💔 და თუ შენი ხმა არ მოეწონება, ნუ ეტყვი – რა უნდა მომსვლოდაო... პატარა ხომ არ ვარო... მისთვის სულ პატარა იქნები, რამდენი წლისაც არ უნდა გახდე. ბოლო ამოსუნთქვამდე შენი დარდი ექნება გულში... 🕊️

🌿 მხოლოდ ორი სიტყვა: ,,არ გამიცივდე" რამხელა სითბოს, სიყვარულს და მზრუნველობას იტევს... ეს ჯადოსნური სიტყვები ბევრჯერ მოგენატრება.

⏳ სინანული რომ არ დაგრჩეს სულში, სხვანაირი მოქცევა უნდა ისწავლო...

მერე? მერე დააცქერდები ტელეფონს და ეკრანზე დედის ტელეფონის ნომრის დანახვა მოგინდება სულის სიმწარემდე... და გული გეტკინება... 🥀

💬 ,,დღეში ასჯერ რომ დაგირეკოს დედამ, ასივეჯერ უპასუხე... თორემ დადგება დღე, როცა დახედავ ტელეფონს და გაიფიქრებ: ნეტა დედა ცოცხალი მყავდეს და მისი ხმა გამაგონაო..."

📞 და არ დაიზარო, დღეში ასჯერ რომ დაურეკო დედას და ვერ გიპასუხოს, მაინც იცოდე, რომ დედას თითო შენგან შემავალი ზარის დანახვა მაინც სიცოცხლეს უხანგრძლივებს! დედაში სარგებელს კი არა, დედაში სიცოცხლეს უნდა ხედავდე...! "

❤ გაუფრთხილდით დედებს! ---

-ანტუან დე სენტ ეგზიუპერი.

- არა ჩემო მართა.ღმერთის შიში მქონდა ყოველთვის.მე და ანეტა ჯვარდაწერილები ვიყავით.

- შენ ოტია? შენც ღმერთის გეშინოდა?

-არა მე მიყვარდა.....

-ასეა ასე...... ჩაილაპარაკა მართამ და ჩუმად გააგრძელა

-ვიღაც არ ღალატობს მხოლოდ იმიტომ, რომ ღმერთის ეშინია....

და ვიღაც არ ღალატობს მხოლოდ იმიტომ რომ უყვარს"...

ნუგზარ სულაშვილი ,, მზე რომელიც ღამე ამოდის''

გადაბრუნებული ლაფში წევს ურემი...

საკუთარ სამშობლოში ობოლი ბავშვები ვართ,

სახლის პატრონობას ჩემობენ მდგმურები.

გვიან გავიღვიძეთ - ჭიშკრები დაღებული!

(ტყემალზე თუ არა ხომ ვსხედით ჭადარზე.)

რის თავისუფლება?! - სამშობლო წაგებული,

მიწები დაყიდული ლეკსა და თათარზე!

დროდადრო ლამის ტვინი ავასხა ცამდე -

ეს ჩემი წყალ-ჭალა რომ მიაქვს, ვისთან მიაქვს?!

მწადს თავი გავუპო პრიმიტივს

ამდენს,

ზედ გადავუარო ამდენ ხისთავიანს!

გვიან გავიღვიძეთ - ბორბლებაშვერილი,

გადაბრუნებული ლაფში წევს ურემი...

საკუთარ სამშობლოში ობოლი ბავშვები ვართ

სახლი პატრონობას ჩემობენ მდგმურები!

ამ ფანჯარაში ძირითადად დაღლილი ვიცქირები ხოლმე. ცქერაც არ ჰქვია, უფრო თვალის გაშტერება. რაღაც მომენტში, ფერები ერთმანეთს რომ ერევა, ნაძვები და წითელი აგური ერთმანეთში იზილება და ბოლოს, უფორმო და უფერო მასად იქცევა სივრცე. სმენას კი მოაქვს შორიდან ძაღლის ყეფა, ჩვილის ტირილი, ბავშვების ხმაური, ქალის სიცილი, ზაფხულობით ჭურჭლის წკარუნი, მოხუცის ხველა, ალაგ აჯაფსანდლის და ალაგ დარიჩინის სურნელი. აქ არავის ვიცნობ, თითქმის არავის – მხოლოდ ზრდილობიანი გამარჯობით ვიცნობ და კიდევ ლიფტში უხერხული დუმილით, რომელიც ძლივს გასაგონი „კარგად ბრძანდებოდეთ“-ით სრულდება.

პირველი ფანჯარა მიყვარდა და ის ალვის ხე, შემოდგომობით ოქროს რომ ყრიდა ძირში და გაზაფხულობით, შეფოთვლამდე – „ჭიაყელებს“. ის ალვის ხე მიყვარდა, ზამთარში ნეკნებამოყრილ, მაღალ და გამხდარ მოხუცს რომ ემსგავსებოდა და იმისი აწოწილი ტანი ვეღარ ეფარებოდა წინა კორპუსს, ხუთსართულიან „ხრუშოვკას“, სადაც მეხუთე სართულზე ჩემი მეგობარი ცხოვრობდა და როცა ცუდი ამინდი იდგა და დედები ეზოში არ გვიშვებდნენ, ფანჯრებიდან ვთამაშობდით – თოჯინებით, ჯამ-ჭურჭლით. 60 მეტრი მაინც აშორებდა ჩვენს ფანჯრებს, მაგრამ სულ არ გვიშლიდა ეს მანძილი ხელს, რომ ისე გვეთამაშა, თითქოს ერთი მაგიდის ქვეშ ვისხედით. არ ვიყავი მაშინ ისეთი ბეცი, როგორიც დღეს ვარ, ვხედავდი ჩემი მეგობრის ყველა მიმიკას, ყველა ჟესტს და ვუბრუნებდი საპასუხოდ ხან ხელის ქნევას, ხან თავის, ხან ჩემი თოჯინას დაძინებას და ხან პლასტმასის ქვაბში კოვზის რაკუნს.

კიდევ ის ჭადარი მიყვარდა, ერთ დღეს ჩემმა მეზობელმა, თენგიზამ, სახლიდან ტელეფონი რომ გადმოაგდო და ამ ჭადარს ჩამოეკონწიალა. რატომ გადმოაგდო თენგიზამ ფანჯრიდან ტელეფონი? დარწმუნებული ვარ, იფიქრე, ალბათ ვიღაცამ ნერვები მოუშალა და გასტყორცნა ფანჯრიდან ტელეფონიო. ნწ. მოკლედ, ერთ დღეს, შესძახეს თენგიზას ქვევიდან მეზობლებმა, შემთხვევით, ტელეფონის ზედმეტი აპარატი ხომ არ გაქვსო. კიო, მაქვსო, გადმოსძახა და არც მეტი და არც ნაკლები, მერვე სართულიდან გადაუგდო წითელი, ბარაბნიანი ტელეფონი. ტელეფონი ჭადარს დაეკიდა შავი, ზამბარასავით დახვეული შნურით. ხან ქვები ესროლეს ტელეფონს მეზობლებმა, ხან გირჩები, ხან იქვე მოთამაშე ბიჭების ბურთი, მაგრამ ვერ ჩამოაგდეს და დაიშალნენ. წლები გავიდა. ტელეფონის პატრონი მოკვდა. ის წითელი, ბარაბნიანი ტელეფონი კი ისევ ჰკიდია ჭადარზე. რა ქარმა არ გადაუარა, რა წვიმამ, რა თოვლმა. ჭადარი და ტელეფონი კი ჯიუტად ებღაუჭებიან ერთმანეთს.

მეორე ფანჯარა, სადაც 12 წელი ვიცხოვრე, თითქმის ისე მიყვარდა, როგორც პირველი. არ ვიცი, იქნებ, უფრო მეტადაც. იმ ფანჯრის წინ, სარეცხის თოკებზე, 12 წელი შრებოდა ტანსაცმელი მხოლოდ სამისთვის.

ახლა, როცა რვა წელია აღარ ვცხოვრობ იმ სახლში, ხშირად მივდივარ მის ფანჯრებთან, თითქოს რამეს ვაშავებდეო, მწვანე ფიჭვის უკან ვდგები და ვბუტბუტებ გულში: ფარდა ჩამოუკიდიათ, ჭაღი აუნთიათ, რაფაზე ყვავილი შემოუდგამთ. ვცდილობ, უფრო ღრმად შევიჭყიტო ჩემი სახლის ძველ ფანჯრებში და დავინახო მოსიარულე ჩრდილები მათი, ვინც ახლა ჩემს სახლში ალბათ ვახშმობენ, თამაშობენ, ტელევიზორს უყურებენ… და მერე წარმოვიდგენ, თითქოს ისევ იქ ვცხოვრობ, ჩემებთან ერთად და ისინი კი არა, მე ვამზადებ საღამოს ჩაის, მე ვფენ სარეცხს იმ თოკებზე, რომლებზეც ჩემი გოგოს კაბები გაიზარდნენ.

ამ სახლის ფანჯარაში, რომელშიც დღეს ვცხოვრობ, ძირითადად დაღლილი ვიყურები ხოლმე. ა, თუ გითხარი ეგ უკვე. მიყვარს? იცი, კი, მგონი, მიყვარს. გასულ ზამთარში, შეღამებულზე, თოვა რომ დაიწყო, გამოვაღე ფანჯარა და მის ქვეშ მდგარი ლამპიონი, დონ კიხოტის ქუდით, აინთო უცებ, თითქოს მე მელოდებოდა, როდის გადავყოფდი თავს და ცერად არეული ფიფქები საგანგებოდ, ჩემი ბეცი თვალების დასანახად გააბრდღვიალა.

100 წელიც რომ ვიცოცხლო, ვეღარასდროს დავივიწყებ ლამპიონს, რომელიც ჩემი ფანჯრის ქვეშ აინთო.

Nato