ფირცხალავა დავით - Pirckhalava Davit

ქალაქი, სადაც შენ ცხოვრობ

სულ მალე,
როცა ბეღურები გზას ისწავლიან
და მიაგნებენ სხვა ცას:
უფრო თბილს და უსაფრთხოს;
როცა ქარხნებს და მაგისტრალებს
დაფარავს მტვრისფერი ბალახი-
გაადვილდება დამალვა,
მაგრამ არავინ იქნება, რომ მოგვისაკლისოს.
სულ მალე,
ბავშვობისას, ნიშნისმოგებით,
ოდნავ ხმამაღლა ნათქვამი საიდუმლო-
შეგვეძლება ვიყვიროთ ცრემლდენამდე,
მაგრამ არავინ იქნება,
რომ დაინტერესდეს.
სულ მალე,
მიყრუებულ კვარტლებში,
ერთმანეთისგან კილომეტრებით დაშორებულნი
რომლებიც დარჩებიან და შეეგუებიან:
რომ სანგარი არ არის თბილი კერა,
რომ ყველა ტელეფონის ჯიხური ლოკალურია,
ყველა მარშრუტი - წრიული,
და ყველა მორგი - სადღეღამისო-
ამოგხედავენ,
დაგიყვირებენ:
"დიდება შენდა უფალო ,
დიდება შენდა"
და შენ მიხვდები
რომ გ ა დ ა შ ე ნ დ ა:
ყველა ეთნიკური წარმომავლობის-
მმართველი და ხელქვეითი,
პატიოსანი და გარეწარი,
ბოზი და მონაზონი,
მშიშარა და მამაცი,
მოხუცი და ჩვილი,
მართლმადიდებელი და იეღოველი,
მუსულმანი და ბუდისტი,
ჰეტერო და ჰომოსექსუალი,
პროვოკატორი და ფანატიკოსი
ქალაქიდან, სადაც
წვეთოვნებზე აერთებენ უსახლო ბავშვებს
და რწყავენ ყვავილებს-მშვიდობის ბუტაფორიას.
ქალაქიდან სადაც
სიმბოლო გიქციეს სამკაპა ჯოხად
და ნანადირევი სისხლით განბანეს
შვილებს ფეხები.

ამ ქალაქში ამბობენ
რომ ასეთია ნებაი შენი.
და თუ ხმამაღლა ლოცვა-სტატუსია,
და თუ ჯვარი-საბრძოლო ნივთია,
და თუ ასეთია ნებაი შენი...

დაე იყოს
ნებაი შენი.
მე ვყრი იარაღს.


ფოლკლორი - Polklori

ქალმა თქვა: "ვნახე სიზმარი”

ქალმა თქვა; "ვნახე სიზმარი დამდეგს ენკენის თვისასა,
ცა წითლად, ყვითლად ელავდა, სეტყვას ისროდა ქვისასა;
ბაღში მიმტვრევდა ხეხილსა, დარგულსა ალვის ხისასა;
ხელში მიქრობდა სანთელსა, ჩამოქნილს კელაპტრისასა;
თავზე მაქცევდა ჩარდახსა, დახურულს ყავარისასა,
ვნახე და კიდეც შევესწარ სიკვდილსა თავის ქმრისასა!”


ფოლადაშვილი თამარი - Poladashvili Tamari

ლოცვა

დიდი ხანია არ უწვიმია
ცისარტყელაც დაიკარგა და ქალაქი დამტვერილ ეკლესიას დაემსგავსა სადაც
ლოცულობენ არა ღმერთებზე
წვიმაზე.

ღმერთო დაიფარე ღმერთი
ღმერთო დაიფარე დედაჩემი ორი ფერის ფანჯარა რომ აქვს
ცისფერი და მწვანე.
ღმერთო დაიფარე მამაჩემი ჩუმი მოლოდინი რომ ჰყავს
და ვერ აქრობს
ღმერთო დაიფარე ნამსხვრევები
ფეხებს რომ მიჭრის და არ არსებობს უფრო მჭრელი ნამსხვრევები
ხელებს რომ დამიჭრის და მომკლავს.
ღმერთო დაიფარე სარკეები
ღმერთებს რომ გვამგვანებენ და სინამდვილეში უნამდვილო ნაგავსაყრელები რომ ვართ
ღმერთო დაიფარე მეზღაპრეები
სანთლები რომ დააქვთ წყლის მეორე ნაპირას და
სმენის მაგიერ მხოლოდ ყიდულობენ
ღმერთო დაიფარე განიერი მხრების წერილები
რუსულად რომ წერენ წერილებს და
ღმერთო დაიფარე თითები რომ ანონიმურად შეგილოცონ
ჩემთან ლაპარაკისას
ღმერთო დაიფარე ცალმხარე სახლები
მეორე მხარეს რომ ბუნებაში გადიან
ღმერთო დაიფარე მარტოობები და უმარტოვო
ქუჩის ძაღლებბი
ღმერთო დაიფარე სარდაფებში დამწყვდეული შეყვარებული
პეპლები დაღვრილი რძე და გაქცევები
ღმერთო დაიფარე შავ-თეთრი სიგამხდრე
და მიმსგავსებული შვილები
კიბეებიდან რომ ხტუნაობენ.
ღმერთო დაიფარე ბოროტება
ცას რომ სახურავი წაართვა და საქანელაზე ყრის ფიქრებს,
ღმერთო დაიფარე სინათლის
დასასრული მე რომ ვერ გიცნო და
ღმერთო დამიფარე გამომწყვდეული
ატირებულიც დამიფარე..
ღმერთო დაიფარე ცარიელი ბოთლები
ჯერ რომ ვერ აივსო წყლით და წყლის სიზმრებიც დაიფარე..
ღმერთო დაიფარე წვიმა რომ ფანჯრები
მივხუროთ
ღმერთო დაიფარე ღმერთები

ლოცვა 2

ხალხი, რომელიც უხალისოდ დგას მოძრავ
გზაზე და ჩუმად პასუხობს პირად ტელეფონს,
ცდილობს როგორმე
ჩუმად გაექცეს სათარგმნ ცხოვრებას და
თავის ენაზე ჩუმად ილოცოს.

ღმერთო დაიფარე ჭიანჭველები
ისინი მკბენენ და
წითელი ლაქები მრჩება სამახსოვროდ.
ღმერთო დაიფარე თეთრი ქანდაკებები
რომლებიც ჩემსავით შიგნით პატარაზე გრძნობენ
რომ გაქვავდნენ და ყოველ ღამე
..
ღმერთო დაიფარე ყოველი ღამე
რომ შეძლონ და გაცოცხლდნენ, ადამიანების ნაცვლად,
ღმერთო დაიფარე ,ისინი, ადამიანებსი ნაცვლად
რომ გვაკარნახობენ და ჩვენც
ვყვავილობთ
ღმერთო დაიფარე ჩემი სმენა
ქალქში რომ ზღვასავით მესმის
და ზღვასავით მიყვარს სველი ასფალტის ორთქლი..
ღმერთო დამიფარე გაქვავებისგან.. ფერმკრთალობისგან, ზღაპრის აივნისგან..
ღმერთო, დამიფარე ჩემი ფიქრებისგან
მათი მეშინია…

ხალხი, რომელიც წიგნებს ყდების მიხედვით ჩუმად ალაგებს
და შინაარსით გადასაწყობ თაროებს ჩუმად აბრალებს
რომ ფურცლები ყველაზე მძიმეა,
რომ ჰაერი თეთრია და მათი ზეწრებიც ჰაერმა ჩამოხსნა
აივანზე გაბმული საუბრიდან..
ღმერთო.. დაიფარე ჰაერი!

ლოცვა 3

ჩემი სახლია, სიტყვებით დავფარე
და ყოველი კედლის უკან, ხან შენ,
ხან კი-ლამაზი სათამაშო დროებით დავსვი
და ჩავისუნთქე.
გაჩნდნენ ფანჯრებიც.
ცრემლები ფარდებად ჩამოვაფარე...
ვუყურებ, როგორ კვდებიან ჩიტები თეთრ ხეებზე.

ღმერთო, დაიფარე ოთახი, სადაც მე და შენ
ერთად გვძინავს და თაღები.
ღმერთო, დაიფარე ყველა სართული, სიყვარულს
რომ ვანაწილებთ და მერე ჩვენვე შევექცევით უეტიკეტოთ.
ღმერთო დაიფარე მეზღვაური. როცა ყველა ტალღა ერთმანეთს ეხლართება, ის კი განიცდის.
ღმერთო, დაიფარე ქუჩის თავში ის გაჩერება, სადაც
ლოდინს იკლავენ იმ ტრანსპორტებით, რომლებიც
არასდროს მოვიდა შენამდე.
ღმერთო დაიფარე ანგელოზები ცაში.
ისინი საზღვრებზე თამაშობენ რეზინობანას
და ყოველთვის გახსოვს, რომ მათ წვივებს
ფარავს სითეთრე.
ღმერთო, დაიფარე ყველა წყარო, რომელიც
ივსება ჩემი დებით და ძმებით
და ურნები, სადაც მარხავენ
ფერებში გახვეულ ჩვილებს და
უკვე აღარ ,,შვილებს.”
ღმერთო, დაიფარე სიმძიმე, მათ გარეშე რომ
გრძელი თმა, უჩვეულოა.
ღმერთო, დაიფარე ფურცლები, როგორც ფიქრები...

ჩემი მელოდიით გავსებ.
ჩვენი ოთახი, რომლის უკან
ვდგავართ და გვიყვარს.

სამი ამბავი

ბიჭის ამბავი

გავიგე, დილით გამოაღვიძა ხმაურმა დედა.
ეზოს დაემჩნა ლაქა, თუ
როგორ ისწავლე
ვარდნის კანონი
ზემოდან-ქვემოთ.
სწორედ ამიტომ, სამუდამოდ, ჯერ მკრთალი ხაზით
დაგივიწყენებ სკოლის ჟურნალში.

გოგოს ამბავი

რა თქმა უნდა, მოკვდა გოგო.
ქალაქის ყველა კაცმა იმ ღამესვე იცოდა, რომ
ზაფხულში უნდა დაეგოთ სათევზაოდ
გამძლე ბადე მდინარის პირას.
და ნაპირები ამოევსოთ შიშით ან ლოდინით,
მაგრამ ამჯერად,
დაჭერილ თევზებს სათითაოდ გამოარჩევდნენ
და გაუშვებდნენ.
ჩვენი
ქალაქის ყველა კაცმა, მაშინ გაიგო,
როგორ ემღერათ იმ ღამეს ჩუმად, რომ
როგორც სხვების, ისე თავისი ხმების
შიშიც ესწავლათ.

ჩემი ამბავი

მითხრეს, შორია აქედან და
ვერც მოკლე გზით ივლი.
ნუ ცდილობ, ყოველ გაზაფხულს მოაჭრევინო
ფანჯრის წინ ხეები და
მომდევნო ზამთარს უყურო მხოლოდ გემს,
ოცი წლის რომ ჩამოდგა და
ყველა მეზღვაურს ყოველ საღამოს
აჭრიან თითებს, რომ
ყველა შენს ნივთთან ერთად დამარხონ ხის ქვეშ.
მითხრეს, რომ სხვები,
ისევ ეძებენ და პოულობენ
ჩაის ძველ ჭიქებს, გამოფენისთვის
რომ ამოთხარე და ისევ დამარხე,
რადგან შენს ირგვლივ სასაფლაო
ცოტა შორს იყო და მძიმე ბარგსაც
ვერ მიათრევდი, როგორც ეს გსურდა.
მითხრეს, რომ ისინი, ვისაც
მარხავენ, ჩივიან ხშირად, სულმოუთქმელად,
თითქოს,
ერთიანად, უფრო ადვილად კვდებიან
და რომ ხელებით არ შეიძლება
მათი დამარხვა.
მითხრეს, თუ მიწას იმდენჯერ შეეხები,
რამდენისაც ხარ,
გქონია წყევლა და სხვა გზა არ გაქვს,
უნდა უყურო, როგორ კვდებიან ბავშვები
ღამით, რომ
ბოლო ბავშვი, უფრო ადვილად მოკლა და მოკვდე.

***
მე ვიწყებ შენით.
მოგიყვებოდი, რომ
არსად იყო
ბილიკი ან
ქარი-
მიმართულებით
რომ გაგვეცურა და
შორს თუ არა,
აქვე, ტყეებთან მოვმკვდარიყავით.
ის
კიდობანიც
სახლს ბოლო კედლად
რომ ავუშენე,
არსად წასულა..

რადგან არაა გზა
არც წინ,
არც უკან.

არ
გაგვიცურავს
არც წყალში
და
რაც მოვყევი,
როგორც დაიწყო,
ისე
დასრულდა .

მე ვიწყებ შენით,
რადგან შენს ხელებს,
როგორც ჩემსას,
არაფერი სჭირთ.
არ აქვთ თითები
და ზედ
ფრჩხილებიც,
რომ
ხის მოჭრისას
მტვრით გამოევსოთ
და
როცა არ ჭამ,
არ სვამ,
შენი წყვილი ყბა
ერთად ისვენებს.

მოგიყვებოდი, რა ადვილია
გადაურჩე ჯერ შენ თავს,
როგორც განაჩენს
და შემდეგ
ხეებს.
რადგან გცნობენ და
მათ იციან,
ვისი შვილიც ხარ,
როგორ დავჩეხე
მამაშენმა ტყის ის ნაწილი,
სადაც მიწიდან ამოსულ
წყალთან ერთად შენი წყევლაც
გადამეყლაპა
და
ჩვენს დასანახად,
არც ზღვით,
არც იმ გზით,
საიდანაც ვიღაც მოვიდა,
არსად წავსულვართ.

ხომ მოგიყევი,
როცა დამუნჯდი,
ათივე თითიც ჩაატანე მოგზაურობას.


ფოცხიშვილი მორის - Pockhishvili Moris

ბავშვივითა ვარ ხანდახან

(bavshvivita var xandaxan)

ბავშვივითა ვარ ხანდახან, -
გაორთქლილ მინაზე
ჩემს სახელს ვწერ...
შორს, თეთრი ეზოს გადაღმა
თეთრი ზამთარი
ლურჯად იღებავს წვერს.
თოვლი ფიქრების დღიურს შლის,
ქარი ქუჩებში მიიკვლევს გზებს,
ცაში, ვით აქვარიუმში,
ოქროს თევზივით
დაცურავს მზე...
ბავშვივითა ვარ ხანდახან, -
გაორთქლილ მინაზე
ჩემს სახელს ვწერ...




ფუტკარაძე სოფიო - Putkaradze Sopio

ზაფხული ზაფხულში

გასულელდა დილის მზე,
დააცხუნა მეგათი,
გადალურჯდა ბილიკზე
ჩემი აგლომერატი...

ზღვას მოჰქონდა ნაპირზე,
ლურჯ ტალღათა ქაფ-ქაფი ...


ფხოველი ჯარჯი - Pkhoveli Jarji

ვან ვეი


ჩინის მხატვარი დახატავს
ჯუჯა ხეს, წელში მოხრილს...

იმ ხის ქვეშ შენი სავანე:
შენი ბამბუკის ქოხი...

და შენი გული: ღიღინით
და ღვინით მონაოხი...

ცხოვრება განდეგილისა:
მდორედ მავალი, ლოხი...

დაემსგავსება პოეტი
ჯუჯა ხეს, წელში მოხრილს..


ქართველიშვილი რატი - Qartvelishvili Rati

ვ ე ნ ე ც ი ა

ო, ვენეცია, დიდო ქალაქო,
რომელიც ხარ და მალე გაქრები...
როგორც წარმართნი სხვა ეკლესიას
გაკვირდებიან უცხო თვალები.

გაკვირდებიან და კვირდებიან
შენი ავხორცი ტანის სიწმინდით,
თითქოს გაკვეთეს მოხუცის გვამი
და მის საშოში იპოვეს ბავშვი.

შენი სახლების ხავსიან კედლებს
ახლაც აჩნია ფრთხილი ჩრდილები
და ხიდების ქვეშ ღამით მოისმის
ექო გარდასულ უძველეს ვნების.

ისევ ირწევა შავი გონდოლი, -
როგორც აკვანი ღმერთით ობოლის,
და მღვრიე წყლები სარკეებივით
ინახავს მკვდარი შვილების სულებს.

შენი ბავშვობის სევდიან ქუჩებს
მე ჩემი სახის ნაკვთებად ვაქცევ,
შენი არხების მზის სიღარიბე
მუდამ გამითბობს გულის ცივ ღარებს.

შენ უკვდავი ხარ, ვით მოგონება
მამის სახეზე ნანახი ცრემლის,
როგორც ზამთარში ჩიტის გალობა
და დასიზმრება დედის ალერსის.

ვიდრე ამქვეყნად კაცი იცოცხლებს
შენ მისთვის პეშვი წყალი იქნები,
შენ მისი გულის ძგერა იქნები
და შეხსენება თავად სიცოცხლის.

* * *
თითქოს დაავიწყდათ
ბავშვი ბნელ ოთახში,
თითქოს მიატოვეს
ბედის ანაბარა...
დიდი არაფერი -
მხოლოდ, სიჩუმეში
ფანქრით დახატული
გული გაიბზარა.

* * *
ვიღებ კალმისტარს და მზეს ვისრუტავ,
მის გამჭოლ სხივებს გულში ვიტარებ,
მერე მივყვები სულის იმ სრუტეს,
სადაც ბავშვობის ცრემლით ვიტირებ.

ამას ვუმატებ ნაღველს, ოფლის წვეთს,
ქალის მკერდიდან გადმომსულ ტკბილ რძეს,
თითქოს-და მამლის დადებულ კვერცხებს
და აუხდენელ ჩემს ფერად სიზმრებს.

მერე ამ ლექსებს ვატან წეროებს,
რომ თქვენი სულიც აივსოს ლხენით
და როგორც მარტის ხეთა ღეროებს
ამოგეკვირტოთ თვალები რწმენით.

* * *
ღმერთი ზღვასა ჰგავს
სიზმრად რომ ვნახე
და გაღვიძებულს გადამავიწყდა
მერე კი ცრემლი წამომივიდა
და მისმა გემომ კვლავ გამახსენა
ბავშვობა ცირკი და ის კლოუნი
ჩემს გაცინებას რომ შეეცადა
მე კი შემრცხვა და ჩუმად ავტირდი

* * *
მზე ტუსაღია ბნელი ღამისა,
მაგრამ ჯურღმულებს თავს რომ დააღწევს,
მაშინ ჩრდილებში მასვე დაამწყვდევს.
კაცის ბუნებაც ჭუპრის საკანში
გამოკეტილი პეპლის სულია,
როგორც ჩამქრალი სხივი ლამპაში.

* * *
ეჰ, სოფია... სოფია...
მთელი ფილოსოფია
ამ ქვეყნად სულ ორია:
უნდა იყო ცოცხალი,
როგორც ზღვის მაგნოლია
და ისეთი ლამაზი,
როგორც ტყეში გნოლია.
დანარჩენი, ხაბაზის
აბაზებზე ფიქრია,
როგორც ღამის ბაზარი
სევდით უზარმაზარი.

* * *
მკითხე - როგორ ხარ, და გიპასუხებ
- ვით გაზაფხულზე ციცქნა ბეღურა.
მკითხე - სად არის შენი ოცნება,
და გიპასუხებ - თოვლმა დაფარა.

* * *
მიყვარს ზამთარი, რადგან არ ტყუის
და არც ჩემსავით გული არ უთრთის,
ბავშვის ყიჟინით სულს არ მიბრუებს,
ვიცი, რომ წარსულს არ დამიბრუნებს.

მე მიყვარს მისი ჩუმი ალმური,
ვით თებერვალი დღეებნაკლული
და კურდღლებივით მხდალი ფიქრები
ბნელ ღამეებში გადამალული.

მიყვარს ზამთარი, რადგან არ ტყუის,
ქარის კივილით ჩემს ხმას მავიწყებს
და გადაპენტილ ერთფეროვნებით
ძველისძველ ზღაპარს თავიდან იწყებს.

მამის ოთახი

ადამიანი,
რომელსაც შესწევს უნარი,
მოგონებებით გააცოცხლოს ყოველი წვრილმანი
განვლილი ცხოვრებიდან და, ხელმეორედ,
ძველებური სიმწვავით განიცადოს ყოველივე ის,
რაც უწინ ათრთოლებდა მის სულს.
ცამეტი წელი...
ოცი..
ოცდაათი...
ო, ეს არ არის სიშორე მისთვის…
მაგრამ, ეს გრძნობა ყველაზე დიდი მტერია მისი.
რატომ? - ასეთ ადამიანს ყოველთვის უფრო მეტად უყვარს საგანი
მას შემდეგ, რაც მას დაკარგავს.
გული ივსება მოგონებებით, გული კი ერთია...
ხოლო, ტალღებმა თუ მოგაშორეს
დღევანდელი დღის ნაპირს, -
ცხოვრება არარაა...
ადიხართ კიბეზე, აღებთ კარს, შედიხართ ოთახში...
თქვენს ოთახში სიჩუმე და სიცივეა...
და თქვენ თქვენი ბინა გეჩვენებათ
სააქაოსა და საიქიოს შუა სამყაროდ.
ჯდებით სარკესთან ჩამქრალი ბუხრის წინ,
იღებთ ჰამსუნის ”ვიქტორიას”
( სიყვარული... ო, ეს ანემონაა,
რომელიც კვდება ხელის შეხებით.
სიყვარული...მას შეუძლია დაღუპოს ადამიანი,
მას შეუძლია სიცოცხლის უკანასკნელ წუთამდე
შეპყრობილივით ეჭიროს შენი გული...
სიყვარული - ეს ღმერთის პირველი სიტყვაა...
ძვირფასო! მე გავჩნდი ამ ქვეყნად
მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ მყვარებოდი
და შემდეგ ისევ დავმშვიდობებოდი სიცოცხლეს.
მოვა გაზაფხული, რომელსაც მე უკვე
ვეღარ დავინახავ,
ხეები ბაღში კი დარჩებიან ჩემს შემდეგაც)... აღებთ ყუთს...
საიდუმლო წერილების კონა....
პირველი, რაც თქვენ გეცემათ, ეს -
სპეციფიუკრი სუნი საიდუმლოების და ვარდის გამხმარი ფურცლებისა.
ოთახი სავსეა წარსულის ლანდებით,
თვალები - სინანულით.
მიდიხართ სარკმელთან, იქიდან კი გიყურებთ
გვიანი შემოდგომის წვიმიანი დღე.
რა ხდება ამ დროს თქვენ გულში?..
ო, ნუ იტყვით, არა, ამას უკეთ მეტყვის
ნოემბრის ყვითელი ბაღები და
შემოდგომის დაქანცული გაზონი.
ის არ იყო ლოთი, არც ჭლექიანი...
ის დაღუპა მეტისმეტად მგრძნობიარე გულმა
და, შესაძლოა, შეგრძნებამ, რომ ის მარტოა...
შედიხართ ოთახში ...
პირველი, რაც თქვენ გეცემათ, ეს -
სპეციფიკური სუნი კვამლისა...

* * *

საქანელაზე, ზაფხულის ბაღში
ირწევი, როგორც ჭაღარა ბავშვი,
თითქოს ზურგს უკან ბებია გყავდეს
და დაღლილ ხელით განანავებდეს.

თვალები ცრემლით რატომ აგევსო?
ნუთუ გგონია, რომ აღარ არის...
არა, ის მუდამ შენს გვერდით იყო,
როგორც სამხრეთის ნოტიო სიო.

ის ხშირად ბაღში დაიარება
ხეების ჩრდილებს შენაფარები
და უეცარი ზურგის ქარივით
საქანელათი მიჰყავხარ სახლში.

(ფრანგი შანსონიეს, ლეო ფერრეს ხსოვნას)

მაისის ვარდებს მე ვიგონებ გულდაწყვეტილი,
თითქოს მაისი კვლავ არასდროს არ დაბრუნდება;
იქნება ნაზი შემოდგომა განუწყვეტელი
და ასე უცხო, ასე ჩუმი შებინდბუნდება.

მწარე ღიმილი ამიტომაც შემრჩა ბაგეზე,
უკანასკნელი ჩემი ლექსი ისევ შენია,
გულს, რომლის სევდას შეუქმნია ეს სიფაქიზე
მუსიკის გარდა არაფერი არ შერჩენია.


ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და ეს დღეები გამახსენდება
როგორც სიზმარი ჩემი ბავშვობის...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და შენი ნანა გამახსენდება
მხოლოდ ჰანგებით ჩიტის გალობის...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და ეს ხელები გამახსენდება
მხოლოდ ტალღების გრილი შეხებით...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და ეს თვალები გამახსენდება
მხოლოდ ცრემლივით მოსულ წვიმებით...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და შენი თმები გამახსენდება
მხოლოდ ფოთლების ბინდში შრიალით...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და შენი ფიქრი გამახსენდება
მხოლოდ დეკემბრის თეთრი ფიფქებით...

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება
და შენი სახე გამახსენდება
მხოლოდ სარკეში ჩემი სიბერის....

ნუთუ ყველაფერი დამავიწყდება...
დაბნელება

ნეტავ სად ქრება მზე, რომ ღამდება,
ან ვის ანათებს, როცა მე მბნელა…
ჩემი თვალიდან წასული სხივი,
ახლა ვის თვალებს ელაციცება...

ნუთუ ყველაფერს მიჯნავს დღე-ღამე
და არაფერი გადაურჩება,
- რაც სინათლეში წამებით ჩნდება -
გულგრილი ღამის ამ დაბნელებას...

დედას

მინდა ხელში აგიტაცო
და მზედ გაქციო,
რომ შენი სხივით განათდეს ზეცა...
რომ შენი ნათლით ამენთოს თვალი...
რომ ჩვენი ძველი ზაფხულის სახლი
ისევ აივსოს ჭრელი ფუტკრებით
და სურნელებით მაისის თაფლის...
რომ გაბზარული ფანჯრების მინებს
აზანზარებდეს მტრედის ღუღუნი,
როგორც ბუზღუნი დილით მოხუცის
- ძვირფასი ექო ჩვენი წარსულის...
მინდა, რომ ისევ შემოგვესმოდეს
ჩუმი ჭრიჭინი მარწყვივით ტკბილი ძველი ბაღისა,
- როგორც ჭრიალი ჩვენი ბოხვერა კაკლის კარადის,
და მისი სარკის ცისარტყელები
ზანზალაკივით აწკრიალებდეს
უცნობი ბავშვის სულის კივილებს...
მტვრიან ლამპასთან ვიღაც ფურცლავდეს
ნაცნობი წიგნის ძვირფას სიმღერებს,
შორი ტყიდან მონაბერი
სიო ფარდას კვლავ არხევდეს
და მის კალთის აწევისას
შენი კაბის ჩრდილს აჩენდეს...
მინდა ხელში აგიტაცო,
როგორც პატარა,
და მზის კოცონში, როგორც კოცნაში დაგწვა,
რომ შენი ფერფლის მსუბუქი ფიფქით
გადაიპენტოს მთელი სამყარო,
რომ შენი სული თეთრი კვამლივით
ამ ცოდვილ მიწას გადაეფაროს.

* * *

გარედ ქარია, სულშიც ქარია,
ნეტავ ეს ღამე რამ გადარია…
ჩემი დღეები ისე მიჰქრიან,
როგორც შავ ცაზე ციდა ნიბლია
და სიყვარული მხოლოდ ფიქრია
ბევრჯერ ნაკითხი, როგორც ბიბლია.

დედა აფრიკა (მირიამ მაკებას)

ისე მინდიხარ, ლამის გავთხარო ჩემი ეშვებით კილიმანჯარო,
ისე მომწყურდი, მძალმიძს შევხვრიპო
შენი სისხლივით ცხელი ლიმპოპო.

ისე მომშივდი, მინდა აგლოკო
როგორც ნადირმა ირმის თვალები,
ისე მახელებ - მსურს გავიჯეჯგვო
შენს შავ წიაღში, ვით ბაობაბი.

ო, საოცარო ქალო მაკება,
შენ თვით ჯუნგლებმა დაგამაკევა.
ისე მიყვარხარ, როგორც ბუნება
და დაკარგული ნაპოვნი დედა.

ნოსტალგია

მენატრები და არ ვიცი სად ხარ…
იქნებ, ჰაერი ხარ, რომელსაც ვსუნთქავ…
ან, იქნებ, მზე ხარ, - ასე შორიდან რომ მათბობ…
ან, ბეღურა ხარ, - ამ ცივ ზამთარში ჩემთან რომ დარჩი…
ან, ღიმილი ხარ უცნობი მგზავრის - ბნელში გამკრთალი …
ან, ტყის ბილიკზე დაფენილი მთვარის შუქი ხარ…
ან, ხმა ხარ ჩემში ჩემი ბავშვობის…
ან, იქნებ, არ ხარ და მოგიგონე…
მოგიგონე, რომ ვიყო თვითონ.

* * *
ზღვა იყო შავი და ბობოქარი,
ჰქროდა ობოლი კვიცივით ქარი…
უცებ მეგონა, რომ აღარა ხარ
და შემეშინდა ზღვისა და ქარის.

ძველი თეატრი

ზოგჯერ მგონია, რომ ძველ თეატრში
ტრაგი-კომიკურ როლებს ვასრულებ
და ჩაბნელებულ სცენის სიღრმეში
ტვინგადმონთხეულ ჩემ თავს დავყურებ.

მერე ვიღაცა გამოჰკრავს ჩამრთველს
და გაანათებს წამით შენს სახეს,
როგორც სარკეში ნაპოვნ ანარეკლს
შენი ღიმილი გამიკვეთს ბაგეს...

მაგრამ ყველაფერს აქრობს ფიდერი,
- ჩვენი გულგრილი დროის მრიცხველი -
მბჟუტავ ნათურას, როგორც სიცოცხლეს...
და რჩება ისევ მხოლოდ - სიჩუმე.

წვიმა ზამთარში

(მერაბ მამარდაშვილის ხსოვნას)
მოხვედი, როგორც წვიმა ზამთარში
და ვერ იპოვე შროშანი ბაღში.
ისე დაინთქი, როგორც ქვიშაში
ზღვების ტალღები ცრემლივით მლაშე.

საკვამურები თეთრად ბოლავდნენ
და ძილ-ბურანში ახვევდნენ სახლებს,
შენ კი ორსული თავის ქალათი
დაატარებდი კარდაკარ ბავშვებს.

საკვამურები მხოლოდ ბოლავდნენ
და ბებერ კედლებს ვეღარ ათბობდნენ,
ფანჯრის თვალები დაბინდულები
ვერა გხედავდნენ და ვერ გამჩნევდნენ.

შენ კი ღიმილებს შენი შვილების,
როგორც მზის სხივებს კართან სტოვებდი
და შორეული სამშობლოსაკენ
ქაღალდის ფრინველს სულს აბარებდი.

* * *

მუშები სხედან მეფეებივით
და კოჟრილ ტერფებს ალოკინებენ
ძველი დროების პარიკებივით
გადაგვარებულ ქუჩის ბალონკებს.

მუშები სხედან მეფეებივით
და უზარმაზარ ტანის ლაქებით
მზის ყველა ღრიჭოს ისე კეტავენ,
თითქოს ქალწულის საშოს კემსავენ.

მუშები სხედან მეფეებივით
და გული უცემთ, როგორც საათებს,
მონოტონური ერთფეროვნებით,
როცა დრო ნიშნავს უკვე არაფერს.

მუშები სხედან მეფეებივით
და აგონდებათ რაღაც წვალებით...
კედელზე, თითქოს ვიღაც ხატია
გახუნებული ლურჯი თვალებით.


ქევანიშვილი ეკა - Qevanishvili Eka

შენ-მოსართავი


ხელი არ ახლო მაგ ბაფთიან ყუთს,
დაგეწვება.
არ ახლო ხელი.
შიგნით ზის სხვა დიასახლისი.
მიმწვარ თითებს არაფერი არ ეშველება.
თხლად დაჭრილი კარტოფილის საფენები
ანდა ცივი წყლის ქვეშ შეშვერა სანამ დაცხრება,
არ უშველის. არც მალამო, არც გადახვევა,
არ უშველის. ხელი არ ახლო.
თუ ისე მოხდა,რომ გასროლილი ბურთი შემთხვევით შენთან მოგორდა,
თუ ისე, უკაცრიელ ქუჩაში ნახე სხვისი ფული,
უცებ მათკენ ნუ დაიხრები.
სხვის ცხოვრებაში გერგება მხოლოდ
კუთხის სკამი,
რამე გერგება,
მაგრამ მხოლოდ ”მეორე რამე”.
ეს მათი, მათი ცხოვრება. შენ - მოსართავი.
შენ ვარსკვლავი ხარ ნაძვის ხის წვერზე,
ვერცხლისფერი ფიფქი - ფანჯრებზე,
მომავალ წელს მოდა იცვლება.
შენ - როგორც ”შარშან”, როგორ რაღაც ”ერთხელ უკვე”,
იყავი.
გარდერობში ბეწვიანი ქუდის გვერდით,
მოვლილს, დავარცხნილს ჩამოგკიდებენ,
დახურულ კართან ფეხის ბრახუნი:
შენ გინდა იყო შეჩვეული ძველი ჯინსები, გაცვეთილი ძველი პლედი,
ოღონდ გიკითხონ, ”ჩემიათი” ხშირად გეძებონ.
სხვის ცხოვრებაში,
ის თუ მოგხიბლავს, რომ დროდადრო ახტებიან და დახტებიან
სულ ოდნავ რომ წაგეპოტინონ.
მაშინაც კი,
სხეულები როცა ერთდება,
შენ დგახარ უფრო მოშორებით,
და სიყვარულში თითქოს არც კი მონაწილეობ.
ხელი არ ახლო,
ლამაზია ეგ ბაფთიანი ყუთი, ვიცი.
მაგრამ თუ გახსნი
ქარიშხალი ამოვარდება.

ტყვია, უახლესი ისტორია.

რამ შეაყვარა ის ტყვია
საკუთარ ყელში გაჭედილი,
გერმანული წარმოების, დღემდე არ ვიცი.
წესით უნდა ამოეძრო და მოესროლა, როგორც ომი, როგორც წარსული.
ეს კი ისე ინახავდა, თითქოს პლატინა ჩაუსვეს ფეხში.

რატომ ეკიდა თავთან სურათი კაცისმკვლელის.
კუბოში რატომ ჩაიყოლა ორდენები.
კედელი რომ დარჩენოდა, მამის სისხლი რასაც ატყვია,
ან შორეულ აღმოსავლეთში ნომრით – შვიდას ოცდაცამეტი
გაყინულიყო დედამისი,
ნეტავ თუ მაინც დამიბარებდა მეყიდა ყველა წიგნი ბელადზე.

რატომ ერთხელ არ მოსულა მთვრალი,
ქელეხიდან, რომლის სუფრაც ამ ქუჩაზე დაიწყო და
იმ ქუჩაზეც აღარ დამთავრდა.
და რომლის თავშიც უცლელად იჯდა.
თვითონ რომ მოკვდა და როცა თქვეს, რომ ვიღაც კი არა,
კაცი მოკვდა,
გავიფიქრე, რას იტყოდა
სიკვდილის სუფრას, თანაც თავისას, სათავეში რომ ჩასდგომოდა.

ეს ყველაფერი გავიფიქრე
მიწისქვეშა გადასასვლელში
ათი წლის შემდეგ
დაფხავებული წიგნების დახლთან როცა შევჩერდი
და აგისრულე ბოლო სურვილი.

ამ ყველაფერს ვფიქრობ ახლა,
როცა ეს კაცი ჩემს სხეულში ისევე ჩაჯდა და შემიყვარდა
როგორც შენს ყელში შენახული შენი
მტრის ტყვია.

სიყვარული, ასოციაციები.

გამოჩენიდან ერთ თვეში ის ჰგავს გემს ზღვაში.
ბუზისტოლას.
იჩრდილავ, ფიქრობ,
ღირს თუ არა მისთვის ნაპირზე ცეცხლის დანთება.
თან, მის გემბანზე ერთხელ უკვე ნამყოფი ხარ.
და მერე ქარი, ქარიშხალი, მაშველი რგოლი. მოკლედ, გაგრიყა.

სადღაც ხუთ თვეში, თუ მაინც ისე მოხდა, მოცურდა,
ის ჰგავს იახტას, სადაც წევხარ და ირუჯები.
და შემდეგი რანდენიმე თვეც ასეთია:
ტანსაცმელი - ქათქათა და დაულაქავი.
მარწყვს გასდის წვენი,
ალუბლის წყვილებს საყურეებად,
ქარვისფერ ნესვებს ვირტუალურ მუცლად იყენებ.
მასაჟი - თაფლით,
თმა ცურავს რძეში,
იასამნის ტოტების შეკვრა - ცხელი საუნა და
ტკბილი ორთქლი, ტკბილი თვეები.

გადის წელი და ის სამგზავრო ხომალდს წააგავს.
შენ ხარ მისი მუდმივი და უფასო და მგზავრი.
ორი წლის შემდეგ გემი შენია.
თუ მოინდომებ, შეუცვლი სახელს.
შენია მისი კაპიტანიც, მისი ალამიც.

ბოლოს,
ხომალდი ხდება სამხედრო.
და ერთმანეთის პირისპირ დგება ორი ლულა.
ჩრდილოეთი მხარე ჩემია.
ჩრდილოეთიდან უკეთ გამომდის.

ჭორია

ჭორია ჩვენი ამბავი.
მეზობელმა მოაყოლა მოსაკითხად გადმოტანილ თონის ლობიანს
და დაგვიყარა ხმები ბუხართან.
მე სასწრაფოდ შევყარე ცეცხლში.
ჭორია,
აბა, ვინ დაგვინახა ღამის თორმეტზე
ან დილას, შვიდზე,
ვინ დაგვინახა,
როგორ მაწვდი ქრიზანთემებს
შუა ზამთარში?
ჭორია, იცი, თითქოს
მკოცნი ბოლო სურათზე,
თითქოს მიზრდი მუცელს ტყუპებად,
და თან დედობის უფლებას მართმევ.
ჭორია, თითქოს მიხეხდე ქუსლებს,
მბანდე ფეხებს,
რა ხანია, ის საპნიანი წყალი დამექცა.
ვერ ვიხსენებ,
თუ ოდესმე მიმიჭედე სახლში ლურსმანი,
ან ბაზრიდან დაბრუნებულს კიბეებზე შემომეშველე.
ყურით მოთრეული ამბავია,
ვითომ მატირე შუა ქუჩაში
და მოწყენილ გამყიდველებს უსახსოვრე სანახაობა.
ვერ ვიტანდი აქამდე ჭორებს –
შევიყვარებ,
ერთი მაინც თუ გამართლდება.

ჰითროუ. ივლისი. მიყვარხარ

ცა - აქ უფრო აბლაბუდაა,
ყოველ ორ წუთში- ბოინგს ბოინგზე
ხლართავს ღრუბლებში. თავბრუ.
მგონია - ზურგჩანთის ნაცვლად ვდგავარ ხურჯინით.
მის სიჭრელეს
უგრძელეს რიგში ჩამდგარ სახეებს ვუხამებ: ზანგი!
ყვითელი!
იაპონელი..
რითი გინდა გამოგარჩიონ?
კავკასია მადგას მხრებზე - თითქოს მთლიანად გამოვიყოლე
იალბუზი კი, ჩემთვის მწვერვალი,
აქ მხოლოდ მთაა. პაწაწინა გორაკი, ბორცვი.
მე კი ჯიუტად ვამაგრებ დროშას, მინდა ვჩანდე.

მაპატიეთ.. შემთხვევით ფეხი დაგადგით სარზე..
ესპანელი ხართ?
თავს ვაქნევ - არა.
ღირს თუ არა რუკა გავშალო - წერტილ სამშობლოს
საჩვენებლად თითი დავადო?

რიგი გრძელია - ჩემს ზურგს უკან ვიღაცას ლოცვის უდგება წამი.
ბუტბუტია - ვხედავ, შუბლით მიწას შეეხო.
მე კი პირჯვრამდე რიგს დავზვერავდი.

ჰითროუ. ცხელა.
ჩემთან შენი ხმა ზანზარებს ისევ:
„და ნუ შემიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა“, რა არის დედა?
„არამედ გვიხსენ“?
გაფრენის წინ გიხსნი, როგორც მინდა გჯეროდეს:
ესაა ჩვენი სიყვარული, ჩაუძირავი სასწაული - კაცი წყალზე დგას.
ჩაცუცქულმა თითქოს ბრტყელი ქვა
გაასრიალე ზედაპირზე, ისეთი სრულყოფილია.
თითქმის ისეთი - როგორც ჩვენ ორნი, როცა ქუჩას ვჭრით,
მოძრაობა კი წამით ჩერდება.

ჰითროუ.
ლამის თითები დავიმტვრიო - კი თუ არა,
მოგწერო თუ გადავიფიქრო.
დავიწყებ ასე: გწერ ნისლიანი ალბიონიდან...
ბანალურია.
გლანძღავ: რა დროს ფარდის უკან სუნთქვის შეკვრაა,
თუ ჩემს ნასუნთქ ჰაერს აგროვებ დედაქალაქში.
თვეები რომ გამოიზოგო.

ციდან გრგვინვას თუ გაიგონებ -
ავარიული დაშვებაა ჰითროუში.
შენ, სამშობლო და შვილი ისეთი მძიმეები ხართ,
თვითმფრინავს ფრთები დავაწევინე.


წრეზე

წრეში,
რომელსაც ტომარასავით მოუკრა თავი ბოლო წელმა,
ვდგავართ მე და შენ.
ვდგავართ მე და შენ.
მომემუცლე,
მომემუხლე,
მომეშუბლე,
მეხელისგულე.
ცოტაა სივრცე:
ოთხად მოკეცილ გაზეთზე ტანგო
ისე უნდა ვიმეცადინოთ,
წრეს არ გადავცდეთ მილიმეტრებით.
მრავალწლიანი ელექტრო შოკი:
ენის წვერების დიალოგი
ახლა გვიშენებს დამცავ მავთულხლართს -
ზღაპარში ვინმე ფეთიანი არ გადმობობღდეს,
ალაყაფის ღრიჭოებმა ქარიშხალი არ შემოაპაროს.
დროგამოშვებით ვდგავართ ზურგებით,
ეს დაკვირვების რიტუალია,
მთის წვერზე ცეცხლი რომ ავანთეთ,
ისევ თუ ბოლავს.
დღეს – ეს წრე გვყოფნის
როცა მუცელი წამომეზრდება,
ცარცით ნელ-ნელა გავაფართოვებთ.

წასვლის ერთ-ერთი წესი

მე შემეძლო ხმამაღალი განცხადებების გაკვრით ხეებზე.
მე მომწონდა მოულოდნელი ზარების შემდეგ მიტოვება.
საფოსტო ყუთში წერილების გაჩრა და გავლა.
ყურადღების მიქცევით წასვლა.
როცა იცი, თვალს გაყოლებენ.
როცა იცი - დაასწარი.

იცი, როგორი ეფექტურია,
სამარისებულ სიჩუმეში ჭიქას თუ ამსხვრევ?
საღამოს ლოცვის იდუმალებას უმიზეზო ხარხარით ლეწავ.
როცა მუდმივად ვიტრინაში დგახარ და დგახარ,
სხვები ტკბებიან, შენ იბერები, შენ სუქდები ამპარტავნებით,
საკუთარი ხორცის ალერსით
და გგონია, შენს საყურებლად მუდმივად მოვლენ.

მაგრამ უეცრად ისე გბეზრდება და იქვე ტოვებ
საგანგებოდ მორგებულ კაბას და ჭრელაჭრულა
ტანსაცმლის გროვა რჩება შენგან სანახაობად.
იცი, როგორი ადვილია ნგრევით წასვლა.
გახედავ უკან - ჩამოშლილია მყარი კლდეები
გახედავ უკან - იწვის ხიდები.
და ზუსტად იცი, სხვის მფეთქავ გულებს - გაქცევამდე
ფეხი ზუსტად იმ დროს დაადგი,
როცა შენი ფანების ჯარმა თავი გვერდზე მიატრიალა.
ანუ განგებ.
ანუ გათვალე.

შემდეგი წასვლა იქნება მშვიდი.

ხელუხლებლად დატოვებ გაშლილ წიგნს მაგიდაზე,
დაუდევრად მიყრილ-მოყრილ ხელნაწერებს,
სარკის წინ გამოფენილ სუნამოს ბოთლებს,
უხმოდ ჩაუვლი.
და ისე, რომ კარის ჩხაკუნით არ გააღვიძო
და ისე, რომ ვერ შეამჩნიონ,
ფანჯარას აღებ.
აღებ ჯოჯოხეთს.

და თუ მოგინდა,
თუ მოასწარი - ჰაერს მიაწერ:
რა დამრჩენია სამოთხეში,
იქ მე მაინც არავის ვიცნობ.

ჩვენ ხეებად გადავაქცევთ

უთენია
გაიდე მხარზე ალესილი ცული და წადი.
არ დაგრჩეს თოფი.
ზამთარია,
ორი დღის წინ
სოფელთან ახლოს შენიშნეს მგლები.
არ დაგრჩეს პური და მარილი,
რომელიც დედამ
წუხელ საგზლად გადაგიხვია.
აქ,
თვალების გადარაზვაა ჩემთვის სამყოფი
და ყურების ოდნავ დახშობა,
რომ დავინახო,
როგორ მიტოვებს თოვლში
შენი ჩექმები ისრებს - მიმართულებას,
ნადირობას თუკი გადავწყვეტ.
აიღე ცული!
მთელ ტყეს გაბარებ.
აი, იმ მთიდან,
ოცი წლის წინ დათვის მოკვლა რომ გადავიფიქრეთ.
შენ კი შემპირდი, კვირაობით ტყიდან უკან დაბრუნებული,
სანადირო ქამარზე მხოლოდ
მკვდარ საათებს ჩამოკიდებდი.
დღეს ჩემი ნებით გავალებ კაფვას.
მე მჭირდება ტყე ამ ქალაქში!.
მთავარ ქუჩაზე,
მე მჭირდება ხალხი ხეებად გადავაქციო.
უმრავლესობა,
ისევ ჩემი სურვილის გამო, იქცევა ნაძვად.
მეგობრებში გამომერევა თითო არყის ხე,
რამდენიმე წაბლი და მუხაც.
და ერთი ფიჭვი,,,
წებოვანი, მძაფრსუნა ფიჭვი
(მეტი შეცდომის უფლება არ მაქვს)
ჩემს ჩრდილში უნდა გადმომირგო.
უფრთხილესად ამომირჩიე.
თუ ვინმე - ტყისმჭრელს
მოგთხოვს პასუხს ასე ჩეხვისთვის,
უთხარი, რომ შენს გოგონას
დიდ ქალაქში უჭირდა სუნთქვა.
უთხარი, რომ უგზავნი ჟანგბადს.

შერიგებისთვის

შვა შვზი მაცარა ადუნეი სიქუნაზ სთახუპ~ -
მე მხოლოდ თქვენთვის მინდა ცხოვრება.
ენას სასაზე თუ მიასრეს და იტყვი: იახია ამშ ბზიახოიტ,
გადაგტყორცნის გული
რუკაზე _ ზემოთ და მარცხნივ,
საიდანაც
გეწყება მიწა!
გეწყება მიწა!
რას დააკლებს ხანგრძლივ მგზავრობას ქარიშხალი,
წვიმის სეზონი.

ეზოები ლიმნის ხეებით და სუსტი ექო –
თანხმოვნების მჭახე მუსიკის – გახსოვს მკაფიოდ.
მში ბზია,
აბზიარაზო – მისალმება და დამშვიდობება.
შორს, აფეთქებულ ქალაქში გესმის.
უღელტეხილგადმოლახულ შენს მორდუს დასცდა,
როგორ ადიდდა ზღვა შუაღამეს,
სამუდამოდ დაბრუნებულმა მეზღვაურებმა სანაპიროზე
ქალაქები რომ ჩამოიბერტყეს.
და მომაკვდავი მარგალიტები
ჯერ კიდევ ცოცხლად დარჩენილებში უიაფესად
ჩამოარიგეს.

ნაკუწებად დაგრჩა ქუჩები,
უხერხულად ჭმუჭნი, აგროვებ,
რომელიმე ბაღი ან ჩიხი არ გადაგყვეს დავიწყებაში.
მეტი რაღაა ერთგულება, როცა მუჭში ინახავ ქალაქს,
და თერთმეტი წლის აფხაზი გოგოს ჩრდილი
დღემდე ცხოვრობს შენს სახლში.
იშვიათად, აბაზანაში
ტოვებს მისი განაკაწრი წითელ ნაკვალევს.
რაღაა მეტი ერთგულება, თუ:
სარა უარა ბზია უზბოიტ – მე თქვენ მიყვარხართ
შეგიძლია მძინარემაც გაიმეორო.

შვილის სიმღერა

ორი საათი ვირტუალურ სივრცეში ვეგდე.
რაღა მე - რა ქვა, მიკარგული მდინარის პირას ხავსმა გაყინა.
ამის ბრალია, ცხელს - გათოშილი ფეხისგულებით
რომ გეტენები.
დღეს ასეთი სიყვარულია შესაძლებელი.
დღეს დედამ ბევრი იმუშავა.
დედა იღლება.
მაპატიე, როცა სეანსი მორჩა, მოვედი,
შენ კი გეძინა.
ჩემსავით წევხარ - მუცლით და შუბლით აკრული საწოლს.
დედამიწა რომ ამოყირავდეს, ძილს არ დათმობ.
მარცხენა ხელი ცხვირთან, ბალიშზე,
ფეხი მოხრილი, ჰგავს ერთიანს
რომლის წერაც ახლა ისწავლე.
ვინ თქვა, მსგავსება ნაკვთებშია?
მძარცველივით გიახლოვდები.
მშვიდად სუნთქავ - ასეთ წუთებში მგონია, რომ
ყველა ომში ახლა ზავია.
ლოყაზე აგდის ვარდისფერი ოხშივარი - ჩემი საუნა,
ყელთან ვისრუტავ შენს კოკაინს.
შეგროვება რომ შემეძლოს, სურნელს
წვეთ-წვეთად დაბინდულ ბოთლში გამოვამწყვდევდი
და სიბერის ოკეანეში მოვისროდი.
ორმოცწლიანი დაძველებით, შენი ბავშვობა - შუშხუნა ღვინო,
იქ დამჭირდება.
იქ, სადაც პიტნის კარამელია მთელი სიმდიდრე.

ნადირობა, ზამთარი

იცით, როგორი ზამთარია,
ისე თოვს,
მეზობელმა რომ დამინახოს უნდა ავხტე.
იცით, რომელი ზამთარია, ექვსი წლის რომ ვარ.
ყინავს. ვდგავარ ცისკენ თავაღერილი
სახურავიდან თოვლი დგაფუნით წამოვა და რამდენიმე ლოლოს მოტეხავს.
მე სახლის უკან ვიმალები და ყინულს ვლოკავ.
ამ დილითაც გზა მამაჩემმა გაკვალა ნიჩბით.
...
კვირადღე თენდება.
ვიცი, დადის ჩვენი მთავარი კაცი სიბნელეში,
პირველ სართულზე.
მიდის ჩვენი ოჯახის კაცი
დროის მოსაკლავად
რიჟრაჟის გამოსაჭერად.
მიდის დასაღლელად.
მიდის ორლულიანი თოფით და სანადირო დანით.
მაღალი ჩექმით და ხაკისფერი ქურთუკით.
ნაბდის ქუდით და ტყვიების ასხმულით.
ისეთი ლამაზია მამაჩემი! მე კი ექვსი წლის.
და ისეთი ლამაზია მამაჩემი!
ისეთი ახალგაზრდაა მამაჩემი.
ისეთი ძლიერია მამაჩემი..
მე კი უდარდელი.
მე ვითომ მძინავს.
სინამდვილეში, ჩემი ლოდინი დაწყებულია.
...
ზეპირად ვიცი რა დევს ჩანთაში.
ზეპირად ვიცი, რას ჩურჩულებს დედაჩემი,
როგორ უმაღლებს ხმას დედაჩემი,
როგორც ვერ იგებს დედაჩემი,
როგორ წუწუნებს დედაჩემი,
როგორ ეჭვიანობ დედაჩემი,
ტყეზე, ძაღლებზე, თოფზე, გზაზე.

...
მერე მთელი დღე ვედებოდით ათას ერთ საქმეს,
მთელი დღე ვამტვრევდით და ვარჩევდით კაკალს,
დღეში ათჯერ ქრებოდა სინათლე,
მთელი საღამო ხრჩოლავდა ლამფა.
მერე მოდიოდა ღამე და ჩვენ,
როგორც ორი მოწყენილი ბუ,
გადიდებული თვალებით ვსხდებოდით სათვალთვალო ფანჯარასთან.
ცეცხლი ტკაცუნობდა.
ჩვენ კი ვიცდიდით.
აი როგორ აიარა მამაჩემის მანქანამ გაუვალ თოვლში.
აი როგორ გადმოდგა თოფით
აი როგორ იქუხა
აი როგორ გაწითლდა თოვლი
აი როგორ დაენანა შველი
აი როგორ გაექცა მელა.

დედაჩემი
სცემდა ბოლთას
მერე ეშლებოდა სახე
მერე მალავდა თვალებს
მერე უყურებდა ტელეფონს
მერე რეკავდა
პოლიციაში. რეკავდა საავადმყოფოში,
ფოსტაში,
ბოლოს ღმერთთან.
და ყველას კაცი იყო სახლში – ჩვენის გარდა.
გარეთ კი თოვდა.
...

საათში ერთხელ ან იქნებ ესეც მეჩვენებოდა.
შორს გაივლიდა სხვისი მანქანა.
ჩვენ კი გავრბოდით ჭიშკრისკენ ასეთ ყინვაში და ისევ უკან.
დედა ტიროდა.
მე კი ასამდე ვითვლიდი და
ვწყევლიდი ყველა ნადირობას ამქვეყანაზე
ასე ვიცდიდით.
სანამ თითქმის ძილში წასული უცებ ვიტყოდი.
ახლა მოვა.
და ხუთ წუთში
თოვლს ჩვენს აღმართში ფოსფორისფრად ანათებდა
მისი მანქანა.

როგორი ზამთრები იცოდა, რომ იცოდეთ.
როცა მამაჩემი კვირაობით სანადიროდ დადიოდა.

ობალა, პატარა ქალაქი

ობალა ებრაელია.
დაბალი, წითური ებრაელი.
ობალას ყველა იცნობს.
მისი მაღაზია ამ ქალაქის ცენტრშია.
ქალაქი კი ორი ქუჩაა და ერთი მოედანი.
მაღაზია არც დიდია და არც პატარა.
მარჯვნივ - ფერადი ქსოვილებია,
მარცხნივ ბრჭყვიალა სამკაულები და ვარდისწყალი.
უკან, სიღმეში საწყობია. იქ მარტო რჩეულები შედიან.
უფრო სწორედ, რჩეულები ჰგონიათ თავი.
ობალასათვის ყველა ერთია. ოღონდ ფული გადაუხადე.
გაივლი–გამოივლი, მის მაღაზიას გვერდს ვერ აუქცევ.
გინდა– არ გინდა შეიხედავ.
ობალ, რამე ხომ არ მიგიღია?
ობალასთან ხლამიც ბრწყინავს.
ობალასთან სულ რიგებია.
დაბადების დღეა – ობალაა. ქორწილია და მაინც ობალა.
თუ მაღაზია დაკეტილია, ის დღე მკვდარია.
იმ დღეს სახლში არ ვაგვიანებ.
თუ ღიაა, ხურდას ვაგროვებ.
რას იყიდი ამ ხურდით, არ ვიცი,
გამჭვირვალე ბურთულას თუ ერთ მეტრ ხავერდს – თოჯინების კაბებისათვის.
მთავარია, მაღაზიიდან რამე გამომყვეს.

დახლის მინა სქელია და მძიმე.
ერთ ადგილას ამოტეხილი.
როცა ჩვენი ებრაელი არ გვიყურებს, შიგნით თითებს ვყოფთ.
მერე მოდის და გარეთ გვყრის.
თვალიერება აკრძალულია.
ობალა გვიცნობს.
ვინ ვისი შვილია., ვის მამას რამდენი ფული აქვს.
ვისგან შეიძლება გამორჩენა. ვინ რაში გამოადგება.
მაგრამ არასოდეს არაფერს გვჩუქნის
კმაყოფილია მთელი კვირის ნაგროვებ ფულს თუ ჩავუჩხრიალებთ
და მოგვაქვს სახლში უსარგებლო ხარახურა,
ჭრელი ზარდახშა. ოდეკოლონის მძიმე კოლოფი.

ის ერთადერთი ნივთი, რომელიც მე შემიყვარდა,
ბრწყინავდა დახლქვეშ.
ოქროსფერი, მოელვარე თვლებიანი ყელსაბამი.
და ყოველდღე,
სკოლიდან თითქოს სასადილოში შევიარე, დავყურებდი,
როგორც კატლეტს მშიერი ბავშვი,
დავკანკალებდი
არ გაიყიდოს. არ გაიყიდოს.
ისიც ვიცოდი, არავინ მე მას არ მიყიდდა,
ის ძვირი იყო, მე კი პატარა.
ობალას კი ჩვენი სურვილები ფეხებზე ეკიდა.
ობალა არასოდეს დააკლებს ფასს.
არასოდეს გვაჩუქებდა და მე ეს ვიცოდი.

ვიტრინა კი ერთ ადგილას გატეხილია.
ჩვენი პატარა ხელები თავისუფლად შეეტევა და
ამ ყელსაბამს ამოაცურებს.
ობალას ამ დროს ქსოვილების სექციაში ევაჭრებიან.
აი, ის ჩემს ხელისგულზეა.
გველივით დახვეული ულამაზესი
გველივით მაცდური და მიმზიდველი.
ობალას არაფერი გაუგია.
რა ეგონა. კინწისკვრით რომ გაგვაგდო იმ დღეს.
ესეც ბავშვური შურისძიება.

ობალას მაღაზიის ადგილას ახლა ბაღია.
ებრაელებმა ჩვენი ქალაქი ერთბაშად და უცებ დატოვეს.
წლების შემდეგ გავიგე, რომ ობალა მოკვდა.
უჟმურობა ვაპატიე.
მე კი მარჯვენა ხელი ამეწვა.

პრაღა. დღიურები

ჩემო მუსულმანო თინა,
დღეს მძიმე დღე მაქვს.
გამიყავი შენი ხილი.
ამ სასტუმროს ამ ნომერ ოთხში სანამ ვაშლის ხე გამიჩენია.
მე, ჩემო თინა,
არაჩემო,
ერთი ხის ტყვე ვარ.
ტყვეები კი ჩუმად არიან.
მომიყევი შენს არქიტექტორ ბოიფრენდზე,
რა კარგიაზე,
როცა ზოგადად, კაცს აქვს
ფული,
იუმორი,
საწოლში იწვის და საწოლს გარეთ
დახვეწილი ინტელიგენტი,
ღვინის დასხმისას ბოთლის ყელს ისე ატრიალებს
წვეთები ისევ შიგნით იღვრება.
უფრო ახლოს ხარ, შენს სიყვარულზე როცა მიყვები
როცა მიყვები,
რომ სიყვარული ღმერთს აუჯანყდა.

...
ჩვენს შორის რამდენი მიწაა.
რამდენი კილომეტრი ცაში.
მესიზმრა თუ დროშიც აგცდი – ყვავილები კი წარწერით
„მისთვის“
ისე შემოაქვთ,
თითქოს შეკვეთილი პიცა მომართვეს
სამსახურის მოპირდაპირე პიცერიიდან.
შენი გზავნილის ასოები ფრენენ და ხტიან,
შენი სუნი ჩამომიტანეს.
თაიგული მაგიდაზე დგას.
ერთად გვძინავს.
ერთად ვიღვიძებთ.
ვთქვი – ხელები დაგრძელდება თუკი გიყვარვარ.
ვთქვი – დავინახე ჩემი გული შენს ფეხებთან რომ აფართხალდა
თვითმფრინავი როცა აიჭრა.

...
საბაჰუუნ,
მეგობარო, ავღანელო,
ეგ ფოტოები, რაც აჩხაკუნე, ნალის ჭედვის და კვამლის ფონზე,
ამ ქალაქის ძველ მოედანზე,
გადაყარე.
სინამდვილეში ის ვარ რაც დავრჩი, ობიექტივი რომ მომაშორე.
შენ ამბობ, რა უნდათ თქვენს ჯარისკაცებს ჩემს ქვეყანაში,
სინანულით.
გებოდიშები შვიდასივეს ნაცვლად,
ათასივეს ნაცვლად.
საბაჰუნ,
შენ კეთილი და გოიმი ხარ,
მაგრამ ისე გიყვარს ქაბული.
ეს სიყვარული გადამდებია.
...

აქამდე ხმებს ვჭრიდი, ვკერავდი.
ქათმის ნაღველივით ფრთხილად ვაცლიდი ხრინწს,
ახლა ყურები დამჭკნარი ფოთლებია.
ახლა თვალები მოხსნილი მაქვს.
ჯიბეში მიყრია წყვილი წაბლისფერი,
ეს ჩემი სასწავლი შავ–თეთრი გრამატიკაა,
ახალ ფილმში – ბრმაც გეყვარები.
...
იცი როგორ მგავს
ამ მოედანზე,
გამურულ ქვაბში დანთებული ცეცხლი.
მე ეს ცეცხლი
შენს გულში დავდე, როგორც ლელო და ზედ დავაკვდი.
მე ეს ცეცხლი ხელისგულზე მენთო თვეობით,
როგორც ციცინათელების გროვა.
შიგნიდან გამოგწვი.
ახლა ისეთი სასიამოვნოა შენი ხმა,
თითს როდესაც მოგიკაკუნებ.
მე შენში ვმღერი.
...
გვერდით ძმას სძინავს.
ძმა დიდია.
ცეცხლოვანი ცეკვებისკენ მექაჩება.
ერთად ვათენებთ.
ძმა პატარაა სინამდვილეში,
თუ გინახავს, როგორ ტიროდა ის
სამი თვის, მუცლის ტკივილით.
თუ გინახავს, გახეთქილი წარბით მოსული,
„დედამ არ ნახოს სისხლიანი თეთრი ჯინსები.
შენ გარეცხე“.
შეთქმულები ხართ.
დების სიყვარული ჯვარია.
დების სიყვარული არ ჩანს,
მაგრამ ბრწყინავს სიბნელეში.
...

ჩვენ მკვდარი კაფკას მეზობლები ვართ.
რა აზრი აქვს ამის დამალვას,
ღამით ფანჯარას ვერ ვხსნი შიშით – რა იცი.
ხომ შეიძლება.
დახოცილმა ებრაელებმა ამოყვინთონ
და გთხოვონ წყალი.
ხომ შეიძლება. დღისით ზედმეტად მყუდრო ბაღი
საფლავებით დათესილი
ღამე აბუნტდეს.
.......

ეს კითხვა კი,
რომელიც დავსვი,
გაჩნდა უცნობი ბიჭის გამო, როცა ფოტოზე,
სადაც ვდგავარ მარტო და მყარად,
და გოთური სახურავები ლამის დამემხოს,
შევამჩნიე, ცხვირში თითებს გულმოდგინედ როგორ იტენის.
რაში გვჭირდება გრანდიოზული ფასადები
მხრების უკან,
საგანგებო ღიმილის უკან,
განზე გადგმული ფეხის უკან,
პოზის უკან,
თუ რეალობას, შენი იქ დგომით რასაც ამტკიცებ,
ვიღაცის ხელის მოძრაობა ასე გადღაბნის.

რაზეც ვდგავართ

რაზე დგას ეს წონასწორობა?
თუ თავი მზეში გაქვს გაჩრილი -
ყელზე ცეცხლის გიზგიზებს რგოლი.
და ვინც შენსკენ გადმოხტება,
ტემპერატურა უნდა დაწიო,
დამწვრობას რომ გადაარჩინო.

თუ სუნთქვა - დენთი
მოკრძალებულ ფეიერვერკად გისკდება ცაში,
გადარჩენილი ნაპერწკლები გიკვდება თმებზე.
საიდან ეს მჭედლის ძალა,
ცეცხლისმფრქვეველი ხარების ფლოქვებს
როგორ უნაცვლებ სუსტ ხელისგულებს,
როცა თესავ შენივე თავს სხვა ცხოვრებაში.

საიდან შეგრჩა
ძალა დგომის,
ძალა გაცემის.
ძალა შექმნის.
ძალა დარჩენის.
საიდან, თუ დახვრეტამდე,
წასაკითხი დაგრჩა მხოლოდ ერთი ფსალმუნი.

სახელსა და გვარზე, ადამიანო,
შენი ძველების აჩრდილების,
დანგრეული ტაძრის ლოდებში ჩატნეულ,
დიდ ომში ალეწილ ტანკზე ჩამოღვენთილ,
ქების სიგელებზე ოქროსფრად მიხატულ
სახელსა და გვარზე გიდგას ახლა ტერფები.

როგორც დაღი,
ნომრიანი რკინის ფირფიტა,
უნდა ატარო.
ვინაობის მკრთალი ზოლი შუბლის ძარღვთან,
რომელიც სულ ჩანს.
და რომელიც, თუ გაგიწყდა,
სამუდამოდ დაგამახინჯებს.


ქართველიშვილი დავით - Qartvelishvili Davit

ერთადყოფნის სიმღერა

ლექსი 1.
დედამიწა ფართოვდება და თუ დაშვებაში არ შევიზღუდებით,
შეგვიძლია, დაუშვათ, რომ ერთ დღეს მთელი სამყარო დედამიწად
გადაიქცევა და ერთმნიშვნელოვნად ეს დღე იქნება საშინელი,
მაგრამ მოდი ნუ გავიჩენთ ზედმეტ საფიქრალს;
ჩვენ ამ დღეს ვერ მოვესწრებით.


ქაშიაშვილი დავით - Qashiashvili Davit

პროცესია

ღვინო.
მერე ამნეზია ქუჩის.
სადგურამდე შორი,
სახლიდან გზა დაუსრულებელი.
რეისი- არსად და გაჩერება იქ სადღაც.

ღვინო, მიზეზი.
ღვინო, დიალოგი ჩემი და რელსების.
ღვინო, მონოლოგი მამაჩემის.
ღვინო, უკანასკნელი ვაგონი.
ღვინო, ჩემი დაწურული.
მაღზნებს წვიმა გაწურული.

ეი, სუდარა დაგრჩათ, გადააფარეთ!
ღვინოს მე წავუქცევ ამ აღდგომას.
თუ შევძელი განთიადზე ფეხზე ადგომა.

როცა გავიზარდეთ

არც მაშინ, როცა დედაჩემის საყურეები გაჩუქე.
არც მაშინ, როცა ზეიმზე ვმღეროდით
ქუჩა-ქუჩა მიმობნეული ალუბლების ტრაგედიებზე.

მაშინაც არ ვიცოდი რომ მიდიოდა, რომ ურელსებოდ შეეძლო სიარული.

იცი, არა და ვერ, ვერა და ვერ - დავითვალე
რამდენმა აგვისტომ ჩაირა, რამდენმა სველმა სხეულმა,
რამდენმა ღამემ ჩენს ეზოში.

დავბერდი? – არა, იოსებივით საუკეთესო სურნელის ასაკში ვარ.
არა და, ვერა და, არა და - არ იყო ცხოვრება საკმარისი.

რამდენმა წელიწადმა გაიხადა და ჩაიცვა.
რამდენჯერ შეიზნიქა წელი და მუცელი გაიბერა.
მახსოვს - წვიმდა ყოველი მშობიარობისას.

მერე ვსვამდით და ვუკრავდით როალს, ბებერს.
მის ჭიას ვახარებთით თუ გულისას - რა ვიცი?
მერე იყო სკოლა, მერე, მერე, მერე - სათვალავი ამერია.

მერე იყო სტუმარი:
ო, რა ვნებიანი.
ო, რა უცხო.
ო, რა, რა, რა მოგონილი სიმშვიდით მოვიდა.
ურელსებო მატარებლით მოვიდა.

მერე მოვიტანეთ მუხა, მერე სუდარა.
ახლა ვჭედ.

ვერ, ვერ, ვერ დამიჯერებია რომ წახვედი.
არაო ამბობდი გამუდმებით.

სად ხარ?
ჯერ ხომ ბოლომდე არ აგვიკრებია ქუჩაში ალუბლები.

საბედა ეწეოდა პაპიროს

ღვინო შედედდა შუაღამეს.
მერე წავაქციეთ სკამები და მოვიგონეთ გზა.
უკვე განვლილი ტრაგედიების.
იყო დაბადება.
ჩემი არა, ძმის.
მერე არაფერი მოიყოლა ქარმა.
მერე მოიგონეს ბილიკები, რუქა სააქაოდან.
ქარმაო, ქარმაო, ქარმააა - საბედა ყვიროდა, თოვლიან ტროტუარზე იჯდა...
თეთრი ციებცა ემართებოდა სმით.

გაზეთში ახვევდა თუთუნს.
თოვლს ადნობდა სიარულით.

შეზარხოშებულს წამიღო ფიქრმა.

სიბერე

დროდარდრო მგონია მოვკვდები
შენს სარეცელზე.
მგონია ღამე გათავდება ფანჯრებს გარეთ
და გუშინდელივით დაგიწყებ ძებნას
ხელებით, მიტოვებულ ზეწარზე.
დროდარდო ვახელ თვალს,
ჟანგიანი აივნის მოაჯირეზე
დაყრდნობილს გიყურებ,
გზის გადაღმა მგონიხარ
და ვგიჟდები.
ვხედავ კვამლს, შენი თითებიდან გამონაბოლქვს,
რომელშიც ტაბიძის ჭინკები მემანჭებიან.

"ჩემი სამწერლო მაგიდის" მოტეხილ ფეხზე
ცარიელ ბაწარს მინდა მივწვდე, გეძახი:
სად ხარ?
გადავვარდი.
წამომაყენე.

ფერიცვალებამდე დარჩა

ცეცხლი მოეკიდა ფარდებს.
იწვის სააქაო.
იწვის ფანჯრებს გადაღმა ქუჩა.
ჩუმად, ჩუმად, ჩუმადოოოო.
დათას სძინავსო.

მერე დადგა წარმოსახვითი ფოთოლცვენა.
მერე უხეებო ბაღში ვითამაშეთ ბურთი.
მერე სუდარები გავრეცხეთ წყაროზე და გადავფინეთ მესერებზე,
სიმინდის ბაღების.

ბარემ, ბარემ, ბარემო.
კირი მოყვებოდა წყალს და ვერ შევავსეთ ჭურჭელი.
ბალახიც მწიფდება ცხრამეტში,
სხვა განზომილებაში ბორიალსაც ეძლევა აზრი ფერიცვალებას.

დათას ისევ ეძინა, რომ წამოვედი.

ფერიცვალებას, ჩვენი ხსენების დღეს

გახსოვს საფლავებზე ვიკრიბებოდით მიცვალებულების დღეს.
ყოველთვის ქარი ამტვრევდა კვიპაროსებს.
მაშინ მეგონა, რომ დაიმტვრევოდნენ.
ქარს არც შენი ხმა მოჰქონდა ჩემამდე და არც აცაბაცა მიმობნეული შაოსნების.
ყველა საფლავზე იყო საზამთრო და ყვავილები.
ღამე მოდიდა პატარა პრინცის მელია და ჭამდა ნარჩენებს.
პურს არა, მელია ხომ ყანისფერთმიანმა მიიჩვია.
მეც მინდა გამიშინაუროს ვინმემ, სარეველების გარდა.
ქარი მათაც არხევს - უბრალოდ ესენიც კვიპაროსებივით,
მხოლოდ ირხევიან შენსკენ და შემდეგ ქალაქისკენ.
ხალხი ახლაც იკრიბება ველზე, სადაც თავისი სურვილით
გადაგვანაწილეს.
შაოსნების ხმა ისევ იმტვრევა.
სარეველები და კვიპაროსები არა.
შენთანაც მოიპარეს ლითონის მესერები,
წარწერაც წაშალა წვიმამ.
მელიამ მომიტანა მწიფე თავთავები, გავანაწილოთ.

ჩემო

ამინდის ადრეული სინესტის სუნი,
შენს თმას.
ქუჩის დასასრული, დაკარგული ბორიალი
შენად,
და ქარების...
მშრალია, ტუჩებსაც აშრობს.
შენი შარფის ფერია და ისიც მკარგავს.
ავადმყოფურად მოტკბო არომატი აქვს.
ნახევრად მშრალ წითელ ღვინოს, ჩემო.

ჩვენი შვილები

მიყვარხარ...
დილით როცა თავი მისკდება,
როცა ვცდილობ წამოდგომას უფეხებო საძილედან.
მიყვარხარ, როცა ვხედავ როგორ თამაშობენ უხეებო ბაღში ბურთს
ჩვენი შვილები.
მიყვარხარ, როცა სახლში მოსულს მგელივით მშია.
როცა კედლებზე აბლაბუდებს ვთვლი და როცა არ ხარ ჩვენ სამყოფელში.
ფოტო გასული წლიდან,
შენი თვალები წასული სიმართლით,
კედელი ჩემი მოგონილი მეტაფორებით სავსე.
შენი სუნი, ჩემს თითებს და
საფერფლეს.
ოთახში ისევ ავბურდე სამოსელი, თივის ზვინებიბით აცაბაცა მიმოვაბნიე.
მზე ისევ ლოცულობს,
ცა ისევ შორსაა,
გზა ისევ არსად,
ზეწრები წყაროზე.
ესეც, მორიგი სისულელე.
აქაც მიყვარხარ.

ხეზე- 1 სხეული, ნონსენსი და საქანელა

ალეგორია-ბუტაფორია.
სიტყვები ერთმანეთს გვანან, უშინაარსოდ.
ჩემი ტანიც, შენსას.
ზამთრის ჩიტები მოფრენილან ჯონ.
ალვებს ადევნებიან და რა ცივად გალობენ, რა სისულელეს.
ზამთარს არ უხდება შტრიხები გაზაფხულის.
ღამეს სიცივე და ზეწარს 1 სხეული.
არყებზე საქანელა არწევს ტრაგედიას,
დრო მე, გადარეულს.
როგორ არ ვგავართ ამ ნონსენსის შემდეგაც ერთმანეთს, ჩემო.

ჯარი მეგობრების

ჩვენ ბაღში იზრდება, მწიფდება, წითლდება ალუბალი.
მოდი შევაყოვნოთ წუთები მინაზე და
არაფერზე, არაფრისთვის იყოს საუბარი –
გავიყოთ დრო.
გავიყოთ გზა.
გავინაწილოთ ასფალტზე განვლილი ნაფეხურების თანამიმდევრობა.

შევაჩეროთ რეისის სვლა, როგორმე.
ქარია თბილისში.
უბერავს, უბერავს გამუდმებით.
გათავდა ხასიათი!
გავთავდი მწოლიარე!

ამინდი იცვლება მეექვსედში შუაღამის.
ხედავ? – ანტენაზე სხედან ღმერთები.
ხედავ? – ზეწრისფერი სჭირთ მათ განთიადი.

მომეხმარე, თითებით შევაყოვნოთ მინაზე უშაქრო ხასიათი.

ხედავ? – ვენებს ეტყობა დრო.
დრო ფანჯრებსაც ეტყობა.
მოვა უჩვეულოდ ბნელი გათენება.
აღმოსავლეთი მოიყოლებს მთვარეს.
მთვარე არყებში მოედება ჭაპანს სიძველის.
უფლებას, გაჩერების.
გამვლელს გავატანოთ წუთები უფალთან.
გამვლელს გავატანოთ ერთმანეთი.

მერე მოვიგონოთ გლოვა.

შევქმნათ უჩვეულოდ მლაშე შემოდგომა.
ღვარცოფი მოვიყოლოთ ფინჯანში ყავის.

მერე ვისაუბროთ არაფერზე.
მერე გავიხსენოთ გარდაცვლილი ბებიები.
მერე მოვიაროთ პროცესია ისამნისთვეს გარდაცვლილი მეგობრების.

როცა გაიზრდება.
სისხლის ფერი როცა იქნება ჩანაფიქრი.
როცა დამწიფდება, როცა დამძიმდება –
მაშინ შევაჩეროთ ჭიქაში ხსოვნა, მინაზე დრო,
ხელებზე მანძილი ასე დაბერების.

40 ღამის, ერთი სიზმარი

ზვინებს დაათოვა ხელისგულის ოდენა ფიფქები.
თვალებში სოფელი, სოფელში უკვამლო საბუხრეები
და ქუჩებში გაფანტული ხმა ყეფის,
მხოლოდ ერთი ძაღლის ყეფის.
შავი ცა.
ცაზე მთვარე არსად.
სადღაც გზა, უკან დასაბრუნებელი.
ასაბრუნებელი დედამიწა...
ზვინები ძუძუები თეთრი - ქათქათა.
სიზმარი ჩემი - არაცნობიერი.

ბევრი მე

შეღამებისას ავუშვით ფრანი.
ერთი იყო ქარი.
ერთი ცა.
ერთი გზა ადგილამდე მისასვლელი,
ასასვლელი იყო საცალფეხო ბილიკები საქორიამდე.
ბევრი ვიყავი მე.
აცაბაცა დაბორიალებდა საფლავების ყარაული.
ფრანი ვაფრინეთ დაღამებამდე.
მანაც.
საიქიო ველზე მოლხენა უხერხულიაო თქვა ერთმა.
მერე ავანთეთ ცეცხლი.
ჩაის ჭიქები შევავსეთ ღვინით.
გრანელის მთვარემ იცვალა ფერი
11 აგვისტოს.
ბოლოს:
ფრანი მხარდამხარ,
დათა ფეხდაფეხ მომყვებოდა.
გზად მესერები სავსე იყო ციცინათელებით,
აგვისტო გვალვით,
ცა ვარსკვლავებით,
თვალები ღამით,
დათა ემოციით.

დას

ისევ, ისევ, ისევ - რა საშინლად მტკივა თავი.
რა შორს არის ჩვენი სახლი და რა
საოცრად ნელა მოდის ჩემი ტრამვაი.

ისევ, ისევ ისე წვიმს. შარშანდელ 16 ოქტომბერს
მომაგონებს ამინდი.
შენს 21 წელს და ჩემს სიმთვრალეს.
ჩვენი სახლი შორს, ჩვენი ცაცხვის ხე ბებერი, ჩვენი ძაღლი ბრმა...
ქუჩის ბოლოს რელსებზე დგას ბავშვობა.
ზამთარს უამინდობა, ქუჩას სისველე, რელსებს მუნჯი დარაჯი...
მე შორს, ჩვენი სახლის სიცარიელე მჭირს.
მენატრები მომდევნო გაჩერებამდე, მომდევნო რეალობამდე,
მომდევნო ხვალ...

დედაჩემო

საუკუნეებს დაემსგავსა კედლის საათის
მიხვრა-მოხვრა.
ფანჯრებს დეკემბერი მიეყინა და უთოვლოდ
დაძრა, ალვების თანამიმდევრობა.
ლოდინით გული გამიჩერდა, სად ხარ დედაჩემო?
სად ხარ, ამოდენა წელიწადებია.
ხმა მესმის, სხეულს ვერ ვეხები რა ხანია.

დიღომი მძულს.
ფანჯრიდან ასეთი ულამაზო ხედი, ხელის გულს გავს.
ვსვამ.
მე ოთახი და
დეკემბერმა მიწა შეაზარხოშა.

ვსუნთქავ დედაჩემო, ერთი და ორი,
ნელა, ნელა-ნელა.

ჭვავის ღეროები გავრეცხე, მერე ავაგე მოგონილი
დედამიწა.
გული გამისკდება ლოდინით,
ხედმა ყველაფერი გამახსენა.
სად ხარ, თვალები რაფერის გაქვს დედაჩემო?

მერე
წყობა-წყობა დღეები ჩაატარეს ხონჩით.

ზოდიაკს

გუშინ სახლში რომ დავბრუნდი ვნახე
ალვები, აღარ იყვნენ ნარკომანები.
ფანჯრებს მოეხეთქა ჭლექიანი ფორიაქი და მითხრა,
დავით ალვები მოჭრეს.

შეეშვით ულამაზო ხედს,
შეეშვით მოგონებებს
და შემეშვით მე!

მოჭრეს, აღარ არიან...

ნაცრისფერ სადგურში მიაქვთ გავეკიდოთ.
თვალები გავყიდოთ, ბრმები
გამოვედევნოთ ბავშვობაში მოგონილ თამაშებს.
ასფალტზე დავხატოთ ალვები, ოღონდ ნარკომანები...

თბილისი მოვხატოთ წამების, ვედრების,
ბუტაფორიებად...

დამეხმარე ავანთოთ ჩირაღდნები,
"ყვავები გაფრინდნენ,
აპრილს მისდევენ" - სანთლები დაავიწყდათ...

იოლი დაკარგვა

ქალაქში ნისლია, ამიტომ
იოლია დაკარგვა.
შეცდომით? - არა უფრო განგებ
ტრამვაის არასაჭირო რეისს გავყევი.

ქვაფენილზე, საქარე მინებზე ჩემი ტრამვაის
და კიდევ ქოლგებზე - წვიმს.
ქალაქის მეორე ბოლოდან მოვიდა ხმა, რომ
მეძებენ.
რომ, გვამების გადასაზიდი მანქანით დადიან
ჩემს ამოჩემებულ ქუჩებში.

რომ, კინოლოგების გაწვრთლილ ძაღლს,
ჩემი საცვალი აქვს ლაგამად ამოდებული.

რომ, სამაშველო ბრიგადები წყლის ფსკერზე ეძებენ ჩემს გვამს.
რომ, გლინტვეინის მაღაზიასთან რიგი დამდგარა ფოტოგრაფების,
იქ ჩემი კვალი იკარგება.

რომ, ულტრაიისფერი სხივებით ანათებენ ექსპერტკრიმინალისტები
ჩემს საწერ მაგიდას.

რომ, ქვითინებს თურმე დედაჩემი, მაგრამ არ სჯერა ჩემი გარდაცვალება.
არა და;
ქალაქში ნისლია, სწორედ ამიტომ ძალიან იოლია დაკარგვა.

მე დედა...

მოვიდოდი, ასე შორს რომ არ იყო ჩემი შეგრძნებისგან.
მოვიდოდი, ასე ძლიერ რომ არ წვიმდეს ფანჯრებს გარეთ.
მოვიდოდი, რომ შემეძლოს სარკმლიდან მოშორება.
მოვიდოდი შენს ხელებზე, ჩვენ განშორებად.
შენს სარეცელზე იავნანად და შენში მოვიდოდი ჩანასახად.
შენში გავიზრდებოდი, ჩამოვყალიბდებოდი.
შენში ვიმოძრავებდი, იავნანინანად.
ერთმანეთის მონაცვლეობით დავისვენებდით ბამბუკის სავარძელზე.
ერთად დავანთებდით საღამოს ბუხარს და ერთად ვაჭმევდით ფეტვს, იადონებს.
მოვიდოდი რომ არა:
ამდენი წელიწადები, კუზიანი დღეების წყობა.
დროდადრო მუხლებსაც ვიტკენდი, რომ - შენ მოსულიყავი.
ალუბლით დავისვრიდი მაისურს, რომ - გეჩხუბა.
ჩემს შეყვარებულს ვაჩუქებდი შენს ფერუმარილს, რომ - გაბრაზებულიყავი.
შენს საღეჭრეზინსაც მოვიპარავდი, ასეთი განსაკუთრებული არომატით.
სახლიდან გავიპარებოდი რომ არა წვიმა...
სკოლაში ფანჯარას ჩავამტვრევდი რომ ეთქვათ ხვალ; დედის გარეშე არ მოხვიდეო.
მომდევნო დღეს, მომდევნო ხვალ, მომდევნო რეალობაში,
მომდევნო ახსნამდე ცუდი საქციელის: ვიტყოდი, მე აღარ მახსოვს შენი სახე.
მე, ვეღარ ვიხსენებ შენ ხმას.
მე არ მაქვს შენი ფოტოები.
მე ვერ ვიძახი ეზოდან ხმამარლა სხვა ბავშვებივით დედას.
მოვიდოდი, რომ არა დრო.
რომ არა, შენ ასე არსად.
ავბურდავდი ქუჩაში ფოთლებს, ასფალზე ქარს.
ყველაფერს ვიზამდი, რომ არა წვიმა...

2 საათი

ავანთეთ ცეცხლი.
ვაჭამეთ იადონებს და ქარს გავატანეთ ფეტვის ნარჩენები.
წითელი იყო და მშრალი ნახევრად.
ნახევრად შევავსეთ ჩაის ჭიქები ღვინით.
დავსხედით.
არაფერი უთქვამს, არც მე.
მომდევნო 2 საათიც არაფერი გვითქვამს.
ღვინოც გათავდა, გათავდა ხასიათიც.
მერე ცეცხლი ჩაქვდა.
გალობა დაამთავრეს იადონებდა და ცას გამოეკერა უბე, აღმოსავლეთით.
დაწვა.
არ ეძინა.
იწრიალა.
კიდევ იწრიალა.
სიზმრებს თვალებღია ხედავდა.

დაწექიო, მითხრა.
დავწექი.

არაფერი უთქვამს, არც მე.
მომდევნო 2 საათი არ შერხეულა ზეწარი.
მერე ხელი მომკიდა, თმაზე.
მე მეძინა უკვე, თვითონ მომიყვა დილით ეს ამბავი.

მე თებერვალი

ჩემი სული შენთან,
ჩემი ცხოვრებაც ნაწილობრივ.
დღეები გავიყავით ნაწილ-ნაწილობით.
დღე შენი და ღამე ჩემი, ჩემო.

ქუჩებს თებერვალი შეყრია,
დუმილი პროვინციას.
უპროპორციო ქუჩებით სვლას ახლავს ტერფების ტკივილი
და დროდადრო კივილი, დედაშენის.
ცარიელი ქალაქის უძველეს სასაფლაოზე:
მე ლოთი.
მე, მე.
მე ცარიელი.
მე სუფთა ფურცლად.
მე გზა, უმგზავრებო.
მე მჭედელი, ჩვენი ქორწინების.
მე ტილო, ჩვენ კედელზე.
მე ხე წყლიანი.
მე თებერვალი, 30.

მიყვარხარ

მიყვარხარ
მიყვარხარ...
ოთახში მე, ვიღაც და კიდევ რადიო...
კედელზე მუსიკის შიშველი არითმია, არ ვიცი კიაფობს?
თუ?
მიამბობს...
რომ ღამეა.
უთვალებოდ ვღლი, მე ყრუ არეას.
შეგრძნებებს ვხატავ ხელისგულებზე...
მანძილის.
უკვე ძალიან, ძალიან შხრიალებს ბებერი რადიო...
ოთხია...
ამინდის.
მე შემოდგომას მივეტმასნე ფანჯრის მინასთან...
მიყვარხარ...