაფერი სხვაგვარად გხვდებათ. და ეს გააკეთა პერსონაჟმა, რომელიც მხოლოდ ერთ წინადადებაში გაიელვებს და სხვაგან — არსად! შურისძიებისთვის ორი ვარიანტი გაქვთ: ან ასეთ პერსონაჟს მძიმე, აუტანელი ცხოვრება არგუნოთ (ამით თქვენ აკეთებთ იმას, რასაც, აგრერიგად, ელტვოდა მკვლელი პერსონაჟი) ან უმალვე მოსპოთ იგი! მე უკანასკნელი ვარჩიე! თუმცა, უზომოდ შეურაცხყოფილი და გაცურებული დავრჩი — მათხოვარმა ხომ თავისას მიაღწია!
ვფიქრობ, ყველაფერი გასაგებია!
ბოლოს ის დამრჩენია, რომ ანას სამძიმარი ვუთხრა ბესკეს სიკვდილის გამო და... დასაწყისი დავასრულო!
]]> https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26761-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26761-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26761-.html Sat, 20 Oct 2012 17:05:00 +0000 native-yes (კულინარიული ნოველა)

მოსამზადებლად საჭიროა:
პერსონაჟები: ბიჭი — 15 წლის;
გოგო — 16 წლის;
მემანქანე — 51 წლის;
დეიდა — 56 წლის;
მეზობელი ქალი — 48 წლის;
სადგურის პოლიციელი — 47 წლის;
წარმოსახვა;
სასვენი ნიშნები — საჭიროებისამებრ;
ეპითეტები — სურვილისამებრ;
შედარებები — გემოვნებით.

მომზადება:
დასაწყისის დროდ ავირჩიოთ ზაფხულის ჩახუთული მთვარიანი ღამე, ადგილად — მატარებელი, რომელიც პროვინციიდან ქალაქში ბრუნდება. ვაგონები უნდა იყოს ძალიან ძველი, ჩამსხვრეული მინებით, ალაგ-ალაგ მბჟუტავი ჭუჭყიანი ნათურებითა და ხის სავარძლებით (ზედ რომ ავტოკალმებითა და წვეტიანი, ბასრი საგნებით ამოჭრილი წარწერები იქნება ამოკაწრული), იატაკზე ეყაროს სიგარეტის ნამწვავები, ტკბილეულობის ქაღალდები და საკვების ნარჩენები.
ვაგონში, აუცილებელია, იყოს ხალვათობა, აქა-იქ, ჩამსხვრეულმინიან სარკმელთან ცარიელი მერხები...
ბიჭი დავსვათ ქალის გვერდით. სასურველია, ქალი ბრუნდებოდეს სოფლიდან — ფეხებთან ედგას სავსე ჩანთა, რომლის სახელურები გამუდმებით ხელში ექნება ჩაბღუჯული...
მატარებელმა იაროს მდორედ და ხმაურით — ასაკსა და სიღარიბეს ყოველთვის ბევრი აქვთ სათქმელი, აუგი — მით უფრო. ვაგონები ისე იხრიგინებენ, თითქოს ერთმანეთი მობეზრდათ და გაქცევ-გამოქცევა გადაწყვიტეს... მგზავრებს ექნებათ დაღლილი სახეები და მობეზრებული მზერა, რომელსაც დროდადრო უცნობ სარკმელში გამკრთალ შუქს გაუტოლებენ... დრო — უხილავი გზა და გზა — ხილული დრო ერთმანეთს უნდა სჯაბნიდნენ სიზანტეში...
ბიჭსაც მოვაბეზროთ მგზავრობა და შავი პეიზაჟების ცქერა და ტამბურში გამოვიყვანოთ...
ტამბურსა და საპირფარეშოში ნათურები უთუოდ ჩამსხვრეული უნდა იყოს. ამიტომ აქ იქნება სიბნელე, რომელსაც ეპიზოდურად მთვარის შუქი მიითვისებს. სიბნელეს მყრალი სუნიც ეხლება, რადგან დაუსუფთავებელი საპირფარეშოს კარს მუდამ ღიად ტოვებენ...
ბიჭი ჯერ საპირფარეშოში შევუშვათ. აქ სიმყრალე უფრო აგრესიული იქნება, მიუხედავად იმისა, რომ სარკმელი ჩამსხვრეულია... აქაც სიბნელე და მთვარის შუქი უარყოფენ ერთმანეთს...
ბიჭი ისევ ტამბურში — ჩამოღებულ სარკმელთან დავაბრუნოთ. მან სიბნელეში უნდა იცქიროს და საკუთარ ცნობიერებაში უნდა იხეტიალოს, იფიქროს ერთდროულად ყველაფერზე და არაფერზე...
აუცილებელია ასე გაგრძელდეს რამდენიმე წუთი, რათა ბიჭმა სიბნელეს თვალი შეაჩვიოს და ტამბურის კუთხეში მიყუჟული ადამიანი შეამჩნიოს...
ადამიანი, გარდაუვალად, გოგო უნდა იყოს. ბიჭი მოკრძალებული მზერით მხოლოდ ერთხელ შეხედავს მას. ქალი მისთვის როგორც გალაქტიკა — უცნობი და უცხო სამყაროა...
გოგოს კი მამრი სწყურია. ამიტომ იგი მივიყვანოთ ბიჭთან. რამდენიმე წუთი მათ ერთმანეთს მდუმარედ უნდა უცქირონ. უსიტყვოდ მოხვდება ბიჭის ხელიც გოგოს ხელში...
ბიჭი არანაირ წინააღმდეგობას არ გამოხატავს. დუმილი ისევ აუცილებელია, რადგან სიტყვები სურვილსა და შიშს გააშიშვლებენ...
გოგო ურყევ თანხმობას იგრძნობს და ბიჭს საპირფარეშოსკენ წაათრევს. ბიჭიც მორჩილად (ამასთან, დაბნეულიც) გაჰყვება მდედრს...
საპირფარეშოში ისევ მყრალი სუნი და სიბნელე იქნება მასპინძელი. მთვარის შუქიც ისტუმრებს... რადგან მატარებელი მოხვევის მხარეს შეიცვლის...
...გოგოცა და ბიჭიც საამო თნების წინათგრძნობით იქნებიან აღგზნებული. ბიჭს დაბნეულობა გაახევებს, რადგან უცხო ხელები მის სხეულზე ქსოვილის უარყოფას დაიწყებენ... სახეზე თბილ სუნთქვასთან ერთად ნოტიო შეხებასაც იგრძნობს... მდედრის ვნება ორივეს ააალებს... ბიჭის სხეული წყურვილით გაჟრუვდება, მისი ხელები ჯერ გრძელ თმებს დაჭმუჭნიან, მერე მდედრის მითვისებას დაიწყებენ და... ამ წუთიდან ბიჭი გახდება მამრი...
შემდეგ ძველი ვაგონის ამყრალებულ საპირფარეშოში, სადაც ერთდროულად ახმაურდება სამყაროს ყველა მატარებელი, სიბნელეს კი ტოტებიდან დამძვრალი მთვარის შუქი ისეთი გაავებითა და თავგამეტებით დასჩხვლეტს, როგორც საკერავი მანქანის ნემსი მოტნეულ ქსოვილს, განქარდება ის, რაც ბიჭისთვის (და არა მამრისთვის) ამიერიდან იქნება განუცდელი — მდედრის სხეულთან პირველი აღრევის გემო...
...გოგო ისევე უნდა გაუჩინარდეს, როგორც დამცხრალი ვნება... თნებით გახევებული ბიჭი, ვიდრე საკუთარ სხეულზე ანგარიშმიუცემლად ქსოვილის წესრიგის აღდგენას დაიწყებს, სიბნელის ხანმოკლე უძრავი ნაწილი იქნება... ხმაური დაცხრება... პასიური გახდება მთვარეც...
ანაზდად ბიჭი აღმოჩენას გააკეთებს — მომუჭულ ხელს სახესთან მიიტანს... მთვარის შუქი ახლა მას როგორც არასდროს, ისე დასჭირდება... მთვარეც არ უღალატებს — ბიჭი ხელის გულზე საყურეს დაინახავს — ბრჭყვიალათვლიან პატარა ლითონის რკალს...
...ბიჭი ხელს უმალ მომუჭავს, რადგან ვაგონი ტორტმანებს და საყურის დაკარგვის შიში იქვე, გვერდით დგას...
ბიჭი ტამბურში გამოვიყვანოთ, ჩამოღებულ სარკმელთან. მისი ერთადერთი ჭირისუფალი ახლა ცივი მონაბერი ჰაერი იქნება. ნელ-ნელა ყველაფერი პირვანდელ იერსა და მნიშვნელობას დაიბრუნებს — ღამე დაემსგავსება ღამეს, მთვარე — მთვარეს, შორს სახლები — ღამეულ საცხოვრისებს... ბიჭი ჩამქრალი ვულკანი გახდება... დრო და გზა ისევ შეებმებიან სიზანტის მარხილში...
ბიჭი აღარ დავაბრუნოთ ვაგონში, ქალაქში ჩასვლამდე იგი აქ უნდა დარჩეს... მარტო საკუთარ თავთან... ფიქრის დუღაბთან...
ბიჭისთვის დრო აღარ აირსებებს... უცხო ბნელ ოთახში შეგდებულივით იფათურებს გონებით რამდენიმეწუთისწინანდელ წარსულში...
განათებული ფანჯრები კი იმრავლებენ და უფრო ახლოს მოვლენ რკინიგზასთან. მატარებელი ქალაქს მიაკივლებს. ელმავლის საყვირი ულმობლად გაფატრავს სახურავებზე დამყაყებულ სიჩუმეს...
ბიჭი გამოერკვევა... მზერას ქალაქს მიაპყრობს და ჩასასვლელად მოემზადება... ვიდრე კარისკენ მივაბრუნებთ, რამდენიმე წამით ხელის გულზე საყურეზე გავუშტეროთ მზერა...
მატარებელი ისევ შეჰკივლებს... ერთხელ,... ორჯერ... და სვლას შეანელებს... ბიჭი საყურეს კვლავ ხელში მომუჭავს... იგი სადგურზე შესვლამდე უნდა ჩამოვიყვანოთ, რადგან, სახლი, სადაც ის მიდის, აქვე, სულ ახლოსაა...
მატარებელი ღრჭიალითა და ზრიალით გავაჩეროთ. ელმავალი იჩქარებს და რამდენჯერმე საყვირს მისცემს, თითქოს ბოლო ვაგონზე ვიღაც მტკივნეულად აჭერს ფეხს...
უნდა ვიჩქაროთ და ბიჭი ბაქანზე უცებ ჩამოვსვათ, რადგან ვაგონთმდინარე წუთით ჩერდება მხოლოდ...
მატარებელი ისევ აღრჭიალდება, აზრიალდება, გუგუნით ნელ-ნელა დაიძვრება და მძიმედ წაათრევს ფოლადის სუნთქვას.... ხმაური თანდათან მიწყდება, მიილევა, მიყუჩდება და ბაქანზე დატოვებს სიჩუმეს — ნებისმიერი ხმაურის წარსულსა და მომავალს...
ბიჭი უკვე ღამეული ქალაქის ნახევრად ჩაბნელებული (ლამპიონები აქა-იქ ანთია და მათაც ხეები ჩრდილავენ) მშვიდი მყუდრო ქუჩის მგზავრი იქნება. სიჩუმეს მხოლოდ ჩახუთული ღამის გამო დაღებული ფანჯრებიდან დამსხლტარი ადამიანთა საუბრები, სიცილი, ყვირილი და ტელევიზორთა ხმები აამღვრევენ-ხოლმე...
ბიჭი ჩქარი ნაბიჯით ივლის. დროდადრო, ანთებულ ლამპიონთან მიახლოებისას, მუჭს გაშლის და ხელის გულზე საყურეს დააჩერდება...
...ვიდრე ნაცნობ ჭიშკარს შეაღებს, ბიჭი შევაყოვნოთ და სამკაული საგულდაგულოდ ჯიბეში შევანახვინოთ, რათა მისი სადაურობა დეიდას კითხვების ოლიმპიადაზე ჩაძიების ერთ-ერთ მთავარ სახეობად არ მოხვდეს...
ეზოში ჩასვლისას მის სმენას ელმავლის გაბმული კივილი მოსწვდება — მატარებელი უკვე სადგურში შევა — აქედან არც თუ ისე შორს...
შინ მისული, ბიჭი უსათუოდ უმალ დასაძინებლად გავუშვათ, მარტოხელა დეიდას ოჯახი მისი მეორე სახლია — წამიერი უცერემონიო სალამი და ვახშამზე უარი ჩვეულებრივ მოვლენად მიიჩნევა. არც დეიდას კითხვების ასხლეტა აღიქმება ცუდ ტონად...
ბიჭს ახლა მარტოობა ეჰაერება... ამიტომ დაუყოვნებლივ საძინებელს მიაშურებს...
ძილი დიდხანს არ მოვა, ძალიან დიდ ხანს. სანაცვლოდ, იქნება ფიქრი,.. ფიქრი და სინანული — წამოსვლის სინანული — ბიჭი რომ სადგურამდე არ გაჰყვა მატარებელს და არ მოიძია ის, ვისაც მისი გული მიეხიწვა... დამნაშავე მხოლოდ გამოუცდელობა იქნება...
დილით ბიჭი გვიან გავაღვიძოთ, რადგან ძილი მხოლოდ გამთენიისას მოვიდა. უთუოდ, სიზმარსაც ნახავდა — ერთობ ფერადსა და აბურდულს,.. ეცდება, მაგრამ ვერაფრით გაიხსენებს...
სამზარეულოში ონკანისკენ შებრუნებულ დეიდას წაადგება თავს.
—ადექი?! — ჰკითხავს დეიდა. — არ გშია?! კვერცხი შეგიწვი არაჟანით!... შენ რომ გიყვარს!... ხომ გინდა?!
ბიჭი მხოლოდ ახლა იგრძნობს შიმშილს. ამიტომ უხმოდ მივუსვათ მაგიდას. დეიდა ონკანს მოკეტავს და საუზმის გაწყობას დაიწყებს.
— ხომ ხარ კარგად?! — იკითხავს თან, — რაღაც წუხელ არ მომეწონე! — სახეში ჩააცქერდება დისშვილს.
ბიჭი თავს გადააქნევს მხოლოდ.
— დედაშენი როდის მოდის ქალაქში?! — გააგრძელებს კითხვარს ისევ.
ბიჭი მხრებს აიჩეჩავს და ტაფიდან შემწვარი კვერცხის ყვითელ სიმრგვალეს თეფშზე გადაიტანს.
— ვიოლეტა!.. ვიოლეტა! — ხმა მოვაწვდინოთ დეიდა-დისშვილს.
სამზარეულოში მეზობელი ქალი შემოვიყვანოთ — ისიც ასაკზე ხელებჩაფრენილი მარტოხელა ქალბატონი, ამ სახლში რომ უფრო მეტ დროს ატარებს, ვიდრე საკუთარ ოჯახში და რომლის ერთადერთი გაუნელებელი ჰობი ინფორმაციის მოპოვება-გავრცელებაა.
— შემოდი, როზა! — შეაგებებს დეიდა.
როზა უკვე შემოსული იქნება — დახვეული გაზეთით ხელში ბიჭს ჩაუვლის და თავზე ხელს გადაუსვამს — წუხელ ჩამოდი?! — ჰკითხავს და ფანჯარასთან სკამზე ჩამოჯდება.
ბიჭი ყურადღებას არ მიაქცევს — ერთმანეთისთვის ისინიც შინაურები არიან.
— ნახეთ, ხალხო, რა ხდება?! — ტონს დაიმძიმებს როზა და დახვეულ გაზეთს ვიოლეტას მისამართით დაშნასავით გაიშვერს.
ბიჭი ისევ გულგრილი იქნება, მხოლოდ დეიდა უპასუხებს, არ ვიციო.
— წუხელ ჩვენს სადგურზე მკვლელობა მომხდარა! — გაზეთს გაშლის როზა. — მემანქანეს ქალიშვილი მოუკლავს!.. ჯერ მეც არ წამიკითხავს, ახლა გამოვართვი გაზეთი!
როზა გაშლილ ფურცელზე საჭირო წერილს მოძებნის და სტრიქონებში ჩარგავს მზერას:
,,წუხელ გვიან საღამოს ელმავლის მემანქანემ საკუთარი ქალიშვილი სიცოცხლეს გამოასალმა. გოგონა 16 წლისა იყო. დედა ბავშვობაში გარდაცვლია და მემანქანე მარტო ზრდიდა. ამიტომ ქალიშვილი ხშირად თან ახლდა მამას სამსახურში. სავარაუდოდ, მამა-შვილს შორის შელაპარაკება მოხდა, რომლის დროსაც მამას ქალიშვილი შემოაკვდა. უბედური შემთხვევა მატარებლის სადგურზე შესვლის შემდეგ მოხდა. როგორც ირკვევა, შელაპარაკებისას მამამ ქალიშვილს ხელი გაარტყა, მან კი თავი ვერ შეიკავა და თავი რკინის კუთხეს ჩამოარტყა. გოგონა იქვე გარდაიცვალა. მემანქანე ადგილზევე იქნა დაპატიმრებული. ამჟამად გადაყვანილია საპყრობილეში...“.
როზას კითხვა არ ექნება დამთავრებული, რომ ბიჭი საუზმეს მიატოვებს, ადგილიდან წამოხტება და კარს მიაშურებს. დეიდა ფეხდაფეხ აედევნება, მეზობელი ქალი კი კარის ცარიელ ღიობს შეატოვებს გაკვირვებულ მზერას.
დეიდა ბიჭს გარეთ გასულს წამოეწევა:
— სად მირბიხარ?! რა მოხდა?!
— არაფერი, რაღაც დამავიწყდა! — ბიჭი არც მოიხედავს, პარმაღს ჩაირბენს და რამდენიმე ნაბიჯში ჭიშკარს გამოაღებს...
...იგი ჩქარი ნაბიჯით ივლის, ლამის სირბილს დაირქმევს. უკვე შუადღე იქნება და მცხუნვარე მზისგან სახე დაეცვარება... სიარულს სულ უფრო აუჩქარებს, დროდადრო სირბილსაც გამოურევს... თან მომუჭულ ხელს გაშლის და მბრწყინავ საყურეს დახედავს-ხოლმე. თვალები უფრო და უფრო აევსება შიშით...
...სადგური ჩვეულებრივად დაუხვდება....
...მოსაცდელ დარბაზში ნაბიჯს შეაყოვნებს, მაგრამ რაკიღა იქ ვერაფერს უჩვეულოს ვერ აღმოაჩენს, ბაქნისკენ აიღებს გეზს...
...ბაქნის ერთ მხარეს შექუჩებულ ადამიანებს დაინახავს თუ არა, ნაბიჯს შეანელებს. ახლა მისი გულის ძგერა ელმავლის კივილსაც გადაფარავს... გაოფლილ შუბლს თავისუფალი ხელის გულით მოიწმენდს...
ბიჭი ადამიანთა ზურგებს მიადგება.
— ...მატარებელი რომ ჩამოდგა, მერე! — კედელთან მდგომი სადგურის ღიპიანი პოლიციელი ისეთი მონდომებითა და დამაჯერებლობით უამბობს მომხდარს გარშემოკრებილთ, თითქოს მას დაედგას ყოველივე.
ბიჭი მსმენელთა შორის ჩადგება. ახლა მის მზერასაც სმენის ორგანოები მიითვისებენ...
— ...ყვირილი და ჩხუბი არავის გაგვიგია! — მეტი დამაჯერებლობისთვის პოლიციელი გრიმასას მოიშველიებს. — ...უკვე, როცა ყველაფერი მოხდა, მემანქანის ბღავილზე ავიდნენ ელმავლის კაბინაში. ქალიშვილი გულში ჰყავდა ჩახუტებული და ბღაოდა... მერე სულ რკინის იატაკზე ურტყა შუბლი... ჩვენ არ დავაცალეთ, თორემ თავს მოიკლავდა, ალბათ...
პოლიციელი წამით თხრობას შეწყვეტს, მზერას გარშემო მოატარებს და მსმენელთა რეაქციას დააკვირდება. რაკიღა ინფორმაციულ წყურვილს აღმოაჩენს, დასძენს:
— ისე, როგორც ჩანს, ძალიან ძლიერ გაარტყა! იმდენად ძლიერ, რომ საწყალ გოგოს საყურეც წასძრობია. ალბათ, ძლიერი დარტყმისგან სადღაც შორს გადავარდა,.. კაბინაში ეძებეს და ვერ იპოვეს...
...პოლიციელი ინსტიქტურად იგრძნობს მომენტს — საკუთარი თავისადმი ამდენი ადამიანის ცხოველი ყურადღება ჯერ არ უგრძვნია, და ალბათ, ვეღარც მომავალში ეღირსება. დიდების განცდა კარგა ხანს გაუხანგრძლივდება — ბრბო გამუდმებით ხალასდება: ინფორმირებულები მიდიან, ახალი ცნობისმოყვარენი მოდიან...
— რა მოხდა?!.. როდის?!.. — იკითხავს ვიღაც ზურგიდან.
— გუშინ, წუხელ!.. — უცებ მოძებნის მზერით ,,ახალს“ პოლიციელი, — ...მემანქანემ ქალიშვილი მოჰკლა!...
...და თხრობას თავიდან დაიწყებს...
...ბიჭისთვის ეს ყველაფერი აუტანელი გახდება.... ამიტომ რამდენიმე უკუნაბიჯი გადავადგმევინოთ და ბრბოდან გამოვიყვანოთ (მის ადგილს უმალ დაიკავებენ). ანგარიშმიუცემლად იგი მცხუნვარე მზის ქვეშ რკინიგზას გაყვება გასწვრივ — ბაქანზე ისე გააბიჯებს, როგორც სულგამოცლილი სხეული, როგორც მისივე საკუთარი ჩრდილი მხურვალე ფილაქანზე...
მოულოდნელად გამლღვალი ჰაერი გაბმული ხმაურით გავაყრუოთ — ელმავალი ქალაქს მიაკივლებს. ბიჭი წამით შედგება, სადგურს ერთს მოუხედავს უკან და ნაბიჯს გააცოცხლებს. თვალები სიმხურვალისგან აეწვება, ქუთუთოები შვებისმომგვრელ სიმძიმეს იგრძნობენ და... სათქმელს ისევ გული იტყვის...
...ცრემლი იქნება მოკრძალებული, ჩუმი და მდუმარე... ეგზომ განსხვავებული სადღაც შორიახლოს საპრყობილეში საკნის იატაკზე დამხობილი მემანქანის თავსხმა, ღვარცოფივით ხმაურიანი და გულღრმა მოთქმა-გოდებისაგან...
ანაზდად ბიჭს ზურგიდან ფოლადის ნაცნობი ხმაური აედევნება. ბიჭი არ მობრუნდება, ხმა კი მოახლოვდება... მოახლოვდება და... მხოლოდ ელმავალს მოიყვანს... ბიჭი უშინაარსო ცრემლიან მზერას გააყოლებს თან...
ელმავალი გუგუნითა და ზრიალით ჩაივლის... ვიდრე თვალს მიეფარება, ერთსაც მიაკივლებს თაკარა მზის ქვეშ შემცხვარ ქალაქს — ადამიანთა ათასგემოვან ნაღვაწს,... არომატს რომ უცუდებს ორი ჩანახშირებული ბედისწერა — ბიჭი და მემანქანე — ერთი უბედურების ორი ინგრედიენტი, ერთი ტკივილის ორი გემო...
]]> https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26760-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26760-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26760-.html Sat, 20 Oct 2012 16:56:18 +0000 native-yes
უკვე ოცდასამი წუთი იყო, რაც აეროპორტის მოსაცდელ დარბაზში ვლოდინებდი. გვერდით შუა ხანს მიტანებული კაცი სავარძელში ჩამბალიყო, ხელში ლუდის ბოთლი ეჭირა და გარშემო უსაქმო მზერას აფოთიალებდა. დროდადრო ჩემთვისაც იცლიდა და ისე შემომხედავდა, როგორც მძღოლი საგზაო ნიშანს, დარწმუნება რომ სურს ხომ სწორად მივდივარო. სხვა საქმე არც მე მქონდა — მგზავრებს ვათვალიერებდი: მოდიოდნენ, სხდებოდნენ, დგებოდნენ, მიდიოდნენ... რეპროდუქტორი გამუდმებით აცხადებდა რაღაცას. აქა-იქ თვითმფრინავების ხმაც სწვდებოდა სმენას.
— მე თქვენ გიცანით! — რომ არ ველოდი, ჩემი მეზობელი სავარძლიდან ამოტივტივდა და მომიბრუნდა. მომწვანო თვალებში ეშმაკური ღიმილი უთამაშებდა.
უსიტყვოდ დავეთანხმე — მხოლოდ წარბები ავწიე და გავიღიმე.
— ცოლს უყვარს თქვენი წიგნები, საწოლის თავთან, ტუმბაზე ყოველთვის დევს რომელიმემათგანი! — გააგრძელა კმაყოფილებით გაბადრულმა. წითელი სახე, ხუჭუჭა ქერა თმა და ბახუსისაგან მბჟუტავი მზერა ჰქონდა. — ყდაზე სურათით გიცანით!
ისევ გამეღიმა. დარბაზში რეპროდუქტორის ხმა გაიბნა.
— გამეხარდება, თუ ლუდზე დამეწვევით, აქვე ბარში! — ეს რომ თქვა, ბოთლზე თითი დააკაკუნა.
— გმადლობთ! არ არის საჭირო, მალე უნდა წავიდე! — ვიუარე.
— ცოლი არც დამიჯერებს თქვენი ნახვის ამბავს!
— დაგიჯერებთ! — ვუთხარი და ჩანთას მივწვდი. წარწერა გავაკეთე და წიგნი გავუწოდე:
— ეს საჩუქარად!
— დიდი მადლობა! — ბოთლი ფეხებს შორის ჩადგა და საჩუქარი გამომართვა. წარწერას რომ კითხულობდა, თვალები მოჭუტა. მერე ფრთხილად დახურა და წიგნი ლამის ცხვირთან მომიტანა. — ასეთი არა აქვს! სიხარულისგან შეიშლება ალბათ! — მითხრა აღტაცებით.
გამეღიმა.
— რამდენიმე კვირის წინ რადიოში ერთი კრიტიკოსი საუბრობდა ლიტერატურაზე, — გააგრძელა უკვე ვნებადამცხრალმა, — თქვენზეც ისაუბრა.
— ვიცი! იმ კრიტიკოსსაც ვიცნობ!
— ჰოდა, მით უკეთესი! როცა თქვენზე თქვა, მის ნაწარმოებებში არარეალური ამბებიაო აღწერილი, გამეცინა. შემდეგ მტკიცებას რომ მოჰყვა, გავბრაზდი. კარგი იყო იქ ვყოფილიყავი! — ჩაილაპარაკა და ჩვენი საუბრის დროს პირველად მოსვა ლუდი.
— რას იზამდით?! — არ დამიმალავს ცნობისმოყვარეობა.
— ვუამბობდი! — მიპასუხა დაბეჯითებით. — ჩემზე ვუამბობდი! მე მაინც არ ვარ პერსონაჟი... ან თუნდაც მართა?! საინტერესოა, რას იტყოდა?!
— მეც სიამოვნებით მოგისმენდით! — ვაღიარე გულწრფელად.
— გეტყვით! რატომაც არა?! მხოლოდ, — თითი დამიქნია, — ამ ამბავს შემდეგ იმ კრიტიკოსს მოუყვებით!
— გპირდებით! — მივეცი პირობა და საათზე დავიხედე.
— მოსაყოლიც არაფერია! მთავარია, როგორ შეხედავ გარემოებებს?!... გვაგვიანდება? — მკითხა უცებ.
— ჯერ არა!
— მოკლედ გეტყვით! — გააგრძელა. თან მზერა დარბაზზე მიუშვა. — სტუდენტობისას სტამბაში ვმუშაობდი. ბინა ოთხსართულიანი სახლის პირველ სართულზე მქონდა ნაქირავები. კარზე დიდი ოქროსფერი ოთხიანი ეწერა. მართა კი ზემოთ, მეორეზე რვა ნომერში ცხოვრობდა. საშუალო ასაკის, მსუქანი, ლოყებღაჟღაჟა ქალი იყო. ისეთი მსუქანი, რომ მსხვილ ფეხებზე შედედებული რწევით დადიოდა. წაბლისფერი თმა და წარბთან დიდი შავი ხალი ჰქონდა.
სტამბა სახლიდან მოშორებით ქუჩის მეორე მხარეს მდებარეობდა. ჩემი საქმე ბეჭდვა იყო. დღენიადაგ გუგუნებდნენ შენობის პირველ სართულზე შესახლებული ვეებერთელა მანქანები... მერე ნაბეჭდი ფურცლები ზემო სართულზე აჰქონდათ და იქ წიგნებად ჰკინძავდნენ. ამ საქმეს, სხვა ქალებთან ერთად, მართაც აკეთებდა. მართას არ ვიცნობდი, მაგრამ რაკიღა ერთ სახლში ვცხოვრობდით და თანამშრომლებიც ვიყავით, ერთმანეთს სალამს მაინც ვეუბნებოდით...
დარბაზში რეპროდუქტორი ახმიანდა.
— თქვენი რეისია?! — თხრობა შეწყვიტა ჩემმა მოსაუბრემ.
არა-მეთქი, გავაქნიე თავი.
— ერთ დილით მართა ავტომობილმა იმსხვერპლა. — გააგრძელა ისევ, — იქვე ვიყავი, ქუჩა უნდა გადამეჭრა. შუახაზზე ვიდექი. ვხედავდი ავტომობილებს შორის როგორ ხამხამებდა მართას ტანსრული სხეული — ის იყო ტროტუარზე უნდა აებიჯებინა... დაკრძალვაზე მართას ქალიშვილი ჩამოვიდა, რომლის არსებობა მანამდე არც ვიცოდი... მოგვიანებით მისგან შევიტყვე, რომ მართა ორმოცდაექვსი წლის დაიღუპა. მე მაშინ ოცდასამი შემისრულდა!
საუბარი რეპროდუქტორის ხმამ გაგვაწყვეტინა. ჩემს რეისზე რეგისტრაცია გამოაცხადეს.
— სამწუხაროდ, უნდა წავიდე! — საათზე დავიხედე და ჩანთას მივწვდი.
— არა, მოსაყოლიც აღარაფერია! ერთი წუთით! — შეშფოთდა ჩემი მოსაუბრე, ძალიან სურდა ჩემთვის მონათხრობის არსი აეხსნა. — ვერ მიხვდით?! ყურადღება მიაქციეთ — მართა ორმოცდაექვსის იყო, მე — ოცდასამის! ოცდასამი ორმოცდაექვსის ნახევარია! მართა მეორეზე ცხოვრობდა რვა ნომერში, მე პირველზე ოთხ ნომერ ოთახში! მეორე — პირველი, რვა — ოთხი! ისევ ნახევარი ფიგურირებს! — მიხსნიდა აჩქარებით. მე უკვე ჩანთა კალთაში მედო. ის კი ისევ აგრძელებდა — შემდეგ, სტამბაში... ბეჭდვა და აკინძვა — ორი მთავარი ნახევარსაქმე წიგნის დამზადებისთვის! არ გაგიკვირდეთ! ხომ გითხარით, მთავარია გარემოებებს როგორ შეხედავთ-მეთქი?! უფრო მეტიც — ავარიის დღეს ქუჩის შუახაზზე ვიდექი — მართა ტროტუარზე იდგა და იმ ადგილას გარდაიცვალა!... რას ფიქრობთ?! რას იტყვით?!
ორივე ერთად წამოვდექით. ბოთლი იატაკზე დარჩა დადგმული.
— გეთანხმებით, მართლაც უცნაურია! — ვუთხარი და ხელი გავუწოდე. — მომიტევეთ, უკვე ვაგვიანებ! — საათზე ვანიშნე. გმადლობთო, მითხრა, თან წიგნი მაჩვენა...
— კეთილად ბრძანდებოდეთ! — ხელს რომ მართმევდა, ეღიმებოდა, შუბლი წითელი ჰქონდა.
დავემშვიდობე და გასასვლელისკენ გავემართე. რამდენიმე ნაბიჯი გადავდგი თუ არა ნაცნობი ხმა გავიგონე:
— მთავარი დამავიწყდა, — ლამის ყვიროდა, — მართას ქალიშვილი დღეს ჩემი ცოლია, ჩემი მეორე ნახევარი!... ასაკითაც ტოლები ვართ!...
ისევ ისე იდგა, როგორც დავემშვიდობე, არაფერი მითქვამს, ღიმილი დავუბრუნე და გავაბიჯე...
]]> https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26759-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26759-.html https://mcvane.ge/main/literatura/proza/26759-.html Sat, 20 Oct 2012 16:55:02 +0000 native-yes
შინ მთლად სველი დავბრუნდი. უკვე დაღამებულია, ისევ წვიმს. და კარში მეგებება, თან ჩურჩულით კითხულობს: ,,მოიტანე?!“, თუმცა, კარგად ხედავს, რომ პასუხი ხელში მიჭირავს. მისი კითხვა სიხარულს გამოხატავს მხოლოდ.
ბროწეულებს ფრთხილად მართმევს და სამზარეულოში სათუთად მიაქვს. მე კი, ჯერ ისევ სველი, მამასთან შევდივარ.
მბჟუტავ სიბნელეში კართან ვდგები. ოთახის სიმშრალეს თვალები თუ აქვს, ზიზღით მიყურებს ალბათ. ყველაფერი დუმს. ავადმყოფის თავთან მცირე შუქი ლოდინივით ანთია. საწოლში მოხუც სხეულს განივთებული სიმშვიდით სძინავს.
— ჩაეძინა. — ყურთან ჩამესმის დის ჩურჩული. მხარზე შეხებასაც ვგრძნობ, — გამოიცვალე, სულ სველი ხარ!
დას საწოლთან ჩაფიქრმწუხარებულს ვტოვებ...
ოთახში სიმშრალედ ვბრუნდები. სამზარეულოდან მოკრძალებული ხმაური ისმის, მინაზე — წვიმის ხმა. ფანჯარასთან მივდივარ. ვხედავ, ცარიელ გზაჯვარედინზე სველი ასფალტი როგორ ირეკლავს შუქნიშანის სამტაქტიან ფერადოვნებას. ფერადდებიან მინაზე წვეთებიც.
რაფაზე ყვავილი დგას. მკრთალი შუქი ფოთლების ფერს სიშავეს სძენს. ქოთნიდან გორახს ვიღებ და ვფჩხვნი...
მიწა გამომშრალია, ფერით — გახუნებული...
გუთანი ჯიუტად აბრუნებს ნიადაგს და გორახებად ფჩხვნის...
ბავშვი წინ უძღვება, დროდადრო უკან ხნულს უყურებს...
მზე დაუნდობლად მწველია, გათეთრდეს ლამის მცხუნვარებისგან...
მიწა ხრიალებს...
დროდადრო რკინა ქვას ხვდება და ღრჭიალი ისმის...
მინდორი ვრცელია...
ჰაერში ხორშაკი ფრიალებს...
კისერჩაზნექილი ხარები ნაბიჯს გაჭირვებით და მძიმედ ადგამენ. გაოფლილ დრუნჩებზე ლორწოვანი წყურვილი ჰკიდიათ...
მოხუცი სახელურს ეჭიდება, დაღარულ შუბლზე ოფლი უბრწყინავს...
მიწა ხრიალებს...
კაშკაშა სივრცე მოსაბეზრებლად ვრცელია...
შორს ტყისპირი წევს და ჩრდილს იცოხნის...
ჰაერი დახუთულია...
ნაბიჯთა ხმა ყრუდ ისმის...
ქარი მცხუნვარებას აგროვებს და მოქნევით მინდვრად ფანტავს...
კუდები მალიმალ დევნიან მწერებს...
ბავშვი ოფლს იწმენდს...
უღელზე ბაწარი ეკიდება...
ხარები სვლას ანელებენ... და ორ მოვლენას დროის ერთი გაელვება შთანთქავს:
ჰაერში წკეპლის ხმა ისმის...
ბავშვი ბაწრისთვის იხრება...
ვიდრე ხელი ბაწარს სწვდება, თვალებს მზე ხვრეტს...
ბაწარი სხლტება...
მზეს რქიანი სხეული ფარავს, მაგრამ ბავშვი უკვე ეცემა — ფეხქვეშ ბელტი იშლება...
ხარი ვერ გრძნობს ჩლიქქვეშ სირბილეს...
ბავშვი ყვირის — მაჯაზე ტკივილი ამოვულკანდა...
მამისეულ წარსულს მეხსიერებას ვუბრუნებ.
ქუჩაში ისევ წვიმს. ძველებურად იცვლება შუქნიშანი ცარიელ გზაჯვარედინზე. სინათლეს ფანჯრებში აქა-იქ ვხედავ. ალბათ გვიან არის. მინდა დრო გავიგო და კედლისკენ ვბრუნდები. დამავიწყდა, რომ საათი დამ ჩამოხსნა, ხმაურობსო.
უკვე დაღლას ვგრძნობ. საწოლის თავთან სავარძელში ვჯდები. მამას ისევ სძინავს. მისი სუნთქვა სუსტად მესმის, უფრო სნეული მკერდის მოძრაობაზე ვამჩნევ. მეჩვენება, თითქოს ეღიმება მძინარეს. იქნებ ბედნიერება ესიზმრება?!
ქუჩიდან წამით ავტომობილის ხმა შემოდის. მერე ისევ სიჩუმით იბურება ოთახი. თავში ფიქრი ისე ირევა, როგორც ბუმბული საქათმეში გამჭოლი ქარის დროს. დაღლილი მზერა ფანჯრიდან საწოლზე გადმომაქვს. მკერდთან მიტანილ ხეიბარ კიდურს ვხედავ და შორეულ ბავშვზე ვფიქრდები, ტკივილზე, მზეზე...
კაშკაში თვალს ჭრის...
ოთახის სისავსე მხოლოდ ორფერია: თეთრი და წითელი...
ფერთა აღრევაში საგნების გარჩევას ვცდილობ...
სავარძელი, როიალი, საწოლი, მაგიდა, ჭურჭელი — ყველა თეთრია...
ჭერიც...
ყველა საგანი სიწითლით არის დაფარული...
სიწითლე ბროწეულის მარცვლებია...
ოთახის შუაგულში ჰკიდია შუქნიშანი...
მხოლოდ თეთრი...
როიალზე ვუკრავ...
ყველა კლავიში თეთრია...
ჩემი სამოსიც...
მუსიკა სადღაც შორიდან ისმის...
როიალზე წითელი მარცვლები ჰყრია.
კლავიშებზეც...
მუსიკა სულ უფრო მძაფრი ხდება...
მე ისევ ვუკრავ...
მარცვლები თითებქვეშ ისრისება და ხელები წითელი მაქვს...
ვგრძნობ ზურგიდან მწველი სიმხურვალე მიახლოვდება...
ვბრუნდები და ვხედავ...
მზეს...
მზე საშინელია...
ჩემში შიშია და გავრბივარ...
თან უკან ვიხედები...
მზე მოიწევს...
გაქცევა მიჭირს...
მივლასლასებ, თითქოს უხილავ ზღვაში გავრბივარ...
ფეხებით ბროწეულის მარცვლებს ვსრეს...
მზე მომდევს...
ვგრძნობ საშინელება მიახლოვდება...
წინ საწოლი დგას...
თეთრ ქსოვილზე წითელ მარცვლებში ვვარდები...
გაჭირვებით მივიწევ წინ...
შიში ვეღარ ეტევა ჩემში...
მთლად სისხლში ვარ დასვრილი...
თეთრ მაგიდას ვეჯახები, იქცევა და თეთრი ჭურჭელი წითელ მარცვლებთან ერთად იატაკზე ცვივა...
მზე ისევ მომდევს...
მივლასლასებ...
სავარძელში ვვარდები...
წითელ მარცვლებში...
ბროწეულები დაღუპვაა...
საბოლოოდ ვეფლობი...
თავს ვეღარ ვშველი...
მზე მოიწევს...
მოდის... მომიახლოვდა...
უკვე გვიან არის...
წამიც და...
სხეული ტკივილის სამყაროდ იქცა...
გაოფლილს მეღვიძება. ოთახის სიჩუმე სიმშვიდეს მგვრის და გონებაში ყველაფერი უცებ ლაგდება.
და საწოლთან დახრილა, ხელში მამის ხელი უჭირავს და მიყურებს. არაფერს ვეკითხები, რადგან მის მზერაში ყველაფერია: კითხვა და პასუხი, ხმაური და სიჩუმე, შუქი და სიბნელე, მზე და ბროწეულები...
]]>