სარიშვილი მაია - Sarishvili Maia

სიცოცხლე ამბობს

სიცოცხლე ამბობს:
ნუ გეშინია ჩემი ძალიან.
ნახე, მეცა მაქვს სუდარები ათასნაირი.
ზოგი ფატაა, ზოგიც ფარდა მატარებელში.
მათ ვაფრიალებ მოხმობის ნიშნად.
ნახე, ჩემთანაც დასტირიან ტყეები ღამეს -
ანუ დღის ცხედარს -
ჩაშავებულს, მთვარედაჭყეტილს.
მათი ყმუილი რაღაც სულ სხვას მაგონებს მუდამ -
თითქოსდა მიწა
საყვირივით წაფრენია ხეებს ფესვებში...

გესმის ქოშინი?

გესმის ქოშინი?
აქ ჩემს ოთახს თავის ღამე ჰყავს -
მოახლესავით -
რომ დაბერდა და ვერ უვლის ნივთებს,
ხოლო სიმწრით გამოზრდილი მოჩვენებები
უკვე პირში დასცინიან, ვერ იმორჩილებს.
ფარდაც ვერ იჭერს -
ფანჯრებიდან შემოდის შუქი -
ნეონის მახვილ სხივებზეა
აცმული ძილი -ციმციმა აბრებს
სიტყვებიდან გამოაქვთ სისხლი -
და მეცოდება ასოები - მუნჯი ტყვეები,
რომ ჩაამწკრივეს და აკივლეს გათენებამდე.
შავ ბამბაშია შეფუთული რძით სავსე ჭიქა.
რაც არ იმსხვრევა - ტელეფონის ბლოკნოტიც კი
შავ ბამბაშია -
და იქ ანბანის სულელური რაღაც წესრიგით,
გამოგონილი მეგობრები მიქნევენ ხელებს.

ჩემო საწყალო ლექსებო

ჩემო საწყალო ლექსებო,
ამსიმძიმე სევდა რომ აგკიდეთ
და სახედრებივით რომ დგახართ
წიგნებში, კომპიუტერებში,
გაზეთებში თუ რვეულებში
და ადგილებიდან რომ არ იძვრით,
ეს ძალიან საშიშ განცდას იწვევს,
ეს აუტანელია.
მე მეგონა, გახვიდოდით ფურცლებიდან
თუ კომპიუტერების ეკრანებიდან,
მეგონა იცოდით გზა -
სადღაც ხომ არის
ტიალი ადგილი ნაგავსაყრელივით,
სადაც სევდის დატოვება შეიძლება.

საძილე აბები

აიღებ გრძელ მდინარეს,
თოკივით გამოკვანძავ,
შეყოფ წყლის ყულფში თავს
და დაქანდება უცებ ყველაფერი.
ეს ისე ადვილია,
სულ უმტკივნეულო,
ვერავინ წარმოიდგენს,
როგორ უცებ ამოგყვება მდინარე კალაპოტიდან.
თვითონაც მკვდარი ქალივითაა,
ლიფსიტები შავი აბებივით რომ უყრია ტანში
და კი არ ალღობს,
პირიქით, იზრდებიან ეს შავი აბები,
პირის დაღებას სწავლობენ.
ასეთი მდინარე უღალატოა –
არც გაწყდება,
არც თავზე გადმოსრიალდება,
ძარღვებზე მოხერხებულად მოგეჭირება.
ხვალ კი ტყუილი დილა –
უწყლო ჭიქასავით მოყუდებული ოთხჯერ –
ასე რას დავზრდი ბავშვებს –
კვამლისა ვარ,
ვერ ვიქნები პასუხისმგებელი!
ხოლო კანკალი საიდუმლო კაკუნივითაა შიგნიდან –
რომ ცოცხალი ვარ,
მაგრამ აღარაფერი გამომივა.
ეს ღამეც ხომ ხელოვნურად შემოვიჩვიე –
თითქოს ქორი გადამეღებოს –
ბუმბულები სულ სათითაოდ გავუღიავე.
მოინახულეთ ახლა ვინმემ
ჩემი საშიში, საშიში ძილი –
გადაყლაპული აბები
ლიფსიტებივით რომ მეზრდებიან,
პირის დაღებას რომ სწავლობენ.

ასე იპარება შენგან მეგობარი

ასე იპარება შენგან მეგობარი
სახე უგრძელდება მდინარესავით,
კარგავს ნაკვთებს,
აღარ იცი, სად ჩასძახო რამე...
ხვალე მოვალო.
სამ ბავშვს სასწრაფოდ ლექსებით ამოჩურთავ
და სტუმართან მოქცევის წესებით.
სიმღერებით მოუმინანქრებ დამჯერე ენებს.
ესენი ხვალ არ შეგარცხვენენ.
მხოლოდ მეოთხეს ახველებს ისტერიულად.
მისი ყელი ვერ ხვდება, რა საჭიროა
ხავერდის ეს უნიჭო ისტერია
და საზარელ ბგერებს ისვრის და გაცოფებს.
თურმე ვერასდროს დაიბრუნებ მეგობარს,
რომლის კისერზეც,
თავის ნაცვლად გრძელი მდინარეა გაწოლილი.
მთელი დღე ელოდი და არ მოვიდა.
კიდევ კარგი,
თორემ ან კარებში როგორ შემოატევდი,
ან გამარჯობას როგორ ეტყოდი,
როცა სახე არ იცი სადა აქვს,
რომ ჩახედო...

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები

ახლა ქარიშხალმა სხვაგვარად გადააწყო შეშლილები.
სხვაგვარად ჩაამწკრივა.
ბოლოებში ბავშვები დააყენა რითმებად
და წამოვიდა დემონსტრაცია,
როგორც შეშლილთა ლექსი.
მე კი ღიმილი, როგორც ნატკენი ფრთა,
ძირს მეთრევა და უხერხულია.
ვერ ავიკეცე. ვერ ვიმაგრებ.
ჩემს ღიმილზე ებიჯება სუყველას ფეხი
ხალხმრავლობაში უარესია.
თურმე თავსხმაა.
ავიხედე წვეთები გვანან პაწაწინა მეგაფონებს,
რომელთაც დავსდევ და სათითაოდ
ყოველ მათგანს ვუკითხავ ლექსებს.
ეს სიგიჟეა. ერთი წვეთიც არ დამრჩენია.
და მახსენდება ბლანტი სცენა
სავსე დარბაზში,
სადაც ავედი ზუსტად ისევე სულელურად,
როგორც ოდესღაც ბავშვობისას,
როდესაც დედა მიკვდებოდა
და მაგიდაზე შევდექი შიშით,
რომ ახლოდან გაეგონა ღმერთს ჩემი ლოცვა..

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?

ვინ მომიგზავნა უშველებელი მაკრატელი ტერფებთან?
ბოლომდის იხსნება
და იხურება საზარელი ჭახანით.
მგონი, კოჭების ადგილას საჰაერო ბუშტებია
და ვშიშობ, მორჯულების ნაცვლად,
ამოვყირავდები,
ქუჩებსაც და სკვერებსაც ამოვაპირქვავებ.
იქნებ, ეს ძილია ასეთი.
კარუსელის ღერძივით ბრუნავს კისერი.
თმის თითო ღერზე თითო ბავშვი მეჭიდება.
ხანგრძლივი ცხელი თავბრუ...
და იქ, ბავშვების სიცილის ხმა სადაც ერთდება,
ნაკვერჩხლებივით მგლები, როგორც კოლტები,
უძრავად წვანან სძინავთ, ამათითაა ჭრილობა პირმოკრული.
კვლავ უთვალავი რამ ცვივა შეუჩერებლად მაღლიდან.
ვეღარ ვასწრებ დავახარისხო.
სტრიქონ-სტრიქონ ვეღარ ვარსებობ.
არ კონტროლდება თითი
დღეების ქვეშ გაყოლებული...

თუ მერე მაინც

თუ მერე მაინც
მამაჩემი გამაჩენს თავიდან,
როცა დედით გაჩენილი
დავიღლები და აღარ ვიქნები,
თუ მერე მაინც
კბილებით გამომათრევს სიკვდილიდან,
პირში ჩამიგუბებს,
ნერწყვის ქაფს მტრედებად გადაიქცევს
და ამათ ჩამაყოლებს
თავის ღონიერ მუცელში _
არ ჯობდა, თავიდანვე მამას გავეჩინე?
მუცელშივე თუთიის ხერხემალზე ააცვამდა
ჩემს დაწყვეტილ ხორცს.
გამოკვანძავდა, ვეღარასდროს დავიფანტებოდი.
ზუსტად ცხრა თვეში
მუცელს საკუთარი ბრჭყალებით გამოიფლეთდა,
უჩემო ფუღუროს რამეთი ამოივსებდა,
ჩემსკენ აღარასდროს გამოიხედავდა –
ასეთი ვიქნებოდი.

მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული

დედას
მშობიარობა იმიტომ იყო მტკივნეული,
გზებიანა რომ ვიბადებოდი.
გზები იყვნენ ბასრები და მოუდრეკავები,
ყველაფერი დაგაფლითეს,
თორემ მე ნისლი ვიყავი,
ნისლი სისხლს როგორ გამოგადენდა.

საით არ წავიდე?
გზები გადატყდა.
მოკარნახე აღარავინაა.
და შენც ვეღარა მცნობ,
მას მერე, რაც მიწაში ხარ
და მას მერე,
რაც ჩემი ნამდვილი სახლი
მიწამ მოგიშუშა და მერე წაგიშალა –
ფეხებს შორის მოგიზგიზე ხორცი.

სახელოები

სახელოები
ჩემი მკლავების ტყავიანა ავიკაპიწე.
ასე შიშველი
და უნიღბო ხელებია საჭირო ახლა.
რა დავალაგო?
კედლებიდან
შავი ცხვრებივით გამორბიან
ჩვენი ამბები.
მტვერს კი ფესვი აქვს სარეველა ბალახივით
და არ ითხრება...
როცა თითებზე კანი არ მაქვს,
ფრჩხილებს ნაცვლად ამომდის ფრთები,
რომელთაც დააქვთ აქეთ-იქით
ხელები მშვიდად.
საქმეები კი არ ჩქარობენ სულ არასოდეს –
პატარ-პატარა ჯორკოებზე თავისთვის სხედან...
დასანანია, რომ კისრისთვის არ გამოდგება –
სუყველა თოკზე
ჩემი შვილის ტანსაცმელი მწიფს.
აბებს თათები გამოზრდიათ,
თავს ვერ ვიწამლავ –
ბოკვერებივით გამოხეთქეს შუშის ქილები.


სტალინი იოსებ - Stalini Ioseb

დილა

(dila)

ვარდს გაეფურჩქნა კოკორი,
გადაჰხვეოდა იასა,
ზამბახსაც გაჰღვიძებოდა
და თავს უხრიდა ნიავსა.
ტოროლა მაღლა ღრუბლებში
წკრიალ-წკრიალით ჰგალობდა
ბულბულიც, გრძნობით აღვსილი,
ნაზის ხმით ამას ამბობდა:
"აჰყვავდი ტურფა ქვეყანავ,
ილხინე, ივერთ მხარეო,
და შენც, ქართველო, სწავლითა
სამშობლო გაახარეო!“ ...


სტურუა ლია - Sturua Lia

სიზიფეს ლოდი

წვიმა მძიმედ ეცემა
ჭერს, კედლებს,
მკვდარი ფრინველივით...
კრიალა თვალებით როცა
ვუყურებდი, მსუბუქი იყო,
კამკამა, დავბრმავდი და მესმის,
როგორი მღვრიე გახდა,
სხეულიანი, თითქოს
ჰაერს ხერხემალი გაუკეთეს.
ჩემი მოხრილი ზურგი
ირკალება ცის ფონზე,
მუდმივი ტვირთისთვის გამზადებული,
წარმოიდგინე, აბრეშუმის ლოდი,
ნატიფი, მაგრამ ისეთივე მძიმე...

ტრაგედია

პიესა სხვისი, ვნებები,
ყოფა, მკვლელობა სხვისი,
მაგრამ საოპერო მუსიკის ფონში ვმონაწილეობ,
კედელზე გაკრული შპალერივით,
პირველი ბგერები მე მხვდება,
რიკოშეტით პერსონაჟებს ურტყამს...
შეიძლება, რომელიმე ტკბილმა მომღერალმა
მკვლელობისკენ გიბიძგოს?
ე.ი. ფიჭას რომ ღეჭავ
და კბილების ხვრელებიც კი
თაფლით გევსება,
სისხლის სიმლაშე აუცილებელია
სრულყოფილების მისაღწევად?
მე რომ შპალერი ვარ
და შენ თავს მირტყამ სიმაგრეზე,
ხოლო ნახატების წალკოტში
მოკლული სეირნობს, ესეც მუსიკაა...
აიღე რომელიმე ტკბილი მომღერალი,
გაამრავლე სინდისის ქენჯნაზე
და პართენონს მიიღებ,
ჟარგონზე მოლაპარაკე ტრაგედიას.
გაგიგიათ ჯინსის სოფოკლე?
მაგრამ ეს ყელში გაჩრილი სვეტები!
თავში ჩაშენებული ქოროები!
ახლიდან აგაგებენ,
სულ ხორბლისფერ გოგო-ბიჭებს
აგიკრავენ კედლებზე შპალერად,
დანაყილი შუშის კათარზისებს
დაგადევნებენ, თეთრი ძაღლებივით...

ტყუილის აპოლოგია

თავი ფეთქებადი,
გული ძაფების გამბმელი
ზევიდან ქვევით,
ფეხები ღონიერი
ქართული ზმნასავით
იარე და იყავი!
ვენახში შაბიამნისფერი ძაღლი
შეიყვანე, ისე ტკბილად
შეგიყვარებს, ყურძენივით...
რომ მოკვდები, აგლოკავს
და გაგაცოცხლებს,
აღარ იქნები ვალდებული
ჭეშმარიტების სიმყარეს დაეყრდნო,
ცეცხლი თუ მერყევია,
რა, მართალი არ არის?
ან გამჭვირვალე ჰაერი
ზოგჯერ ფხვიერი ცომივით
არ იჭმევა?
მთავარია, ლამაზად ჩაჯდეს
თვალებში, ცრემლივით,
თქვენ იცით, რა არის სევდა?
ეს არ იკითხო!
მანქანას არ მოაჭრევინო
სიგრძეში გაზრდილი ჩრდილი,
შეღებე ძაღლი, ჰორიზონტის
ლარზე გაჭიმე ვენახი,
ზმნის უღლება
ლექსს დაამგვანე
თაბახის ფურცელზე,
სანამ დაგიჭერენ
და პასუხს მოგთხოვენ
ყველა უკუღმართობისთვის
სარგადაყლაპული ტილოს კაბები,
ტვიდის კოსტიუმები,
უფრო მაღლები
საკუთარი სისწორის შეგნებისგან,
განსაკუთრებით შენზე,
სიღატაკისა და ფანტაზიის
ომში დაგრეხილზე,
დედაბუდიანად მატყუარაზე,
რაც შვილებზე უკვე
მემკვიდრეობით გადადის,
უნდათ თუ არა...

ფეხზე მდგომი უნდა მოკვდე, ხესავით...

მე ზაფხულის ადამიანი ვარ,
სიცხეს საბანივით შემოვიკეცავ
და უძილობის თონეში ჩავეკიდები.
იქიდან რომ პურს ამოვიღებ,
შვილებს ვერ გამიზრდის,
მხოლოდ მორბენალ მზესუმზირებს,
ჩემს სიცოცხლეებს!
მათ მიმართ მანქანების მოძრაობა
ნერვიულია, უთანაბრო —
მზეს ხომ არ გასრესენ?
თმებით ვგრძნობ ამას,
ისევე, როგორც სიმაღლეს,
როცა თეთნულდს და უშბას
ფანჯარასთან მოვიტან,
განსხვავებულებს —
მაწვნის დედა და ლითონის მამა!
მთების ხასიათს
სკოლაში არ ასწავლიან.
თვითონ თუ გაუგე,
ცა დაბალი ხდება, შინაური,
როგორც ჭერი ან ქოლგა...
ზამთრის მეშინია, როცა
უცხო ქვეყნის ნარინჯებიც
ვერ ტეხენ სიცივეს...
ზაფხულში დამტოვეთ!
ცოტა ნირშეცვლილი კი დაგხვდებით
ხერხემალზე გამობმული
ჭრელი ქოლგა, რომელიც,
შეიძლება,
აყვავებულ ხესაც კი მიამგვანო,
თუ დაუმტკიცდა
მზის ნათესაობა.

ჩემი ავტოგრაფი

კიბიდან ძირს ვიხედები:
მანძილი იატაკამდე
ერთ პრიალა მორს ემსგავსება,
გადახტომის სურვილი
შიშზე წაიფორხილებს:
პოლირებული ზედაპირი
უფრო მკვლელია, ვიდრე
ამებასავით გადღაბნილი სივრცე...
რატომღაც მაგონდება,
როგორ ვუვლიდი საერთო აივანზე
მეზობლის ავადმყოფ ძაღლს,
რომლისგანაც ტკიპა შემაცოცდა
და ის ხორციანად ამოგლეჯილი
ტკივილი ბუნების საჩუქარი იყო
დღევანდელ უსაგნო
ტკივილებთან შედარებით.
ადრე დაიწყო ფოთოლცვენა
თუ ადამიანს ყოველთვის
ასე ჰგონია?
— ო, რა კარგი იყო ზაფხული!
როგორ უხდებოდა
ვაშლებს ტკბილი ხორცი!
რა ძალა ჰქონდა სიტყვას!
აღტაცებული ნაწილაკი „ო“
წარსულში დარჩა,
მძიმედ ქშინავს ქალაქი
ჩემი მრავალსართულიანი ავტოგრაფი...

თვალს წყალი დაალევინე!

ტკივილის მოლოდინი
ასი წურბელა გულში...
ბოლომდე რომ შევასრუტინო
თავი, შევცვალო
ავადმყოფობის ლოგიკა?
ტკივილი-შვება-ტკივილი
ექიმების შემოთავაზებული რემისია?
მის ჩარჩოში ამინდი არავითარი.
მე რომ დავაყენო?
ცის პატარა ნაგლეჯი გალაკტიონისგან,
ლორკასგან ოქროს საძოვარი
ხარებისთვის ჩემი
პოსტმოდერნისტული სიხარული...
მაგრამ გამშრალ პირზე
მარილის ბოქლომი,
შაქრით მოტყუებული ჩაი
ცივდება მაგიდაზე...
რაც თიხაზე ცეცხლი დამაკლო
ღმერთმა, ქვენა გრძნობებს მოვახმარე,
ტანის ისეთი ჩუმი ძახილით,
რომ თვითონაც ვერ მივხვდი,
რას ვაკეთებ, რატომ ვმალავდი?
რომ ვიღაცის უწურბელო გული
არ შემეწუხებინა თუ საიქიოს
სვეტებიანი ფაქტურა?
დაწყევლილი გენეტიკა
დახმარებას მთავაზობს:
«თვალს წყალი დაალევინე!»
რა ენა ყვავის ნანგრევებში!
რა კაცი მოდის, ცნობილი მზესავით!
უკვე იღიმები მის დანახვაზე.
მეტს ვეღარაფერს გასწავლის,
ათივე თითიდან გამოწოვა,
რაც შეეძლო,
სხვისი სისხლით შეღება,
დაამკვიდრა.

კლასიკა

იყო დრო, როცა ღიმილით
ვიღაცის გათბობა შემეძლო,
მზის ლიმიტი ამოვწურე,
სულ გარეთ გასვლა მეზარებაში ვცხოვრობ,
დღის 5 საათზე დაღამებაში.
ღიმილი კუნთების მოძრაობად მექცა,
შიდაგანათება დედაჩემს გავატანე
საფლავში, მუსიკა _ ბებიაჩემს,
გადმოქართულებული რეპი მომესაჯა,
სლენგით გაზრდილი ბავშვების
მდინარეში შეყვანა
და რუსთაველით მონათვლა.
ხან გამომდის, ხან არა,
პედაგოგის ნიჭი მაკლია,
მაწვნის დედობის, ვის შვილებსაც
ქათქათი გაუდით, ქრესტომათიის შრატიდან
კლასიკა ამოაქვთ და კრიალებენ ერთად...
აი, ვინ ხედავს,
რუსთაველის მიმბაძველ საუკუნეებს
გურამიშვილმა როგორ გადაუარა
თავისი რვამარცვლიანი სიჯანსაღით,
მუხამბაზებში ჩამდნარ პოეტებს
ძალიანაც რომ გატკბილებოდათ სიცოცხლე,
ეგნატე ნინოშვილს გააძღობდნენ
ოქროს წყალში გავლებული ფარშავანგებით?
ეს ნეგატივები დედის რძეშივე დევს,
უნდა გავამჟღავნოთ,
კლასიკასთან ხელჩაკიდებული ფოტოები
გამოვანათოთ ბნელი ოთახიდან,
მზის ლიმიტი გავიგრძელოთ...

კომენტარის გარეშე

დემოკრატია პოეტებს
ბუბლიკის ნახვრეტს არგუნებს,
ტკბილი ცომი სხვას შეხვდება,
ამის დამნახავი მაიაკოვსკი
ყვითელ კოფთას აფრიალებდა,
პაოლო იაშვილი ლექსავდა:
კოფთებით მოვკვდებით,
შვიდხმიან სიმღერას უხრახნიდა ყურში,
აბა, საიდან ეს ტვინისსაღრძობი რითმები?
რა სიმწარეა, როცა ბებერ ცხენს
თავი კვიცი ჰგონია
და ჟღალ თმას ისე აფრიალებს,
თითქოს გუშინ არ შეეღებოს,
პურიც რომ შეღებონ,
ხალხს რა ეშველება?
ჩემი ძვირფასი ცისფერყანწელები!
კი, გალაკტიონი მოვიდა
და ყველაფერი ააყირავა,
მყინვართან ჰქონდა სიახლოვე,
როცა ესენი ფრანგული სინატიფით
ეთამაშებოდნენ სიტყვას, მაგრამ
მიწა ამათ გაანოყიერეს
შემდეგი თაობების მოსაზელად,
პოეზიისგან შარავანდედს რომ ელოდნენ,
თავის გასაგლეჯი თოფი მიიღეს,
ყურში კი არა,
შიგ აბსოლუტურ სმენაში ჩანგალი!
და რომელიმე სალვადორ დალი'
სამართებლით ჭრიდა მათ სისხლს,
რომ ალისფერ ზეწრებზე
თავისი კინო გაეშვა,
რომელსაც ნორმალური მაყურებელი,
თავშიც რომ აეტანა კუჭი,
მაინც ვერ მოინელებდა
და შეშურდებოდა კაშკაშა პარანოიის,
აბა, რა იქნებოდა!

ლიტერატურული სარჩული

ხეებია, მდინარეა, მაინც ყველაფერი
უფრო ქვასავით იკვეთება, ვიდრე შრიალებს...
ამ ყველაფერში ვარ ჩამხობილი,
გადავკეტე ყვირილი ვიბრაციის ბოლომდე,
მორჩა აღტაცება ლიტერატურით:
ცალკე ტექსტი, ცალკე სქოლიოების კუზი;
იარონ და ზიდონ თავისი
უკუღმართი ესთეტიკა სიკვდილამდე,
მას მერეც, რა ჩემი საქმეა?
ჩვეულებრივი ხეები მაქვს თვალწინ,
არამოფიქრალი, მდინარე უშროშანო,
ტალახიანი,
ამასობაში გულზე მჩხვლეტენ
ფრანგი პოეტები (ნემსები ოქროსია),
ვან გოგმა რომ ყური მოიჭრა,
ამაზე მეტი რა უნდა ქნა?
შენივე მოგონილი ველოსიპედი
მიიჭედო გაგიჟებულ მენიერზე?
ქაცვია მწყემსი დაწერო?
მერე, გადახვეწილი გურამიშვილი?
გაგდებული, მოკვეთილი, მოკლული სხვები?
შესაბამისი ნახტომების აღმოჩენა
საკუთარ სისხლში...
რამდენი სხივი სჭირდება ღმერთს
ჩვენი სარჩულის გასანათებლად!

მაინც, გირჩევენ

თქვენ რა იცით, რა დროშები ფრიალებს
წნევის მეორასე ხაზზე!
რა ვერცხლისფერი სტიქიაა.
ლოგიკას ვერ მიუყენებ,
შაქართან ერთად ათქვეფილი სისხლიდან
ნათელ ფორმულას ვერ გამოიყვან.
რაღაც გუმანით კი ხვდები,
როდის დაატეხო თავზე ქიმია,
ყოველგვარი შელამაზების გარეშე,
რა დროს უთხრა, რომ ვალოკორდინი
იების ნაყენია,
როდის გამოწელო პირიდან ენა
და, ძაღლივით, ტკივილი ულოკო,
იქნებ, ნერწყვში რომ ჯადოა,
განგრენა შეაჩეროს,
იქნებ, თვალის ფსკერი რომ ჩაუბნელდა,
ლაზერით კი არ დაწვა,
მთის ბროლი ჩაუყენო,
მთელი სისხლი გამოიწურო,
ცოტა თავი რომ გაუნათდება,
შენგან ლიმონის ნატურმორტი გააკეთოს,
ძეგლივით შეინახავდი საკუთარი საფლავისთვის...
მაინც გირჩევენ, რა უნდა ქნა და რა არა,
როდის იტირო, როდის გაჩუმდე,
სულ ბოლოს,
ქატო და ფქვილი როგორ გაანაწილო
თუ არც ერთია და არც მეორე,
ტკივილისაგან კი პურს ვერ მოზელ
და შიმშილით მოკვდები,
საკმარისი იქნება საერთო კმაყოფილებისთვის?

სასჯელის ახალი ფორმა

ნაღველის ყვითელი საღებავი,
გადასხმული სტრესებზე,
სისხლის კინოვარი — გულზე
მაინც შავ-თეთრი ცხოვრება...
სახლიც ჩრდილში დგას,
ერთი სხივი რომ დაგჭირდეს
რადიკულიტში ნემსივით ჩასარჭობად,
ვერ იშოვი.
ამაზე, შეგიძლია, ჯერ კიდევ,
ისე ილაპარაკო,
რომ გარშემო მყოფთ
ლექსი ეგონოთ.
რეფრენი:
— რა კარგი იყო, როცა
ვერცხლის ქუჩაზე ცხოვრობდი
და ვიოლინოს გასაღებით
აღებდი კარს.
ტექსტი, მუსიკა:
ხაზგასმული ფალიაშვილი,
გუნდი, მზეს მიშტერებული
დაჭყლეტილი მრგვალი თვალებით,
მაგრამ ბაღი
სოლისტების წამწამებს შუა...
ვითომ ტრადიცია
გამოაგდებს ამ მეტაფორას?
თუ შენი გაუცხოებული ხმა,
კიდევ რომ შერჩა
ვარდის და ზღარბის მონაცვლეობა,
მოდულაციები, მიშვებული
მეჩხერ კბილებში თაფლის შესქელებამდე...
რას გიზამენ?
გარდა იმისა, რომ
განაჩენი გამოუტანონ
შენს ხმას —
სიკვდილით დასჯა!

ავტოპორტრეტი ფიროსმანის ფონზე

აი, იმას კი შეეძლო დროის გაჩერება!
იცოდა, რამდენი სისხლი ყოფნის
კვერცხის შეღებვას
(ენდრო ძვირი იყო),
რამდენი თითისტარი ბამბა
ბატკნის სითეთრეს...
ეს რომ სიტყვით ეთქვა,
ბატკანს დაკვლა დაემუქრებოდა,
სისხლის და ქათქათის შეხამება კი
ლექსში არაფერს იძლევა,
მხოლოდ, შიშს როგორ გამოხატავ?
ფრანგების წერტილოვანი ტექნიკით,
შეიძლება, ცახცახი გადმოსცე,
მაგრამ აღდგომა,
მოყვასის სიყვარული უზმოზე?
რაც დიდხანს ვერ გაგრძელდება,
სისხლი მაინც დაიღვრება,
ქვეტექსტში თუ არა,
წიგნის ბოლო გვერდზე,
ნახატის ჩარჩოს, შენს ზურგს უკან
მისგან ერთ ბოძსაც ვერ შეადედებ,
და ვინა ხარ,
სვეტებიანი პართენონი ინატრო?
კედელიც გეყოფა, მეტრი და სამოცდაორი სმ,
სიგანეში სულაც არაფერი,
ამოჯიჯგნი ფრჩხილებით ადგილს,
თავთან ფიროსმანს ჩამოიკიდებ
და დროს გააჩერებ...

ამაო ოცნება ბორჯომის ხეობაზე

ჩემო ტყეებო!
ჰორიზონტს რომ ალურჯებთ
და აადვილებთ,
შუამდგომლობას მიწევთ მთებთან,
რომ გვერდით დამიყენონ,
აკვარელით დახატული ქალაქელი
და ზეთის ფერებით გამაძღარი
გამიშვან უკან...
ასე მგონია, ყველა
ფოთლით ფიქრობთ ჩემზე,
როცა ღვიძლი სახეზე
სიყვითლეს მაფენს,
სულ შემოდგომაში ვიცხოვრებდი,
თქვენ რომ არა...
ადრე შეღავათს მიწევდნენ
ამის გამო, ახლა
გაძვირდა თქვენი ნახვის უფლება,
ფული ვერ გადავიხადე
და ქალაქმა ნელ-ნელა
დამიწყო წაშლა
ოსტატურად შესრულებულ ბატალიებში
ვის რად უნდა
ჩემი კამერული პორტრეტი?
თან იმდენ ხანს ვიდექი
ვარდისფერ მიწაზე
ჟანგიანის საპირისპიროდ,
მგონი, ბრძოლის უნარიც
დავკარგე...
რომ მომერევიან და მოვკვდები,
მაინც მთებთან
და ხეებთან ვიქნები,
ამაში ფულს ვეღარ მომთხოვენ,
აღარც წიგნებს გამომიქვითავენ
ვალებში, რადგან არაფერი მაქვს
უფრო ღირებული,
ვარდისფერ მიწასაც ვერ წამიბილწავენ!

ახალი წელი

თაფლით ეწებებიან ერთმანეთს,
თუ რა ნიშნავს
ეს აღორძინებული სიყვარული?
რომელიც ხვალვე მოვალეობაში გადავა,
ერთი დღე-ღამე უნდა მოითმინო
არამხატვრული ტყუილი, სენტიმენტები,
მჟავე მანდარინი, რომელიც
გარედან ნარინჯისფერია,
ალბათ, ზღვისპირელების სისხლისაგან...
ჩემი ჰავა, ისეთი მშრალი,
თითქოს კვერცხისგულების
დიეტაზე მამყოფებს, არ ცნობს
ასეთ ამომხტარ ფერებს,
რა ქნას?
ზამთრის სიხარულს სხვებისგან სესხულობს,
ფუფუნების კანონების მცოდნეებისაგან,
თუმცა, რაღაც თავისიც მოსდევს:
ატლასის ბროწეულები, ვაშლები, რომლებიც
ხეებს კი არ აბია, ბავშვებს ახატიათ ზაფხულობით.
ზაფხული აი, ნამდვილი მონატრება,
გინდა, ახალ წელს, გინდა, მერე,
შენელებული მგრძნობიარობის დროს...
იქამდე მიმაღწევინა
და როცა ბალახზე ჩამოვჯდები,
თვალებიდან ხის კენწეროებს
ნუ ამომაცლი, ღმერთო!

ბედი მდევარი

მომდევენ,
ცხელა, ფეხებზე რუკა მახატია,
ლურჯმდინარეებიანი,
ლამის უხმელეთო, რასაც
ვენების გაგანიერება ჰქვია
მათ ენაზე, ავადმყოფობა,
მაინც მომდევენ,
მეტი ჟინითაც,
უნდა მირტყან, მომიკვეთონ,
უცხოდ მაქციონ სახლისთვის,
რომლის მუცელშიც დავიხატე
ცარცით და ვარდისფერი ფლომასტერით,
ჩემივე ძვლებით ამომფხიკონ
იმ ატმოსფეროდან,
იმ ქუჩიდან, იმ ქალაქიდან,
რომლის ხასიათში ნაღმებია ჩაწყობილი
და რომ არ აფეთქდნენ,
პროზექტურის ყინულს უპირისპირებენ,
მკვეთრს, თვალისმომჭრელს, კატეგორიულს,
ჩემი სიტყვა
რბილია მის წინააღმდეგ,
ცოტა დაღლილიც,
გლანდების გადალახვით,
აფეთქებების ანარეკლი მაინც შერჩა...
სიკვდილამდე
ერთი სევდის ბაღი მაკლია,
ბესიკ გაბაშვილის ღმერთობით
იქიდან ვიღა გამომაგდებს
ასე გამწარებულს სიყვარულისგან...

გეხმარებიან იმ ქვეყნიდან?

შენი უთო ცივია, დედა!
ვეღარ ათბობ ლოგინის თეთრეულს,
რომელიც დაძველდა, დაკორკოშელდა,
თითქოს მარილის მარცვლებზე ვწევარ.
მარილი მაშინ არის მართალი,
როდესაც სიტყვას დაიმგვანებს.
მწარე სიმართლე
იმაში მდგომარეობს,
რომ მე მარტო ვარ,
რომ ვერავის ვერ მოვუყვები,
როგორ მომკლეს,
როგორ გავრბოდი
სისხლით სავსე ჭიქასავით
და მომდევდნენ:
ზომიერები, თანაბრები, ობიექტურები,
რომლებმაც შესაფერის
ჭურჭლად მიმიჩნიეს
თავისი ნერვების ჩასადებად,
ფესვი რომ უნდა გაიკეთონ,
მჭახედ აყვავდნენ!
ხომ სჭირდება თვალის სეირი
ბაბუაწვერასავით ამჩატებულ,
ჩიტის პენსიაზე მყოფ მოსახლეობას!
როცა რძეს პლასტმასის
გემო აქვს,
ზიხარ პურის
და წყლის საპყრობილეში,
ისეთ უჰაერობაში, რომ
პირიდან ფილტვები გიჩანს,
შეგშურდება კაშკაშა პარანოის,
აბა, რა იქნება!
იმ ბოლო იმედსაც, რომ
დედას უთო გაუცხელდა (მზეს მიუერთეს?)
და, შეიძლება, თბილი ლოგინიც
გაახერხოს ამ ჯოჯოხეთში...
დედა, შენგან მივიღე მემკვიდრეობით
ეს სტატიკური მაძღრების
და სისხლით სავსე
მორბენალი ჭიქების ქვეყანა,
რომელიც მაგიდასავით ექცევა მათ
და თუ გადმოაგდო,
ყველანი დავიმსხვრევით...

დაკარგული ნახევარი

მარტო თავისთვის კი არ მოკვდა,
მეც ამომაჭრეს ავადმყოფი ორგანოსავით,
ვაგრძელებ ნახევარცხოვრებას:
იოდი ჭრილობაზე სითბო,
თოვლის საპირისპიროდ,
ზაფრანას ყვავილები,
სამზარეულოს შარავანდედი
დათმობა ყოფისთვის,
ნეფრიტზე რა თქვეს?
მძივებით თამაში,
კოხის ჩხირებით არითმეტიკის აშენება,
წყნეთის ჰაერი, ჩატენილი
ჩინურ ბალიშებში,
რა მიგნებაა!
დღის გაგრძელება,
ღამის უფრო შესატყვისობის მიუხედავად...
ნახევარწიწილა, ნახევარადამიანი...
სანამ მთელი ხარ,
მეორესთან ერთად,
ცულის პირზე ეტევით,
მარტო რომ დარჩები,
სინათლის, გაზის, დღის სითბოს
ბოლომდე ისრუტავ, მაინც არ გყოფნის
რა შეუსაბამობაა! ვფიქრობ ჩემთვის...


ეს ხომ უკვე იყო

ჯერ კიდევ გუშინ ბესიკის ქუჩიდან
მამადავითის ეკლესია ჩანდა,
ფრჩხილებს არ იკვნეტდი
ნერვიული ბავშვივით,
ტელევიზორში კულინარიის
უნივერსიტეტებს არ აკაშკაშებდნენ,
ვითომ სტრესების მოსახსნელად,
მაგრამ პილპილის წითელი უროები,
კივილივით ხასხასა მწვანილი,
თავში რომ გირტყამს,
სადაც სახაზავი უნდა
გქონდეს ჩადგმული
და არა შაკიკი, რომელსაც შეუძლია
ინფორმაცია
მოსალოდნელი დათბობის შესახებ
ხანძრად აქციოს,
მაგიდაზე თოვლის სუფრა
გადაგაფარებინოს, ყველაზე
გამჭვირვალე ფაიფურით სავსე,
ყველაზე გაჭირვებულები მოგიყვანოს,
რომ აჭამო,
ფარშავანგები თოვლში
სუფთა ფელინი!
მომდევნო სიტყვა «სიხარული»
ფრჩხილებში უნდა ჩაისვას,
მაგრამ ცოცხალ ლაპარაკში
ფრჩხილები არ ჩანს,
იქნებ იმ მოკვნეტილებში?
ბავშვის ნერწყვი, შენი სისხლი...
ბარემ, აიშენე ჩიტის ბუდე,
გაერიდე ამ უცხო ქალაქს,
ცნობისმოყვარე ფანჯრებითაც
რომ ვერ მოგწვდეს,
აიფარე სიმწვანე, სიმწვანე
ბუერების კლასიკა...
ბუდეც ციხესიმაგრეა,
ოღონდ უხორცო,
უფრო სწორად, უაგურო,
აქედან პირდაპირ ცას უკავშირდები
და ცდილობ, ანათო თვალებით,
თეთრი ხელებით, წითელი ღრძილებით,
რომელიმე დავიწყებული სიტყვით,
რომ შენი ქმრის სულმა გიპოვოს
და სიზმარში კი არ მოგადგეს,
ქალაქის ყველა წერტილიდან გამოჩნდეს
როგორც ოდესღაც
მამადავითის ეკლესია.
მთვარით შეამოწმოს შენი
ნათების ხარისხი, რასაც
სინამდვილეში კილოვატსაათებით
ზომავენ,
როცა ონკანიდან
ფეკალური წყლები მოდის
და არა ლურჯი არაგვი,
ან მღვრიე მტკვარი,
საპირფარეშოს ესთეტიკა?
მაგრამ ეს ხომ უკვე იყო:
თითო თვალი, ჩავარდნილი
თითო ლექსიკონში, ზღვა
რომ ქუჩაში გაუშვა,
ისეთი ვიწრო ოდისეა
ერთი ქალაქის უწმინდურების,
ეკლესიური ლათინურის და
მარწყვისტუჩებიანი ოპერეტისაც კი...
ის, ზღვის პატრონი,
ხომ ბრმა იყო
და ვერ დაემალებოდი,
ვერც ამას, მტაცებლისთვალებიანს,
იქნებ გლეხის ხასხასა ნათესებში?
ხორბლით თუ ჭინჭრით განელებული
ინტელექტის მზე
უფრო ადამიანური ჩანს:
წელამდე ირლანდიური ტემპერამენტი,
წელქვევით სქოლიოების დუღილი...
უვადო მონაკვეთში
მასა და მკითხველს შუა
შორისდებულები დაფრინავენ:
აზრის ყოყმანი, ემოციების გართულება
მოდი, ვიყიდოთ ეს ძვირფასი წიგნი!
ყოველი გვერდის წაკითხვა
ტაძრის აშენებას უდრის თავში,
სადაც მრგვალი და თახთახა
ტვინი დევს, ბავშვის ჩანასახივით
ჯერ ჩვილი, უენო,
განუსაზღვრელი შესაძლებლობების მოლოდინში
ბერნსებით და ლონგფელოებით
მოჩითული, როგორც ყვავილებით...
რამდენი მათგანი მოკვდა,
გაიქნა, როგორც საკმაზი
უფრო მნიშვნელოვან ლაჟვარდში,
რამდენი დარტყმული გაფრინდა
მისკენ და მიებეჭდა კიდეც,
წიგნის თაროებივით
დალაგებული ადამიანების თვალწინ,
მათ გასაკვირად...

თავბრუსხვევა

გამოხედვით უნდა გამოედო სივრცეს,
თვალი დაამაგრო რამეზე, მაგ.
ანთებულ ნათურაზე,
რომ არ აგიტრიალდეს ჭერი
და თავზე არ დაგემხოს,
როცა მეცხრე ცაზე ადიოდი
უძვლო ენით,
პირველივე ცამ გიღალატა?
უცნაური სიტყვები წამოვიდა წინ:
მენიერი, ფეზამი, კრიზი...
ვითომ დაგავიწყა
კიდევ უფრო უცნაურები:
სინეკდოქე, პიპერბოლა,
რომლებიც გეხმარებოდნენ,
სიყვარული აგეხსნა კაცისთვის,
ისე, ვითომც აქ არაფერი,
შთაგონება მოგაწვა და ლექსებს უკითხავ...
ასევე აჩვენებდი თავს
ფანჯრებიდან, ბუჩქებიდან, კედლებიდან
მოყურადეებს, რომლებიც
თვალებით სურათს გიღებდნენ,
რაღაც სტრიქონებს იმახსოვრებდნენ კიდეც,
ჭორი რომ უფრო მიმზიდველი გაეხადათ,
როცა საფუძვლიანად დასხდებოდნენ,
ყავაზე, ჩაიზე ნამცხვარივით მიდიოდა:
ვინ ვისთან დადის?
მაშინ არ ვამბობდით ვინ ვისთან წევს,
მერე ვისწავლეთ და იმ საწოლიდანაც
მეცხრე ცა ჩანდა...

ამ ქალს თვალებში

ამ ქალს თვალებში
მეტასტაზების ტოტები უჩანს,
როგორც ფანჯარაში,
ლაპარაკზე ბორკილი ადევს,
შიში მუცლის ძირიდან მოდის,
ბორკილი _ თავიდან,
აიძულებს საგანი იყოს საგანთა შორის
და არა სიტყვა მათი გამომხატველი,
რაც დამატებით ტკივილს მიაყენებდა.
ტელევიზორში
ჟურნალისტების გახელების ტემპერატურა
აფეთქებას უახლოვდება,
თავს ვუშველოთ!
იმ ქალიდან გამოვიხედოთ,
რომელიც გამჭვირვალეა
გაზაფხულის ფანჯარასავით.


სხილაძე გოჩა - Skhiladze Gocha

ცრემლების კლდე

ვიცი ნია ეგ თმები
ცით ვარდების დაშვების
გლიცინიად ენთები
ფრთებს დაჰყვები შაშვების

გულს გრჩენია ტაროსი
ზღვებად ატორტმანება
ხმები ამ სამყაროსი
კვიპაროსის ზმანება

და ცრემლების კლდეები
ვარსკვლავთა დაცალების
უნიათო დღეები
ჩემი გარდაცვალების

შეხვედრა

რა უბრალოდ იხსნებიან
გულის ცრემლის საგუბრები
რა უბრალოდ იწყებიან
ნია შენთან საუბრები

სიზმრებიდან მოჩანს გზები
გზები შენთან დაუბრების
თვალებიდა შუქი კრთების
ნიამორის და ნუკრების

მეშინია ჟამის ფრთების
და სიბნელის დამუქრების
რა უბრალოდ იწყებიან
ნია შენთან საუბრები.

ქეთის

ქეთი ქარია შორი აქედან
ქედს რომ გადუფრენს თეთრი ქედანით
დანისლულ დღეთა ფორიაქიდან
გულს ძირს დახრიან ახალბედანი
სანამ მზემ ქეთი დღე გაანათა
გულანათალი ჩანს ორქიდეა
არის კრიალი ვერცხლის დანათა
ჩემი სიცოცხლე ბნელის კიდეა
შენი მშვენების დანაშაულის
სასწაულია ვარდთა დაცვენა
მერე შენს თვალებს მზე გადაუვლის
მზე ჩვენ რომ ღამით აღმოგვაცენა
უფალს შეასმენს როს ღაღადებას
საღამოს ქარის გრილი საყდარი
მთვარით ვარდების გაღადღადებას
აღარ შეხედავ შენ გულგამტყდარი
ჯვარის გზა არი არუნარეკლო
გულში არეკლე ლია, რახელი
რა მაღალია ხედავ სამრეკლო
რა მაღალია უფლის სახელი.

ტაძარი

მთვარეს ეფარებიან აქ ქარებით ზარები
დინოზავრის კვერცხებზე ჩნდება დიდი ბზარები
ღრუბლებში იზორბები სად ქორი და ორბია
ვარსკვლავები, ბავშვები, სიზმრები გამორბიან

შენსკენ მოფრინდებიან დიდი თეთრი მტრედები
უფსკრულების ლოცვები, კრულების იმედები

მთვარეს ეფარებიან აქ ქარებით ზარები
დინოზავრის კვერცხებზე ჩნდება დიდი ბზარები.

ნია

ნია ნიავი თმებს გადაგყვება,
თუ გეშინია სულშიც იქროლებს.
ნია აქ ქარი ქარიშხალს ყვება,
ემშვიდობება აქ და იქ როლებს.
ავ დროებათა ანათებს ბროლი
სიზმრებში მქროლის განმარტოებას,
სადღაც სიმღერა კრთება თებროლის
და ხე ბრიალებს ყვითელრტოება.
მალე სიკვდილის ყვითელი ტორი
ქორის მზეს ქარში დაეტოლება,
დაბრკოლებაა სხივების თორი
შორით ანათონ თანატოლებმა.
ნია, თანატოსს ველი ყოველთვის
ძილში, რომელიც მისთვის ძმა არის,
მკვლელი ჯვარია იანვრის ბნელთვის,
შენთვის ნაღველით ისმება ძმარი.
გრილი წერტილიც აქ დაისმება
და ჩაწყვეტილი სიმღერის ეხო
სიზმარს ტირილით შეეხორცება,
მე ხომ არ მინდა რომ მკვდრებს შევეხო.
ქროდეს, ვერ მოგწვდეს ქარი, ავდარი,
არ მიგწუროდეს მზეი აროდეს,
გამტყდარი სანთლის კრთოდეს საყდარი
მისთვის, ვინც ბნელში მიიჩქაროდეს.

ვარსკვლავების დარაჯი

ამ ველურ ვარდებში ვარ ეულ-მთვარეული
შივას ვარსკვლავების მიყვარს დარაჯობა
არ მშივა სიცოცხლე არეულ-დარეული
გული ეუბნება სიკვდილს გამარჯობა

შენდობა შენდა ვარსკვლავო სხივქორბუდა
შენდამი ვარდი ვარ მიქელ-გაბრიელო
ვარსებობთ შენ და მე ოქროსფერო ბუდა
მე აქ მთვარის ვერცხლი უნდა გიბრიალო

ტყდებიან ვერხვები ცეცხლით ასვეტილი
დაისვა წერტილი ვარდების სახსოვარის
მთვარის დამაფიქრებს ღილი აწყვეტილი
და ღიმილ ჩაქრობილი ჯვარი მაცხოვარის

აქ არის მთვარე მთქნარებით მონავალი,
ზღვარი იანვარის, ქარების, მყინვარების,
ვარდი, ვარსკვლავები, ბავშვი ონავარი,
კვლავ ქარის ამოვარდნა ხვალის მძვინვარების.


სეფისკვერაძე ლევან - Sefiskveradze Levan

მოტანტალე ბელი

უღრან ტყეში, ჯავის მხარეს
დათვის ბელი დატანტალებს.
ღრანჭზე ბეწვი გასცვენია
სცივა მაგრამ არ კანკალებს.
თაფლი უყვარს, მაგრამ არ აქვს.
ვინ მიართმევს რძეს და კარაქს?
ვაი, მისი ტყავის ბრალი,
თუ მოგვპარავს ზამთრის მარაგს!

სხვა ბელია, თქვენ რომ იცნობთ
ზოოპარკში მჯდარი ხვითო.
ხელს გვილოკავს, საჭმელს ითხოვს
და ვუყვარვართ ვითომ, ვითომ..

ეს ბელი კი უყისმათო,
დატანტალებს და ბევრს დარდობს
მშობლები ჰყავთ ეკას, დათოს,
მე არა მყავს, ნეტავ რატომ?
მურა ბელი კლანჭებგრძელი
ზამთრის მოსვლას შიშით ელის.
ვუთხრათ მამას, ბიძას, პაპას.
ჩახმახს არ გამოჰკრან ხელი!


სულაკაური არჩილ - Sulakauri Archili

მზეს მივუშვირო დაღლილი სახე

მზეს მივუშვირო დაღლილი სახე,
მინდორში ვეგდო,
თვალებს ვლულავდე...
მეც ბავშვობიდან მოვდივარ აქეთ, -
რა მანძილია სიხარულამდე?


სულაკაური გიგი - Sulakauri Gigi

უსათაურო

კი არ მოვფრინავდით, -
ბაგირზე ჩამოკიდებულ,
რკინის ჟანგიან ყუთში ვისხედით, -
რომელიც კვნესით,
ჭრიალით და გაჭირვებით
ეშვებოდა მთიდან ქალაქში.
ის წვიმით სავსე
და ბნელი სივრცე -
განათებულ სადგურამდე,
ხნულის მსგავსად გავიტანეთ,
კვალი დავატყვეთ...
აქედან ჩანდა: -
როგორ მოსდევდნენ ქალაქისაკენ
მანქანები და ქუჩის ფანრები
ზამთრის მდინარეს.
გადაღლილი,
მომწვანო წყალი
აღუშფოთებლად თმობდა რბოლას,
თითქოს კიდეც ჩერდებოდა,
ხოლო ხიდები მხრებს იჩეჩავდნენ...
რა ელოდა ბებერ მდინარეს
ამ ძველ ქალაქში
წვიმისა და სიცივის მეტი?

რაც მდინარეში ჩანს

მე ჩავიხედე მდინარეში
და დავინახე ქალაქი,
მდინარეში რომ იხედებოდა.
კიდევ დავინახე ღრუბელი, -
იხედებოდა ქალაქში
და მდინარეში.
ზაფხულის
დაჟინებული მზე კი
იხედებოდა ღრუბელშიც,
ქალაქშიც და
(რა თქმა უნდა)
მდინარეშიც...
ასე ვიხედებოდით ოთხივენი
მდინარეში
და რადგან წყალი გვირეკლავდა -
ვერ გავიგეთ
სად იხედებოდა თვითონ მდინარე,
ხოლო მე: -
ვინ იხედებოდა ჩემში.

ვიდრე მე წავალ

ვიდრე მე წავალ
გავფრინდები
ჩემი კოშკის სახურავიდან
ნამძინარევ ქალაქს გავხედავ
ფანჯრებდაბინდულ
ნისლში ჩასრესილ ქალაქს
გავხედავ
და სანამ წავალ
გავფრინდები
ჩემი კოშკის სახურავიდან
დავინახავ
სკოლისაკენ მიმავალ ბავშვებს
და ჩემთვის ვიტყვი: -
"ჯერ გოგონებმა გაიარონ..."

მე ვარ გოლიათი

მე ვარ გოლიათი
და მე ვარ მკვდარი.
ე. ი. მკვდარი გოლიათი ვარ.
ჩემი ნარჩენი გდია მდინარეში,
რომელსაც ჰქვია მტკვარი.
უფრო სწორად:
ვწევარ ძალზე უხერხულად,
თავით ქვიშას ვეხები,
ხოლო უცნაურად გაღუნული ტანი და ფეხები
წყალში მაქვს ჩაყრილი.
თვალები ღია დამრჩენია...
სამყარო იმეორებს ჩემი ქუთუთოების ხაზს.
უფრო სწორად:
სამყარო იხედება ჩემი მკვდარი ქუთუთოს თაღში.
მეორე თვალი აღარა მაქვს
ჩიტმა წაიღო სახლში
(ჩიტი ახლა სამი თვალით უმზერს სამზეოს).
თვალის ადგილას გამოკვეთილ გამოქვაბულში
ჩასახლდა ციცქნა კიბორჩხალა.
ის ემალება ბორჯღალს
და უყვარს სისუფთავე
ტვინს აცლის კეფას.
დგას აპრილი, ქათქათებს რიყე,
თოლია და ჩემი კბილები
გამუდმებით ვიღიმები
შიშველ ფეხისგულებზე მეხება ხავსი
და მეხებიან თევზის შვილები...
დგას აპრილი, შეიძლება, მარტი...
მე ვწევარ მარტო და
დიდ წვიმებს ველოდები.
ველოდები დიდ ავდარს მთაში...
უფრო სწორად:
ველოდები დიდ წყალდიდობას
როდემდე უნდა ვეგდო რიყეზე,
მე ხომ მკვდარი გოლიათი ვარ,
ჩემი ადგილი არის ზღვის ფსკერზე
სისხლისმსმელი თევზების ბაღში...

სერიდან მიდის სამი მგელი

სერიდან მიდის სამი მგელი,
მეოთხეც — ახალი.
ახალი იტყვის:
„რით გავიხაროთ,
რა ხანია, ჭალაში აღარ ბალახობს ცხენი
ჩვენი ვახშამი
პური ჩვენი და შავი ღვინო...
ის უცხო ბიჭებს წაუყვანიათ
უცხო მხარეში,
სადაც არასდროს არ იცვლება ძველი ზღაპარი
და გრძნეულსა და ბებერ მეფეს
ნაზად უყვარს თავის ასული.
სადაც მზე არის მარადიული
და ჰაერი გაჟღენთილია
ნაღდი გრძნობებით.
სადაც მთვარეა უზარმაზარი
და აუზებში ოქროს თევზებზე
ირეკლება მისი ნათელი...
აქ აუზები ივსება თოვლით,
კარგად იყავით, ვეღარ გვიპოვით,
მგლები ზღაპრებშიც აღარა ვართ უკვე საჭირო...“
ცარიელი, უმთვარო სერი.
ღამის რკალი და
ამბის დასასრული.

ზანზიბარული

ირონიული ეტიუდი
გაგიღო კარი,
ჩემო ზანზიბარ,
გაგიშვა გარეთ?
მე ხომ ვიცი, ერთი სული გაქვს,
რომ ქუჩაში გაინავარდო,
შეხვდე თანატოლ მაწანწალა,
რწყილიან ცუგებს,
ერთმანეთი დაყნოსოთ და
მთვარესაც
ერთად უყეფოთ.
მაინც რად შეგვხვდა ასეთი ბედი,
ჩემო ზანზიბარ,
ვერა ხედავ, ერთიმეორის ცხოვრებით
ვცხოვრობთ
შენ შინა ხარ გამოკეტილი,
მე მელმოტივით დავეხეტები.
რა დაგიმალო, აღარც კი ვიცი,
ვინ ვინ არის საქართველოში
შენ გიგი თუ მე
ოქროსფერი ზანზიბარი.

ქუჩის ბიჭების გასაგონად

ჩემს ძმას
უთხარი დედას,
რომ ამაღამ არ დამელოდოს
ჩრდილების სადგურს არ მოადგა
მატარებელი.
დაივიწყოს
მაგიდაზე დატოვებული ჩემი არჩივი
პურიც, ღვინოც, სიყვარულიც
ხელუხლებელი...
ძნელი ყოფილა კარს მიღმა ყოფნა,
ქუჩის ბიჭებთან მოძრაობა,
მდინარის დევნა — ზღვამდე მიჰყავხარ...
უფრო ძნელი კი — შინ დაბრუნება.
თუმცა რას ვამბობ, ეს ყველაფერი
ხომ უკვე იყო,
ნანახი მაქვს, გამოცდილი და
გადაყრილი...
მაგრამ იგივე მაინც არ არის,
(გადამავიწყდა, რომ სამყარო წამში იცვლება)
მეც ხომ იგივე აღარა ვარ
რაც დავიბადე,
იმის მერე თითქმის ყველა დღემ
ძველი ძონძივით შემომაფლითა
ჩემივე თავის თითო ნაწილი
ჩრდილიღა დავრჩი და ამასაც აქა ვტოვებ,
ამ უცნაურ, ბებერ ქალაქში
ჩრდილების სადგურს არ მოადგა
მატარებელი.


სულამბერიძე ია - Sulamberidze Ia

ადამს

მე არ ვარ ევა, თუმცა, ვარ ქალი,
შენს თვალში, ალბათ, ესეც ნაკლია:
გაჩენის დღიდან მაქვს შენი ვალი
შენ ხომ ჩემ გამო ნეკნი გაკლია!


სულხანიშვილი ანა - Sulkhanishvili Ana

ავტოპორტრეტის მაგიერ

არა, არა მსურს, მიწისაგანი
ხატება ჩემი იხილოს ვინმემ,
უჩინარად ყოფნაი მინებს,
ყველგან მყოფად, მარად მსუფევად,
ვითარცა ხალდეს მუსასირიდან
წარტყვენის შემდეგ!


სუმბაძე დარეჯან - Sumbadze Darejan

ავტოგრაფი

თვალს თუ გავახელ. ერთი ხელის გაწვდენა და,
იდაყვებზე დაყრდნობილმა შემიძლია დავიწყო წერა.
რა ხანია სხვანაირად არც მისუნთქია. ხერხემალი აღარ მანებებს.
უბალიშო თოვლის საწოლზე გულზე ვწევარ და