"ბატონო სტენდალ, მაინც რა არის ეს სიყვარული?"

-"ბატონო სტენდალ, მაინც რა არის ეს სიყვარული?

- მოდით ასე ვთქვათ: გიყვარდეს - ნიშნავს სიამოვნებას განიცდიდე, როდესაც რაც შეიძლება ახლო მანძილიდან ხედავ, ეხები, ყველა გრძნობის ორგანოთი აღიქვამ არსებას, რომელიც გიყვარს, და რომელსაც უყვარხარ.


ბორხერტი ვოლფგანგ - წვიმს ...

მთარგმნელი წურწუმია შოთა


წვიმს, მაგრამ ის ამას თითქოს ვერ ამჩნევს,

რადგან მის სულში სილაღე სახლობს,

სამყაროს კოცნით მშთანთქმელი ნდომა,

ქალის კაბას მთლად ჭმუჭნის და ალბობს

ასე საზარლად დგას და თან თითქოს

მისი მუხლები ყველაფერს სახავს,


პაულ ცელანი - ნატურმორტი

სანთლის და სანთლის: ნთება და ნთება: სხივი და სხივი.
ხოლო იქვე, მათშორის: თვალი,ერთადერთი და დახუჭული.
წამწამებად დაშვებული პირველი ბინდი
ჯერარდამდგარი საღამოსი.
შენ კი უცხო ხარ აქ, მათშორის, შენ ხარ სტუმარი:
შენ უსინათლო ნარშავი ხარ,
საღამო კი კვლავ თავისას გეჩურჩულება -
ოღონდ შორიდან,
რათა დარჩეს დაუვიწყარი.


პაულ ცელანი - სიმღერას ფიჭვზე

თავსაფარი, თუნდაც ვიწრო, რათა მასში გამოკრული, გადავინახო
ახლა, როცა შენ ტირილს სწავლობ, სივიწროვე იმ სამყაროსი,
რომელიც აღარ ამწვანდება, ჩემო შვილო, შენი შვილისთვის".
მდიოდა, დედავ, როგორც სისხლი, შემოდგომა, და მწვავდა თოვლი:
გულს დავეძებდი, რომ მეტირა, მაგრამ მხოლოდ იმ ზაფხულის სუნთქვას ვპოვებდი.
როგორც შენ, ისიც ისე იყო.
როცა ცრემლმა მომაკითხა, მოსასხამს ვქსოვდი.


რობერტ ბერნსი - წითელი, წითელი ვარდი

ჩემი სიყვარული წითელი ვარდია,
ბაღნარში ლამაზად გადაშლილი,
ჩემი სიყვარული ნაზი მოტივია,
მელოდია, ჰარმონიით აღვსილი.


რობერტ ბერნსი - დაუსტვინე, ჩემო ბიჭო და გავჩნდები შენთან!


(ორიგინალის ენა; ინგლისური)

დაუსტვინე, ჩემო ბიჭო,
და გავჩნდები შენთან!
დაუსტვინე, ჩემო გიჟო,
და გავჩნდები შენთან!
გაგიჟდება მამაჩემი,


ანდრეი ბელი - მიტოვებული სახლი


მიტოვებული მარტოდ
სახლი, ბუჩქები სახლთან,
ისევ წარსულზე ვდარდობ:
ეხ, წინაპრებო, სად ხართ.


ანდრეი ბელი - მინდვრად


მზის კონტური ძველისძველი,
ოქრო პირმოცინარე,
ფორთოხლის და ღვინისფერი
მზე დაჰყურებს მდინარეს.


ანდრეი ბელი - ლიანდაგებზე

განძარცვულ ბუჩქებს ღამე ეხლება,
სულ მალე, ალბათ, ვეღარ მოვძებნი,
ღამის წყვდიადში ჩაიჩეხება
სატელეფონო შავი ბოძები.


ანდრეი ბელი - ვლადიმირ სოლოვიოვი

გვახრჩობდა უხამსობა შეჩვეული,
ცას სთხოვდი გზას გადარჩენისას,
ესმოდათ შენი ხმა რჩეული,
როგორც ხმა შლეგისა